niedziela, 16 grudnia 2018

Kolumbowie

  Zespół wokalno-instrumentalny Kolumbowie powstał w Ciechanowie w 1967 r. Tworzyli go koledzy - absolwenci miejscowego Liceum Ogólnokształcącego im. Zygmunta Krasińskiego i ogniska muzycznego. Jego filarem był Wojciech Jabłoński, multiinstrumentalista. W czasie studiów na Politechnice Warszawskiej związał się z jazzową grupą Old Timers, w której grał na klarnecie obok Henryka Majewskiego, Jerzego Kowalskiego czy Wojciecha Kamińskiego. Po powrocie do Ciechanowa koledzy namówili go do kierowania zespołem wokalno-instrumentalnym o nazwie Kolumbowie, który - obok grającego na organach W. Jabłońskiego - tworzyli: Mirosław Puchalski – gitara, Mirosław Kowalski – gitara basowa, Andrzej Kutyłowski – perkusja i Andrzej Radź – śpiew. Kolumbów przyjął pod swój dach Powiatowy Dom Kultury w Ciechanowie. Zespół koncertował często w swym mieście i na północnym Mazowszu, robiąc prawdziwą furorę w epoce bigbitu.
   W 1969 r. Kolumbowie wzięli udział w Młodzieżowym Festiwali Muzycznym. W eliminacjach, które dla województwa warszawskiego odbywały się w Otwocku, zajęli II miejsce, co dało im prawo występu w finale w Rybniku. Znaleźli się w finale obok takich zespołów jak:  Dżamble z Andrzejem Zauchą – z Krakowa, Pięciu z Warszawy, Romuald i Roman z Wrocławia, wrocławski Pakt, Wawele z Krakowa. Kolumbowie, jako zdobywca VI miejsca w finale byli jedyną grupą z prowincji. Szóstka finalistów uczestniczyła w dniach 18 – 20 lipca 1969 r. w koncercie laureatów na stadionie w Chorzowie.
  Zespół wykonywał głównie covery przebojów znanych polskich zespołów: Polan, Breakoutu, także zespołów zagranicznych. Na rybnickim festiwalu zaprezentował m.in. cover przeboju Czesława Niemena pt. „Sukces”; regulamin nie wymagał prezentacji wyłącznie utworów własnych. Tych ostatnich Kolumbowie nie mieli zbyt wiele. To zaledwie kilka tytułów: „W tartaku”, „Kochaj mnie”, „Nie pytaj gitary” i parę innych. Piosenki komponował najczęściej Mirosław Puchalski. W początkowym okresie z zespołem współpracował stołeczny muzyk i kompozytor Jerzy Niedźwiecki. Kolumbowie nie wpisali się też w konkretny muzyczny styl. W. Jabłoński nazywa ich muzykę po prostu muzyką młodzieżową bądź bigbitem.
   Po festiwalu nastąpiły zmiany kadrowe. Na studia poszedł Andrzej Kutyłowski – na perkusji zastąpił go najpierw Zbigniew Kuchalski, a potem Marek Bryll. Mirosław Kowalski zaczął grać na gitarze rytmicznej, na basowej zastąpił go Wojciech Jabłoński, jego zaś na organach – Jan Andrzej Kaluszkiewicz. W tym składzie Kolumbowie występowali do końca istnienia. Okresowo współpracowała z nimi wokalistka Irena Zielińska. Zespół nadal „ogrywał” wszystkie imprezy w Ciechanowie, koncertował też w pobliskich miastach. Uczestniczył w licznych przeglądach i festiwalach, m. in. w 1971 r. w Ogólnopolskim Festiwalu Muzycznym w Częstochowie, organizowanym przez Zarząd Główny ZMS i Politechnikę Częstochowską, kilkakrotnie w festiwalu „Mazurskie Lato” w Piszu, skąd przywiózł główną nagrodę „Srebrny Żagiel Jezior Mazurskich”.
   Zmieniająca się muzyka lat siedemdziesiątych sprawiła, że drogi członków zespołu zaczęły się rozchodzić. W. Jabłoński wrócił na studia na Politechnice Warszawskiej. Po ich ukończeniu rozpoczął pracę jako inżynier-konstruktor w ciechanowskim Zakładzie Narzędzi VIS.  J. A. Kaluszkiewicz podjął studia na Akademii Muzycznej w Warszawie – gdy je ukończył, zajął się bardziej nauczaniem muzyki. W czasach studiów trzej ciechanowscy studenci: W. Jabłoński, J. A. Kaluszkiewicz i A. Kutyłowski, wsparci przez muzyków stołecznych, zorganizowali w stolicy grupę Smog, uznaną za nadzieję polskiego jazzu. Zespół wystąpił w Zaduszkach Jazzowych na II Festiwalu im. Krzysztofa Komedy i… szybko przeminął..
   Kolumbowie zakończyli na dobre działalność w 1972 r. W Polskim Radiu nagrali kilka własnych kompozycji, m.in. „Nie pytaj gitary”, którą śpiewał „gościnnie” Romuald Czystaw. Nigdy natomiast nie nagrali żadnej płyty, więc ich twórczość nie zachowała się.

Kolumbowie
  Na zdjęciu, od lewej: Zbigniew Kuchalski, Mirosław Puchalski, Andrzej Radź, Jan Andrzej Kaluszkiewicz, Wojciech Jabłoński.

Źródła:
„Otwieram dom, królewski dom…” autorka Hanna Morawska-Tybuchowska, wyd. Centrum Kultury i Sztuki w Ciechanowie, Ciechanów 2007 rok
„Zaczęło się w Ciechanowie”, aut. Jan Andrzej Kaluszkiewicz, Ciechanów 2012
„Tygodnik Ciechanowski” nr 39 z 25 września 2018 r., art. „Legenda ciechanowskiego bigbitu. Inżynier Kolumb”, autor Stefan Żagiel.

  Autorem powyższego biogramu jest Pan Stefan Żagiel, dziennikarz, autor m.in. artykułu o Wojciechu Jabłońskim "Legenda ciechanowskiego bigbitu. Inżynier Kolumb". Pan Stefan przysłał także opublikowane powyżej zdjęcie.
Bardzo dziękuję Panie Stefanie!

niedziela, 18 listopada 2018

Bigbit w serii The Best wydawnictwa A.A. MTJ

  Agencja Artystyczna MTJ wydaje serię "The Best", gdzie przedstawia najlepsze utwory poszczególnych wykonawców. Jest wśród nich jest kilka płyt wykonawców związanych z polską muzyką młodzieżową lat 60-tych i 70-tych, m.in Skaldów, Trubadurów, Czerwonych Gitar, Homo Homini, Waweli i Jana Wojdaka, 2 Plus 1.
  Wysłuchałem pierwsze dwie przedstawione niżej płyty i polecam ich zakup, jako, że są one dostępne w sprzedaży. Wersje utworów przedstawione na płytach są wersjami innymi od ogólnie znanych.
  Płyta zespołu Trubadurzy zawiera piosenki nagrane w czerwcu 1994 r., w składzie, gdzie wiodącym wokalistą reaktywowanej grupy został Piotr Kuźniak, gdy Krzysztof Krawczyk nie był zainteresowany powrotem do formacji. Nowy wokalista zaśpiewał je nieco inaczej, co wniosło nowe życie do tych utworów. Warto ich wysłuchać, choć mnie osobiście bardzo nie podoba się początek piosenki "Ej sobótka, sobótka".
  Płyta Skaldów zawiera także nowsze wersje, choć na wkładce nie są podane daty ich nagrania.

A oto wykaz tych płyt CD:

 CD  A.A. MTJ  MTJCD10412  [2006]
TRUBADURZY - THE BEST - CÓŻ WIEMY O MIŁOŚCI


   Lista utworów:
 1. Znamy się tylko z widzenia
 2. Krajobrazy
 3. Kasia
 4. Cóż wiemy o miłości
 5. Ej, sobótka, sobótka
 6. Przyjedź mamo na przysięgę
 7. Byłaś tu
 8. Dziewczyna i pejzaż
 9. Kochana
10. Tajemnica pamiętnika
11. Kim jesteś
12. Nie przynoś mi kwiatów dziewczyno
13. Słoneczniki kwiaty
14. Uśmiechajcie się dziewczęta
15. Będziesz Ty
16. Krajobrazy zimy
17. Po co ja za Tobą biegam
18. Przedwieczorna godzina
   Nagrań dokonano w czerwcu 1994 r. w Studiu Manta.
 Skład: Ryszard Poznakowski - instrumenty klawiszowe, śpiew; Sławomir Kowalewski - gitara basowa, śpiew; Marian Lichtman - perkusja, śpiew; Piotr Kuźniak - gitara, śpiew


 CD  A.A. MTJ  MTJCD10714  [2008]
SKALDOWIE - THE BEST - Z KOPYTA KULIG RWIE


   Lista utworów:
 1. Gonić króliczka
 2. Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał
 3. Zgadzam się na ten świat
 4. Medytacje wiejskiego listonosza
 5. Nie domykajmy drzwi
 6. Z kopyta kulig rwie
 7. Wszystko kwitnie w koło
 8. Nie całuj mnie pierwsza
 9. Dwudzieste szóste marzenie
10. Sto tysięcy złotych
11. Prześliczna wiolonczelistka
12. Wieczór na dworcu w Kansas City
13. Dopóki jesteś
14. Agata-Sałata
15. Wierniejsza od marzenia
16. Zagubieni w ulicach miast
17. Życzenia z całego serca
18. Najkrótsza piosenka
   Skład: Andrzej Zieliński - instrumenty klawiszowe; Jacek Zieliński - śpiew, skrzypce, trąbka, fortepian; Konrad Ratyński - gitara basowa; Jerzy Tarasiński - gitara; Jan Budziaszek - perkusja; Grzegorz Górkiewicz - instrumenty klawiszowe oraz Alibabki (3, 10, 16)


 CD  A.A. MTJ  CD MTJ 10289  [2005]
CZERWONE GITARY - THE BEST - NIE ZADZIERAJ NOSA


   Lista utworów:
 1. Powiedz stary, gdzieś ty był
 2. Takie ładne oczy
 3. Matura
 4. Anna Maria
 5. Nikt na świecie nie wie
 6. Nie zadzieraj nosa
 7. Kwiaty we włosach
 8. Płoną góry, płoną lasy
 9. Tak bardzo się starałem
10. Moda i miłość
11. Biały krzyż
12. Dozwolone do lat 18-tu
13. Bo Ty się boisz myszy
14. Wróćmy na jeziora
15. Przed pierwszym balem
16. Historia jednej znajomości
17. Barwy jesieni
18. Nie licz dni


 CD  A.A. MTJ  CDMTJ10288  [2004]
HOMO HOMINI - THE BEST - TOBIE KAROLINO


   Lista utworów:
 1. Drzewa ruszają w drogę
 2. Tobie Karolino
 3. Za dalą dal
 4. Najlepsze z chwil
 5. Z godziny na godzinę
 6. Pegaz albo muł
 7. W tym domu straszy
 8. Ile mamy czasu
 9. On albo ja
10. Mam skłonności do przesady
11. Tyle czasu przed nami jeszcze
12. W rabarbarowym gaju
13. Za siebie
14. Szkoda każdego dnia
15. Wspomnienia o Adelajdzie
16. Rym do rymu
17. Może w maju, może w grudniu
18. Więcej wciąż przed nami


 CD A.A. MTJ  CDMTJ10276  [2004]
WAWELE & JAN WOJDAK - THE BEST - BIAŁY LATAWIEC


    Lista utworów:
 1. Nie szkoda róż
 2. Miłość jak pochodnia
 3. Biały latawiec
 4. Gdzie siódme niebo
 5. Dom, który czeka
 6. Rower nie pije i nie pali
 7. Rita Bonita
 8. Na krakowską nutę
 9. To twój świat
10. Tańca bóg
11. Dopóki jest nadzieja
12. Bayajabaluna
13. Serca gość
14. Zaczarowany fortepian
15. Serce za serce
16. Coś przejdzie obok nas
17. Zapytaj o mnie
18. Zostań z nami melodio



 CD  A.A. MTJ  CDMTJ10098  [2004]
2 PLUS 1 - THE BEST - MAŁY WIELKI CZŁOWIEK


   Lista utworów:
 1. Requiem dla samej siebie
 2. Super szczur
 3. Gdy grali dla nas Rolling Stones
 4. XXI wiek (dla wszystkich nas)
 5. Nic nie boli
 6. Wielki mały człowiek (Ojciec kraju)
 7. Za mało życia
 8. Ocalę cię
 9. Niech w tobie gra coś pięknie
10. Rock antidotum
11. Oszczędzaj serce
12. Niespokojna kołysanka
13. Ameryka cię zje
14. Przyciąganie ziemskie
15. Londyński pub
16. Orły do boju
17. Trochę nadziei na wygraną



 CD A.A. MTJ  CDMTJ10286  [2005]
ZBYSZEK & DANUSIA HAPPY END - THE BEST - JAK SIĘ MASZ KOCHANIE


   Lista utworów:
 1. Jak się masz, kochanie
 2. A ja tęsknię
 3. Trochę złudzeń (ja cię kocham, a ty śpisz)
 4. Ballada o Marii Magdalenie
 5. Słoneczna California
 6. Nadaj do mnie s.o.s.
 7. Dałabym ci serce
 8. Brzegiem morza
 9. Nie ma jak w Ciechocinku
10. W kolorze blue (wybacz mi)
11. Tak mi dobrze
12. Zza siedmiu gór
13. Teraz w sercu ogień
14. Pocałunki, pieszczoty
15. Tak blisko ciebie mam
16. Dobrze się mam, kochanie


  Z pozostałych płyt tego wydawcy, a dotyczących wykonawców związanych w jakiś sposób z polskim bigbitem, można wymienić:

GAYGA - THE BEST - JA RUCHOMY CEL [CDMTJ10406] (2006)
EDWARD HULEWICZ - THE BEST - ZA ZDROWIE PAŃ [CDMTJ10709] (2008)
LICHT-MAN SILENT PLAYERS - TRACES IN THE SAND [CDMTJ10737] (2008)
NO TO CO - KOLĘDOWE ŚPIEWANKI [CDMTJ10897] (2009)
SŁAWOMIR ŁOSOWSKI I TOMASZ ŁOSOWSKI - NOWE NARODZINY [CDMTJ11331] (2012)
SKALDOWIE - MOJE BETLEJEM [CDMTJ10717] (2008)
SKALDOWIE - THE VERY BEST OF [BURSZTYNOWA KOLEKCJA EMPIK] [CDMTJ11560] (2015)
KARIN STANEK - AUTOSTOPEM Z MALOWAMĄ LALĄ (3CD) [CDMTJ90201] (2011)
WOJCIECH KORDA - MÓJ ŚWIAT NIEBIESKO-CZARNY [CDMTJ11598] (2016)
WAWELE & JAN WOJDAK - TĘCZOWE PIOSENKI [CDMTJ10627] (2006)
WAWELE & JAN WOJDAK - ŻÓŁTE PLAŻE [CDMTJ10454] (2006)
WAWELE & JAN WOJDAK - POD CHOINKĘ [CDMTJ10421] (2006)
WAWELE & JAN WOJDAK - ZOSTAŃ Z NAMI MELODIO (5CD+DVD) [CDMTJ90100] (2007)
WAWELE & JAN WOJDAK - BALLADY Z WALIZKI [CDMTJ10920] (2011)

Dostępność dysków trzeba sprawdzić na stronie wydawcy, sklepach stacjonarnych lub internetowych albo na serwisach aukcyjnych.


Źródło: 
  http://www.mtj.pl/label/mtj/artists/

niedziela, 30 września 2018

Hokus [szkic biogramu]

  Zespół wokalno-instrumentalny Hokus powstał we Wrocławiu w 1973 r. Grupę tworzyli: Roman 'Pazur' Wojciechowski - śpiew; Włodzimierz 'Lol' Krakus - gitara basowa; Jerzy Kaczmarek - fortepian; Stanisław Kasprzyk - perkusja i Henryk Szpernol - gitara. W ciągu następnych dwóch lat J. Kaczmarka zastąpił Jacek Berenthal, a S. Kasprzyka - Ireneusz 'Pióro' Nowacki.
Formacja wykonywała blues rocka i występowała pod skrzydłami Agencji Koncertowej Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego. Menedżerem zespołu był Wojciech Olejnik, a akustykiem Adam Laboga (dzisiaj producent wzmacniaczy lampowych i kabli instrumentalnych).
  W 1975 r. grupa wystąpiła podczas XIII KFPP w Opolu w składzie: Roman Wojciechowski - śpiew: Jacek Gazda - gitara basowa; Henryk Szpernol - gitara, J. Berenthal - instrumenty klawiszowe, śpiew i Benedykt Musioł - perkusja.  W plebiscycie miesięcznika "Non Stop" na najpopularniejszych wykonawców 1975 r. w kategorii "Talent - Nadzieja" - Hokus zajął V miejsce, a basista zespołu, J. Gazda - IV miejsce.
W 1976 r. formacja nawiązała współpracę z Haliną Frąckowiak. Jej efektem były wspólne koncerty po kraju i tournee po Czechosłowacji, udział w koncertach Międzynarodowej Wiosny Estradowej w Poznaniu  oraz występ na XVI KFPP Opole '76, gdzie utwór "Geira" został wyróżniony Nagrodą Rady Miejskiej Federacji ZSMP.. W tym samym roku Hokus towarzyszył H.Frąckowiak w nagraniu singla - "Pieśń Geiry" / "Otwieram list, brązowy wrzesień" (Tonpress S-45). W czasie tej sesji formacja zagrała w składzie: J. Gazda - gitara basowa, J. Berenthal - instrumenty klawiszowe, śpiew (1); H. Szpernol - gitara; B. Musioł - perkusja.
Grupa istniała do 1977 r.

Hokus (Wrocław, 1974)
 Od lewej: S. Kasprzyk; W. Krakus; R. Wojciechowski; J. Kaczmarek i H. Szpernol

\
Hokus (WKPiW, Chorzów 1975)
Od lewej: H. Szpernol, R. Wojciechowski, J. Berenthal, W. Krakus i S. Kasprzyk

  [materiał uzupełniony 7.10 2018 r.]

  Źródła:
"Rock we Wrocławiu 1959-2000" - autor Bogusław Klimsa (wyd. Wydawnictwo c2, 2016 r.)
 https://www.facebook.com/Grupa-Hokus-117207208363619/?__xts__[0] [tekst i zdjęcia]
 http://halinafrackowiak.pl/#lata-70-te  
 http://kppg.waw.pl/  (kppg#:2150  -  Hokus)

Wielkie dzięki dla Pana Aleksandra za informację o stronie grupy Hokus na facebooku.

Informacja o dacie powstania zespołu za książką B. Klimsy. Na facebookowej stronie grupy jest skan strony z czasopisma, gdzie początki grupy są datowane na styczeń 1974 r.
Na stronie zespołu jest inny skan czasopisma z informacją o udziale zespołu w festiwalu opolskim w 1975 r. Przy opisie fotografii grupy nie jest widoczny J. Berenthal i nie jest wymieniony wśród innych muzyków formacji...

niedziela, 22 lipca 2018

Renata Lewandowska (szkic biogramu)

 Renata Lewandowska (ur. 27.12.1947 r. w Świebodzicach) - polska wokalistka, artysta plastyk

Śpiewać zaczęła w 1964 roku - jeszcze jako uczennica Liceum Plastycznego w Częstochowie - wygrywając tam pierwsze lokalne konkursy. Będąc już studentką ASP w Warszawie (1966-1972) na Wydziale Architektury Wnętrz  uczestniczyła w wielu w konkursach i festiwalach piosenkarskich, między innymi na Festiwalu w Zielonej Górze w 1968 roku i na festiwalu studenckim "FAMA 69" w Świnoujściu, gdzie otrzymała nagrodę za "kulturę wykonawczą" prezentowanych przez siebie piosenek.

Związana była z ruchem studenckim skupionym wokół klubów: "Hybrydy" i "Medyk" i działającym tam Studiem Piosenki "Rh-", prowadzonym przez kompozytora Jana Pileckiego. Z jego piosenkami zdobyła jedną z głównych nagród na IX Kiermaszu Piosenki Studenckiej w Warszawie, a w lutym 1970 roku nagrodę za debiut na "Zimowej Giełdzie Piosenki Studenckiej" w Opolu.

Po studenckich sukcesach dołączyła do profesjonalnej grupy "Quorum" prowadzonej przez Juliusza Loranca i z tą formacją w roku 1970 wystąpiła na VIII Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, z piosenką "Ach co to był za ślub" Józefa Sikorskiego i Wojciecha Młynarskiego. Piosenka zdobyła nagrodę Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji. W 1971 roku z grupą Juliusza Loranca nagrała muzykę do filmów: "Milion za Laurę" (reż. Hieronim Przybył) i "Pięć i pół Bladego Józka (reż. Henryk Kluba).

Po rozwiązaniu "Quorum" Renata Lewandowska zaczęła występować samodzielnie. W 1972 roku na X Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w koncercie "Debiutów" zaśpiewała, wyróżniony nagrodą specjalną Przewodniczącego WRN Karola Musioła, utwór Juliusza Loranca i Jonasza Kofty "Olbrzymi Twój Cień".

W latach  1972/74 w wyniku współpracy Renaty Lewandowskiej z kompozytorem Juliuszem Lorancem oraz autorami tekstów Ryszardem Markiem Grońskim i Jonaszem Koftą powstało kilka jej solowych nagrań radiowych takich jak "Magia Szos", "Niestałość" czy "Czas Pożegnań". Współpracująca z Juliuszem Lorancem przy nagrywaniu tych piosenek grupa solistów zawiązała zespół wokalny nazwany Grupą"&" (a na czas festiwalu opolskiego  Grupą"I"), z którym wokalistka wystąpiła na XII KFPP '74 w Opolu z piosenką "Radość o Poranku", wyróżnioną nagrodą Ministra Kultury i Sztuki.

W latach 1975-76 współpracowała z kompozytorem Waldemarem Parzyńskim (NOVI Singers), czego efektem były piosenki nagrane w Polskim Radiu: "Kochaj tę dziewczynę", "Lato tego roku" i "Nawet nie wiemy czy była to miłość" - wszystkie autorstwa Waldemara Parzyńskiego i Ryszarda Marka Grońskiego.

W roku 1975 na XIII KFPP w Opolu wystąpiła z piosenką "Zaczynajcie beze mnie" Juliusza Loranca i Agnieszki Osieckiej, a w roku 1977 na XV KFPP z piosenką "Nie myśl kochanie o tym jak mogło być" Juliusza Loranca i Jonasza Kofty. Na tym samym festiwalu na koncercie "Nastroje" zaśpiewała piosenkę Wojciecha Młynarskiego i Adama Sławińskiego "Po prostu jestem".

W roku 1978 nagrała jedyną płytę - singiel (Tonpress S-212), na której znalazły się kompozycje Jerzego Suchockiego i Ryszarda Marka Grońskiego "Dotykiem chcę dziś poznać wszystko" i "Odkąd Ciebie z głowy mam", z którą to piosenką wystąpiła na Festiwalu "Bratysławska Lira 1978".

Jej działalność piosenkarska obejmowała występy estradowe w kraju i za granicą, nagrania do radia, filmu i widowisk telewizyjnych (między innymi "Listy śpiewające" i "Emancypantki") przygotowanych przez reżyserów: Jerzego Gruzę i Adama Hanuszkiewicza

Swoją działalność piosenkarską zakończyła definitywnie z końcem roku 1980, wyjeżdżając z Polski. Jako artysta plastyk i architekt wnętrz zajmuje się teraz projektowaniem architektonicznym, projektowaniem zieleni, ilustracją...


Renata Lewandowska (fot. Zofia Nasierowska)

Renata Lewandowska (fot. Marek Karewicz)

Renata Lewandowska (fot. Wojciech Suchocki)

Powyższy biogram powstał we współpracy z Panią Renatą Lewandowską. W powyższym biogramie uwzględniłem wszystkie uwagi i sugestie Pani Renaty. 
Wszystkie zdjęcia nadesłał Pan Krystian Zieliński, współpracujący z Panią Renatą i prowadzący kanał wokalistki na YT (https://www.youtube.com/channel/UCnqQ2uzBYz5nIJqKZvyiSCg/).
Bardzo dziękuję Pani Renacie i Panu Krystianowi za współpracę!


Źródła:
  Informacje uzyskane od Pani Renaty Lewandowskiej
  "Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - ROCK 'N' ROLL 1959-1973" - autorzy: Jan Kawecki, Janusz Sadłowski, Marek Ćwikła, Wojciech Zając (wyd. ROCK-SERWIS, Kraków 1995);
  archiwalne numery miesięcznika Non Stop (7/1978; 8/1978);
  http://marcin23-s.blogspot.com/2011/03/renata-lewandowska.html (zdjęcie)
  https://www.youtube.com/watch?v=yVCGP4Xg918
  http://filmpolski.pl/fp/index.php?osoba=1136157
  https://pl.wikipedia.org/wiki/Renata_Lewandowska
 Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej - autor: Ryszard Wolański (wyd. A.A. MTJ - Warszawa, 2003 r.) [tom III - Dyskografia - Aneksy]

Poniżej zamieszczam nadesłany przez Pana Krystiana biogram Renaty Lewandowskiej napisany przez zawodowego dziennikarza i bardzo ceniony przez Panią Renatę. 

 Renata Lewandowska – wokalistka, artystka plastyczka.
  W latach sześćdziesiątych studiowała na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie zrobiła dyplom na Wydziale Architektury Wnętrz. Swój talent muzyczny realizowała równocześnie uczestnicząc w ruchu studenckim, skupionym wokół kultowych warszawskich klubów: „Hybrydy” i „Medyk”. Na festiwalu studenckim "FAMA 69" w Świnoujściu  otrzymała nagrodę za "kulturę wykonawczą". Szlify piosenkarskie zdobywała w Studiu Piosenki "Rh-" prowadzonym przez kompozytora Jana Pileckiego, co zaowocowało jedną z głównych nagród na IX Kiermaszu Piosenki Studenckiej w Warszawie, a następnie nagrodą za debiut na "Zimowej Giełdzie Piosenki Studenckiej" w Opolu.
  Opole, za sprawą Festiwalu Polskiej Piosenki, stało się bardzo ważnym punktem w rozwoju kariery tej piosenkarki. Podczas debiutu na tym festiwalu w 1970, jako wokalistka prowadzonego przez Juliusza Loranca zespołu „Quorum”, mogła cieszyć się z przyznanej grupie nagrody za wykonanie piosenki „Ach, co to był za ślub”,  z tekstem Wojciecha Młynarskiego. Dwa lata później, już jako solistka, zdobyła nagrodę w koncercie „Debiutów” za piękne wykonanie piosenki Juliusza Loranca i Jonasza Kofty „Olbrzymi Twój cień”.
  Repertuar Renaty Lewandowskiej oparty był w tym czasie na kompozycjach Juliusza Loranca z tekstami najwybitniejszych twórców polskich piosenek: Wojciecha Młynarskiego, Agnieszki Osieckiej, Jonasza Kofty i Ryszarda Marka Grońskiego. Takie piosenki jak: „Radość o poranku”, „Zaczynajcie beze mnie” czy „Nie myśl kochanie o tym, jak mogło być” były najjaśniejszymi  punktami kolejnych Festiwali Opolskich. Wtedy też powstały, zarejestrowane  w studiach Polskiego Radia, nagrania piosenek „Magia szos”,  „Czas pożegnań” i kilku innych. W tych realizacjach Lewandowska zademonstrowała pełnię swego talentu. Jej dźwięczny, świetnie postawiony, mocny głos, poparty lekko drapieżnym sposobem interpretacji umieścił ją w nurcie zbliżonym do muzyki soul, tak odległym od nijakości ówczesnej sztampy. Tę oryginalność potwierdziła Renata Lewandowska nagraniem „Dotykiem chcę dziś poznać wszystko”, wydanym na singlu w 1978 r. przez Tonpress.
  Renata Lewandowska pozostaje w pamięci słuchaczy jako jedna z najbardziej oryginalnych wokalistek dekady lat siedemdziesiątych. Od 1980 roku spełnia się artystycznie i twórczo w dziedzinie sztuk pięknych. Zajmuje się architekturą wnętrz, architekturą zieleni i ilustracją.

   Powyższy tekst biogramu, nadesłany przez Pana Krystiana Zielińskiego, zamieszczony został dn. 7.02.2018 r.









 [Archiwum]

Poniżej jest pierwotny, napisany przeze mnie (zamieszczony 14.12.2014 r.) i przez ponad 3 lata obecny tutaj biogram Pani Renaty. Zostawiam go tutaj, pewnie z sentymentu.


  Renata Lewandowska - wokalistka.
  W trakcie studiów na Wydziale Architektury Wnętrz ASP w Warszawie solistka wystąpiła na VIII Kiermaszu Piosenki Studenckiej w stołecznym klubie "Medyk". Wokalistka związała się ze Studiem Piosenki  i zespołem Rh- działającym przy tym klubie.
Na ogólnopolskiej estradzie zaistniała w 1968 r. zdobywając jedno z wyróżnień podczas IV Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze. Na festiwalu studenckim "FAMA '69" w Świnoujściu otrzymała nagrodę za kulturę wykonawczą prezentowanych przez siebie piosenek.
  W tym roku weszła w skład zorganizowanej przez Juliusza Loranca i Bolesława Krasuckiego grupy Quorum. Z formacją wystąpiła na VIII KFPP w Opolu (1970), gdzie sukces odniosła piosenka "Ach, co to był za ślub!". W tym roku z grupą Quorum wystąpiła w polskim filmie "Milion za Laurę" (reż Hieronim Przybył, prem. 8.06.1971 r.), a także śpiewała w filmie "Pięć i pół Bladego Józka" (reż. Henryk Kluba, film "półkownik"). W lutym 1971 r. wokalistka zdobyła nagrodę za debiut w Zimowej Giełdzie Piosenki Studenckiej w Opolu. Po rozwiązaniu Quorum R. Lewandowska rozpoczęła samodzielną karierę. Podczas koncertu "Debiutów" X KFPP w Opolu (1972) zaśpiewała, wyróżnioną później, piosenkę "Olbrzymi twój cień".
  We wrześniu 1973 r. wokalistka znalazła się, w założonym przez J. Loranca, wokalnym zespole Grupa I. Z formacją wystąpiła w roku następnym na XII KFPP w Opolu, gdzie zaśpiewała, wyróżnioną Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki, piosenkę "Radość o poranku".
  Po rozwiązaniu Grupy I (1976) artystka kontynuowała karierę solową. W Polskim Radiu nagrała piosenkę "Sposób na kobiety". Koncertowała w Polsce i za granicą. Wystąpiła na XV KFPP Opole 1977 wykonując piosenkę "Nie myśl kochanie o tym jak mogło być". Na przełomie maja i czerwca 1978 r. wystąpiła na XIII Festiwalu "Bratysławska Lira" w Czechosłowacji. W tym samym roku R. Lewandowska nagrała swoją pierwszą - i niestety ostatnią - płytę - singla z piosenkami "Dotykiem chcę dziś poznać wszystko" i "Odkąd ciebie z głowy mam" (Tonpress S-212).
  O dalszych losach tej utalentowanej wokalistki dostępne mi źródła milczą.

Renata Lewandowska (fot. Wojciech Suchocki)




niedziela, 17 czerwca 2018

Grupa &

Dziś biogram grupy opracowany i nadesłany przez Panią Renatę Lewandowską. Postanowiłem nie ingerować w treść notki biograficznej, aby nie uronić żadnego szczegółu.

Grupa "&" była nietypową formacją. Została powołana w 1973 roku przez kompozytora i aranżera Juliusza Loranca, - w początkowej fazie, niejako założycielskiej, do solowych nagrań Renaty Lewandowskiej, stylowo odbiegających od powszechnie przyjętych wtedy wzorców - potem, zdominował pomysł współpracujących ze sobą grupy wokalistów-solistów.
Lorancowi zależało przede wszystkim na możliwości aranżowania muzycznego dialogu rozbudowanych partii chóralnych z silnym wiodącym głosem solowym. W skład grupy weszli specjalnie dobrani wokaliści, z których każdy perspektywicznie mógł być - wykorzystując indywidualne predyspozycje - takim głosem prowadzącym, ale przede wszystkim byli w stanie stworzyć nowe, oryginalne brzmienie. W skład grupy tak współpracującej oprócz Renaty Lewandowskiej weszli wokaliści: Sławomir Bułaj, Ewa Olszewska i Marlena Wiśniewska.
Pierwsze nagrania partii chóralnych tej grupy pod nazwą "And" odbyły się w Polskim Radio na początku roku 1974. W pierwszym rzędzie nagrany został nagrodzony na festiwalu opolskim '72  utwór Juliusza Loranca i Jonasza Kofty "Olbrzymi Twój Cień" - z solowa partią Renaty Lewandowskiej, a sam chór w tym utworze wspomagany był jeszcze w swej masie przez zespoły Alibabki i Bemibem.
 Swoje unikalne brzmienie chóralne Grupa "&" tak naprawdę w pełni  zaprezentowała w utworach Juliusza Loranca "Magia Szos" i "Niestałość" ze słowami Ryszarda Marka Grońskiego i w "Czasie Pożegnań" słowa Jonasz Kofta - piosenek zaśpiewanych przez Renatę Lewandowską.
W tym samym roku na festiwal opolski Juliusz Loranc przygotował pogodną piosenkę "Radość o poranku"(słowa Jonasz Kofta) , mającą na celu zaprezentować solowe, indywidualne możliwości wszystkich wokalistek. Piosenka miała swój scenariusz - była rozpisana niejako na role - zaczynała naiwna "pensjonarka" (Marlena Wiśniewska) , optymistyczna nadzieja - to głos drugiej wokalistki (Renata Lewandowska), a kończyła dobra wróżka (Ewa Olszewska)....
Na potrzeby festiwalu opolskiego tak współpracująca grupa wokalistów na swoją nazwę przybrała znak graficzny "&", co akurat z przyczyn językowych zostało zamienione na "Grupę I" - i pod tym szyldem piosenka została zaprezentowana na XII KFPP Opole '74. Piosenka zdobyła Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki i została nagrana studyjnie przez Polskie Nagrania, a Grupa "&" została zaproszona na Festiwal w Rostoku '74. "Radość o Poranku" była jedyną piosenką tej grupy, opartą na solowych partiach wokalnych wszystkich wykonawczyń.
Po festiwalu opolskim '74 "Grupa &" wystąpiła jeszcze w kilku programach telewizyjnych w Polsce i za granicą, oraz na Festiwalu w Rostoku '74, gdzie wykonali razem piosenkę "Kropelka Egoizmu" Agnieszki Osieckiej i Juliusza Loranca. Piosenka ta była częścią spektaklu telewizyjnego "Emancypantki" w reżyserii Adama Hanuszkiewicza, do którego grupa nagrała opracowanie muzyczne, a którego premiera odbyła się na początku roku 1975.
Wkrótce potem z grupy odeszła Marlena Wiśniewska, a zastąpiła ją na czas wyjazdu na występy do Bułgarii Aleksandra Herman (była członkini "Quorum"). Po tym wyjeździe Grupa "&" tak współpracująca za sobą, przestała istnieć. Juliusz Loranc nadal współpracował indywidualnie z poszczególnymi wokalistami z tej grupy - Sławomirem Bułajem, Renatą Lewandowską i Ewą Olszewską.


Grupa &
od lewej M. Wiśniewska, R. Lewandowska, S. Bułaj i E. Olszewska (fot. W. Suchocki)



Grupa &
od lewej R. Lewandowska, M.Wiśniewska, E. Olszewska i S. Bułaj  (fot. W. Suchocki)




Pragnę bardzo podziękować Pani Renacie za opracowanie powyższego biogramu.
Wielkie dzięki dla Pani Renaty i Pana Krystiana za nadesłanie powyższych zdjęć.
Autorem tych zdjęć jest Pan Wojciech Suchocki.

Tym samym traci swoją ważność poprzedni biogram Grupy I (http://polskibigbitinietylko.blogspot.com/2012/04/grupa-i.html). Pozostanie on do porównania oraz ze względu na zamieszczone komentarze.

niedziela, 10 czerwca 2018

Arianie - Na niejednej stacji [Kameleon Records KAMCD 79-80]

Arianie - Na niejednej stacji - Nagrania archiwalne z lat 1971-1983 (2CD) [Kameleon Records KAMCD 79-80]

Nieoceniona firma fonograficzna Kameleon Records wydała bodajże w poprzednim tygodniu dwupłytowy album kieleckiej grupy Arianie. Już sama ilość nagrań zawartych na tych dwóch płytach jest imponująca. A fakt, że - chyba po raz pierwszy w historii - wydano na cyfrowym nośniku przekrojowy materiał zespołu, zadowoli fanów formacji i polskiego bigbitu.
A na stronie wydawcy możemy o albumie przeczytać:

"Na podwójnym wypełnionym po brzegi albumie znalazło się aż 45 utworów z lat 1971-1983 oraz jedno dodatkowe nagranie z 2005 roku. Wszystkie utwory po raz pierwszy na CD. Ponad 155 minut muzyki. Materiał zremasterowany z oryginalnych taśm matek
Zawarte na albumie dokonania muzyczne Arian, w modelowy sposób portretują trendy rozwoju naszej muzyki rockowej w latach 70. i 80. (od ambitnego niekomercyjnego rocka do przebojowych, lekkich nagrań inspirowanych popem i muzyką disco).
Na płycie znajdziemy fantastyczne, surowe 4 czysto rockowe nagrania z 1972 roku (20 minut muzyki), nawiązujące trochę do twórczości Romualda i Romana oraz undergroudu – już sam ten materiał sprawia że krążek powinien znaleźć się w każdej poważnej kolekcji płyt z naszym rodzimym rockiem, ponadto na CD znajdziemy swoistą mieszankę jazzu, psychodelii i poezji śpiewanej (Modlitwa, Złocienie, Zachód jesienny). Środkowy okres działalności zespołu to nagrania nawiązujące do folk rocka spod znaku No To Co, czy Dwa Plus Jeden: Czarownice, Kalina, Łubinowa miłość, Lato już, Gdybym ciebie wtedy nie spotkał na moście. Na przełomie lat 70. i 80. zespół zaczął dryfować w stronę melodyjnego pop-rocka okraszonego ciekawymi brzmieniami analogowych syntezatorów: Świat dla zakochanych, Bądź mi uśmiechem, Postaw na mnie.
Najnowsze nagrania z albumu (urozmaicone fajnymi solówkami gitary i nieszablonowymi partiami instrumentalnymi) w udany sposób nawiązują do stylu Izabeli Trojanowskiej i Budki Suflera: Na niejednej stacji, Nie wiem kiedy wrócę, Czy można tak?, Szklany klos
Dodatek specjalny to współczesna nieco rozbujana wersja utworu Zabita woda, udowadniająca że grupa wciąż potrafi zagrać z prawdziwie rockowym zębem
Dzięki współpracy z zespołem udało się odtworzyć składy oraz daty powstania poszczególnych nagrań.
Dwie płyty uzupełnia 20-stronicowa kolorowa książeczka zawierająca mnóstwo unikatowych fotografii oraz kompetentną notkę o zespole."

Spis utworów:
 1. Zabita woda   (5'33)
 2. Pozapromienne   (5'10)
 3. Kołysanka blues   (3'49)
 4. Pięć pytań   (5'22)
 5. Złocienie   (4'12)
 6. Czarownice   (2'14)
 7. Modlitwa   (3'29)
 8. Kalina   (3'09)
 9. Zachód jesienny   (4'33)
10. Łubinowa miłość   (2'56)
11. Mego życia korale   (2'42)
12. Polowanie na lisa   (3'35)
13. Ile dni już minęło?   (2'47)
14. Profesor Robert   (3'05)
15. Mazowiecka ziemia   (4'17)
16. Gdybym ciebie wtedy nie spotkał na moście   (2'21)
17. Winogronowa noc   (3'28)
18. Całowanie   (3'15)
19. Nasze słodkie sny   (2'38)
20. Szczęśliwe narodziny   (3'35)
21. Miłość puka do okien   (2'49)
22. Czeka inny świat   (2'53)
23. Lato już   (3'18)
24. W tobie szukam miłości   (3'21)
25. Wiosną ze mną bądź   (2'46)
26. Wspomnienie z wyspy   (3'27)
27. Witaj Karolino   (3'06)
28. Świat dla zakochanych   (3'34)
29. Uśmiechnij się jeszcze raz   (2'31)
30. Bądź mi uśmiechem   (4'27)
31. Postaw na mnie   (3'12)
32. Słoneczny rok   (2'58)
33. Bądź wiosenny   (4'19)
34. Nie wiem kiedy wrócę   (2'29)
35. Trudno jest odejść   (4'16)
36. Dni bez dat   (2'59)
37. Czy można tak?   (2'22)
38. Co mi w takim domu?   (3'06)
39. Szklany klosz   (3'00)
40. Ja się nigdy nie nudzę   (3'38)
41. Z życia wzięte   (2'18)
42. Ucieczka przed sobą   (2'26)
43. Na niejednej stacji   (3'00)
44. Dziewczyna pech   (3'32)
45. Słowa nic nie znaczą   (3'22)
46. Zabita woda (wersja 2005)   (4'36)



Źródła: 
  http://www.kameleonrecords.pl/sklep/arianie/dlugo-sie-znamy-kopia/
  http://allegro.pl/arianie-na-niejednej-stacji-1971-1983-2cd-i7388412608.html


niedziela, 13 maja 2018

Liberum Veto (wzmianka)

  Zespół wokalno-instrumentalny Liberum Veto powstał  w 1968 r. w Szczecinie, na bazie rozwiązanej grupy Pięć Smutnych Spojrzeń. Formację tworzyli: Jerzy Szlędakowski - gitara, śpiew; Zbigniew Ciesielski - gitara; Zbigniew Bogusławski - gitara basowa, śpiew; Jerzy Lipczyński - fortepian, organy i Krzysztof Lipczyński -  perkusja. Na początku zespół wykonywał utwory z repertuaru Pięciu Smutnych Spojrzeń.
  Grupa zadebiutowała podczas "Spotkań z piosenką" w kinie Colosseum. Po pierwszym koncercie formację opuścił Z. Ciesielski. Następnie zespół wziął udział w Szczecińskiej Wiośnie Orkiestr. Występ grupy przeszedł bez echa, co spowodowało rozdźwięki w formacji. Grupa, pomimo występów w studenckim klubie Pinokio, wkrótce przestała istnieć.
  Po rozpadzie zespołu muzycy zasilili inne formacje. K. Lipczyński zasilił Bizony. Jego brat, J. Lipczyński i Z. Bogusławski znaleźli się w grupie Bez Atu. J. Szlędakowski występował m.in. w Stowarsach i Comie-5.


Źródła:
  "Mocne uderzenie po szczecińsku" - autor: Wojciech Rapa (wyd. Szczecińska Agencja Artystyczna, Szczecin - 2013 r.)


Uzupełnienie biogramu i fotografie grupy mile widziane!

niedziela, 6 maja 2018

Pięć Smutnych Spojrzeń (szkic biogramu)

  Zespół wokalno-instrumentalny Pięć Smutnych Spojrzeń powstał w listopadzie 1966 r. w Szczecinie. Grupę tworzyli: Jerzy Szlędakowski (eks Trowersi) - gitara, śpiew; Zbigniew Ciesielski - gitara, harmonijka ustna, śpiew; Józef Pyra - gitara; Bogdan Słynarski - gitara basowa; śpiew; Jerzy Lipczyński - śpiew; fortepian, organy; Ryszard Oskiera - perkusja. Menedżerem i autorem tekstów był Edward Ciesielski. Debiut formacji nastąpił w Klubie Młodych przy ul. Robotniczej. Zespół szybko staje się znany w Szczecinie ze względu na to, że grał prawie wyłącznie swoje utwory, pomysłowo zaaranżowane przez J. Szlędakowskiego.
  W tym okresie grupa występuje "na fajfach" w Klubie Młodych i w Klubie Budowlanych w kawiarni Klubowa. W tym czasie pierwszoplanową postacią formacji staje się J. Szlędakowski, dysponujący silnym głosem o dużej skali, a jego gra na gitarze staje się bardziej ekspresyjna. Wówczas zespół rozpoczął współpracę z wokalistką Krystyną Ostrowską, występującą wcześniej m.in. z Kon-Tiki.
  29 maja 1967 r. podczas finału 125 Spotkań z Piosenką, w bardzo silnej stawce szczecińskich formacji, Pięć Smutnych Spojrzeń zajęło II miejsce. W październiku 1967 r. nowym menedżerem zespołu zostaje Edmund Gielnik. E. Ciesielski pozostaje kierownikiem literackim grupy dostarczającym formacji nowych tekstów. W tym okresie zespół rejestruje w szczecińskiej rozgłośni PR swoje utwory, m.in. "Mgła", "Jabłuszko". W tym okresie grupę opuszcza basista B. Słynarski, którego zastępuje Zbigniew Bogusławski. Wkrótce potem formację opuszcza J. Pyra.
  Grupa kończy działalność w 1968 r., a jej muzycy tworzą nowy zespół Liberum Veto.

Źródła:
  "Mocne uderzenie po szczecińsku" - autor: Wojciech Rapa (wyd. Szczecińska Agencja Artystyczna, Szczecin - 2013 r.)


Uzupełnienie biogramu i fotografie grupy mile widziane!

poniedziałek, 30 kwietnia 2018

Żaki (szkic biogramu)

  Zespół wokalno-instrumentalny Żaki powstał w 1960 r. we Wrocławiu, przy Młodzieżowym Domu Kultury na ul. Kołłątaja. Grupę tworzyli: Jerzy Glatz - gitara basowa, lider; Ryszard Czerwiec - gitara; Witold (?) - gitara; Edmund Urbański - perkusja i Mirosława Andrzejewska - śpiew. W późniejszym czasie skład się zmieniał, a w formacji grali: Zbigniew Rosicki - gitara; Jerzy Czeladyn - gitara; Andrzej Jezierski - perkusja; Grzegorz Zydel - perkusja; Henryk Lesiński - perkusja; Włodzimierz Nanka Szomański - gitara, śpiew; Jacek Kowalski - pianino, śpiew; Roma Osikowska - śpiew i Jerzy Fiedler - śpiew.
  Zespół pierwotnie grał głównie utwory instrumentalne The Shadows i The Ventures, które aranżował Zenon Witecki. W 1962 r. grupa przeniosła się do MDK Krzyki. W 1965 r. z pomocą zaprzyjaźnionych elektroników muzycy skonstruowali własny sprzęt nagłaśniający.
  W październiku 1966 r. Żaki zdobyły II nagrodzę na III Dorocznym Przeglądzie Ruchu Amatorskiego w Piosence i Muzyce w Jeleniej Górze. W tym samym roku zespół przeniósł się do klubu w domu studenckim Olimp, gdzie grał do tańca w każdą sobotę i niedzielę. Grupa dokonała nagrań w rozgłośni Polskiego Radia we Wrocławiu.
  W 1968 r. grupa wzięła udział w Rejsie Przyjaźni z Wrocławia do Frankfurtu nad Odrą. Formacja koncertowała głównie w klubach studenckich. Brała także udział, wraz z innymi wykonawcami, w pierwszym wrocławskim Non Stopie, który odbywał się w sali bankietowej hotelu Polonia. Zespół zakończył działalność jesienią 1968 r.

Źródło:
  Rock we Wrocławiu (1959-2000) (autor: Bogusław Klimsa) [wyd. Wydawnictwo c2, Wrocław - 2016 r.]
 
Uzupełnienie biogramu i fotografie grupy mile widziane!

niedziela, 18 marca 2018

Krokusy (szkic biogramu)

  Zespół wokalno-instrumentalny powstał w czerwcu 1965 r. we Wrocławiu, przy MDK na ul. Kołłątaja. Grupę tworzyli: Aleksander Mokrzycki - gitara, śpiew; Adam Birnbaum - gitara, organy, śpiew; Henryk Nieradko - gitara basowa, Andrzej Sztrajt - perkusja, lider.  W swoim repertuarze formacja miała bigbitowe transkrypcje muzyki klasycznej, m.in. preludiów Fryderyka Chopina i utworów Jana Sebastiana Bacha. W niektórych utworach grupie towarzyszył kwartet smyczkowy.
  W 1966 r. zespół został laureatem I Młodzieżowego Turnieju Zespołów Muzyki Rytmicznej we Wrocławiu  i zdobywcą pucharu przechodniego ZD ZMS Wrocław-Śródmieście. W 1967 r. otrzymał wyróżnienie na IV Ogólnopolskim Przeglądzie Muzyki i Piosenki. Formacja koncertowała w NRD, a w 1968 r. wziął udział w Wiosennym Przeglądzie Muzyki Rytmicznej Wrocław '68 zorganizowanym w klubie ZMS Piwnica Świdnicka.

Źródło:
  Rock we Wrocławiu (1959-2000) (autor: Bogusław Klimsa) [wyd. Wydawnictwo c2, Wrocław - 2016 r.]
 
Uzupełnienie biogramu i fotografie grupy mile widziane!

niedziela, 11 marca 2018

Piotr Janczerski nie żyje

  We  wtorek, 6 marca 2018 r., po ciężkiej chorobie zmarł Piotr Janczerski. Legendarny muzyk był konferansjerem i wokalistą Niebiesko-Czarnych, a potem liderem i wokalistą No To Co, a następnie Bractwa Kurkowego 1791. Później współpracował z innymi wykonawcami, m.in grupą Babsztyl. W 1993 r. z pozostałymi muzykami formacji reaktywował No To Co, z występów w którym zrezygnował kilka lat później. Artysta miał 79 lat.

Piotr Janczerski (fot. Bartłomiej Banaszak/PAP)
 Źródła:
   http://muzyka.dziennik.pl/news/artykuly/570293,lodz-zmarl-kompozytor-autor-tekstow-i-wokalista-piotr-janczerski.html,komentarze-popularne,1
   https://www.polskieradio.pl/5/3/Artykul/2054342,Zmarl-Piotr-Janczerski-byly-wokalista-No-To-Co-i-NiebieskoCzarnych
   http://www.rmf24.pl/kultura/news-nie-zyje-piotr-janczerski-wokalista-niebiesko-czarnych-mial-,nId,2554681 (tekst i zdjęcie)




niedziela, 4 marca 2018

Jolanta Borusiewicz

  Jolanta Borusiewicz (wł. Jolanta Borusiewicz-Widegren) - wokalistka, kompozytorka, autorka tekstów.
  Jako nastolatka wygrała konkurs „Szukamy Młodych Talentów” zorganizowany przez krakowską rozgłośnię Polskiego Radia. W 1966 r. rozpoczęła współpracę z zespołem Jazz Band Ball, z którym - w ciągu blisko dwuletniej współpracy - wystąpiła na Festiwalu Jazz nad Odrą i odbyła pierwsze zagraniczne tournee po ZSRR i Francji, gdzie razem z nimi brała udział w Międzynarodowym Festiwalu Młodzieży.
  Wokalistka krótko współpracowała z krakowskimi Dżamblami, gdzie wykonywała standardy jazzowe m.in z repertuaru Raya Charlesa.
  W 1968 r. kilkakrotnie została laureatką Giełdy Telewizyjnej "Proszę dzwonić", śpiewając m.in. piosenki: "Dziura w niebie", "Kto wie", "Może pokocham cię". Została zauważona przez artystów z Teatru Wagabunda, który tworzyli m.in.: Bogusław Kobiela, Mieczysław Czechowicz, Marian Załucki, Lidia Wysocka, Maria Koterbska, Tadeusz Chyła. Z Wagabundą wiosną 1968 r. odbyła trzymiesięczne tournee w ZSRR, a jesienią tego roku przez miesiąc występowała we Francji.
  W tym samym roku po raz pierwszy wystąpiła na VI Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu, gdzie zdobyła nagrodę za debiut piosenką "Komu w drogę temu czas". Wokalistka występowała podczas Pierwszego Festiwalu Zespołów Młodzieżowych o Kotwicę Sopockiego Lata '68, gdzie śpiewała, obok Hanny Koniecznej i Jacka Zielińskiego, z zespołem Skaldowie. W ramach imprez towarzyszących wystąpiła w koncercie z Czesławem Niemenem oraz w ramach Sopockiego lata w I części recitalu Czesława Niemena.
 J. Borusiewicz zdobyła 2 nagrodę na II Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Soczi (28.09.1968-4.10.1968) oraz specjalną nagrodę czasopisma "Sowieckaja Kultura" i specjalną nagrodę Radia i Telewizji ZSRR. Tamtejsza publiczność polubiła wokalistkę, a specjalnie dla niej skomponowana przez W. Kudriaszowa piosenka "Wrzesień" stała się przebojem. Wkrótce potem, piosenkarka reprezentowała Polskę na festiwalu "Coupe Musicale d'Europe" w Innsbrucku. Podczas powrotu z tej imprezy została ranna w wypadku samochodowym.
  W roku następnym piosenkarka wystąpiła podczas VII KFPP Opole '69, gdzie otrzymała specjalną nagrodę ZAKR za wykonanie piosenki "Hej dzień się budzi". Na imprezie wokalistce akompaniował łódzki zespół Bumerang. Z tą grupą artystka zaśpiewała także na festiwalu sopockim.
  W 1971 r. piosenkarka ponownie wystąpiła na festiwalu opolskim, gdzie zaśpiewała piosenkę "Zaproszenie do snu".
  J. Borusiewicz brała udział w wielu Giełdach Radiowych, programach TV, widowiskach muzycznych, m.in w "Markiza, kochanka, charmaine... Arsene Lupin", ”Życie Gaugaina”, "Przeminęło z wiatrem". Nagrała dla krakowskiego ośrodka TVP recital pt. "Nad jeziorem dzień się budzi", krótkometrażowy film o Krakowie dla TV w NRD. Piosenkarka nagrywała dla takich rozgłośni jak Deutsche Rundfunk w Kolonii i Dusseldorfie. Występowała w programach TV w Pradze, Bratysławie, Dreźnie, Lipsku, Sofii, Belgradzie, Budapeszcie, Zadarze, Soczi, Moskwie, Insbrucku, Wiedniu, Berlinie, Paryżu.
  W 1973 r. rozpoczęła studia na Wydziale Filozoficzno – Historycznym UJ w Krakowie, nie tracąc kontaktu z piosenką. W tym okresie współpracowała z Estradą Krakowską wraz ze znanymi aktorami scen krakowskich. Występowała także w cyklicznym programie TV Kraków "Spotkanie z Balladą", obok Jerzego Stuhra i Anny Dymnej.
  W 1978 r. wyszła za mąż, za obywatela Szwecji i w tym samym roku po obronie pracy magisterskiej wyjechała na stałe do tego kraju. Tam podjęła pracę jako pedagog, pracując w Sztokholmie, zarówno prowadząc kursy dla dorosłych, jak i realizując zajęcia z dziećmi i młodzieżą. Założyła teatrzyk dla dzieci oraz stuosobowy chór dziecięcy, który prowadziła i z którym przez kilka lat występowała na koncertach.
  W latach 1995-2000 wokalistka występowała ze znanymi szwedzkimi orkiestrami jazzowymi. W 2000 r. rozpoczęła współpracę z muzykiem Leszkiem Jarmułą, z którym do dzisiaj współpracuje i który aranżuje i nagrywa jej piosenki. Wspólnie produkują materiały video, które można obejrzeć na YouTube. Z L. Jarmułą występowała na scenach Szwecji i Polski. Wielokrotnie organizowała i brała z nim udział w koncertach charytatywnych.
 W 2002 r. Jolanta Borusiewicz otrzymała nagrodę Polonii Szwedzkiej w kategorii Artysta Roku.
 W 2006 r. otrzymała wyróżnienie od Związku Szwedzko-Polskiego za rekonstrukcję powstałej w 1974 r. pięknej grupy rzeźb Władysława Hasiora "Słoneczny rydwan" w Södertälje, częściowo zdewastowanej i zarośniętej kosodrzewiną.
 26 maja 2011 r. artystka została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi, przyznanym przez Prezydenta RP, Bronisława Komorowskiego, za krzewienie kultury polskiej poza granicami kraju. Uroczyste wręczenie Krzyża odbyło się w Ambasadzie Polskiej w Sztokholmie.
  Na Festiwalu Poezji "XI Wrzosowisko 2010" w Piwnicznej została wyróżniona za wiersz "Zagubiona", który opublikowano w antologii "Tam gdzie płaczą skały". J. Borusiewicz nie tylko komponuje, ale pisze teksty do swoich piosenek, maluje także akwarele i fotografuje. W lutym 2012 r. w Sztokholmie odbyła się wystawa jej fotografii "Zamrożony świat". W 2014 r. J. Borusiewicz wydała tomik wierszy pt. "I znów dzień się budzi". Do tomiku dołączona jest płyta CD, gdzie autorka czyta swoje wiersze na tle improwizacji L. Jarmuły.
  Od ponad 30 lat wspiera organizacje działające m.in. na rzecz dzieci chorych na raka i osób głuchoniemych oraz organizację ochrony środowiska naturalnego - WWF.


Zainteresowanym działalnością Jolanty Borusiewicz polecam Jej stronę internetową:
www.jolantaborusiewicz.com



Jolanta Borusiewicz



NAGRANIA PŁYTOWE:

LP XL-0488 PN Muza (1968)
[RÓŻNI WYKONAWCY] MIKROFON I EKRAN - FPP OPOLE '68
Komu w drogę temu czas
  Skład: J. Borusiewicz i Orkiestra PRiTV p/d B. Klimczuka

LP XL-0552 PN Muza (1969)
[RÓŻNI WYKONAWCY] MIKROFON I EKRAN - VII KFPP OPOLE '69
Hej dzień się budzi
  Skład: J. Borusiewicz oraz Bumerang i Alibabki

LP XL-0757 PN Muza (1971)
[RÓŻNI WYKONAWCY] PREMIERY - OPOLE '71
Zaproszenie do snu

LP SXL-0775 PN Muza (1971)
[RÓŻNI WYKONAWCY] DYSKOTEKA 2
Zaproszenie do snu

EP N-0589 PN Muza (1970)
[RÓŻNI WYKONAWCY] TELEWIZYJNA GIEŁDA PIOSENKI (4)
Może pokocham cię

LP ZZD -- 025517-025518 Miełodia [ZSRR] (1968)
[RÓŻNI WYKONAWCY] SOCZI-68 - II MIEŻDUNARODNYJ FESTIWAL MOŁODIOŻNOJ PIESNI
Komu w dorogu tomu pora
 wyk. J. Borusiewicz i Orkiestra p/d Ju. Siłantiewa

CD POINT MUSIC (1999)
[KATARZYNA GAERTNER] ZŁOTE PRZEBOJE (PLATYNOWA KOLEKCJA)
Hej dzień się budzi
  Skład: J. Borusiewicz oraz Bumerang i Alibabki
    Wskutek żenującego błędu wydawcy, na okładce płyty nie jest wymieniona wokalistka wykonująca ten utwór, w tym wypadku Pani Jolanta. Opisany on jest jako "Bumerang/Alibabki - Hej dzień się budzi". Czym to było spowodowane? Nie wiem...


Specjalnie na potrzeby tego biogramu Pani Jolanta wykonała spis wykonywanych przez siebie piosenek:

Utwory własne (tekst i muzyka - Jolanta Borusiewicz) w języku polskim:
1) Bez pozwolenia
2) Ból
3) Chociaż jeden dzień
4) Góralka
5) Kocha czy nie?
6) Koniec maskarady
7) Moje cztery pory roku
8) Pchaj do przodu
9) Rodzi sie człowiek
10) Stop!
11) Ten zielony szal
12) W Nowy Rok
13) Wróć
14) Zapraszam do kawiarenki
15) Zimowy pejzaż barw

Utwory własne (tekst i muzyka - Jolanta Borusiewicz) w języku angielskim:
1) Busy Day
2) Call Me
3) Frozen Lake
4) I Say Stop
5) I Will Be
6) In The Dark
7) In The Deep
8) Love Was Coming
9) Lullaby for Marcus
10) Young You Can Stay
11) People

Utwór (tekst Jolanta Borusiewicz i Marek Birner, muzyka - Jolanta Borusiewicz):
1) La Lettre

Utwory (tekst - Marek Birner, muzyka - Jolanta Borusiewicz):
1) Every Lonely Night
2) Far Apart

Utwory (tekst - Jolanta Borusiewicz, muzyka - Krystyna Petterson):
1) Kaziu z Argentyny
2) Bierz
3) Ten pożółkły list

Utwory (tekst i muzyka - Leszek Jarmuła):
1) Giving & Getting
2) Your Time
3) If You Knew
4) Slow Down
5) Zatoka
 
Utwór (tekst - Marek Birner, muzyka - Leszek Jarmuła):
1) Time

Utwór (tekst - Barbara Paluch, muzyka - Leszek Jarmuła):
1) Bo w Piwnicznej

Utwory (muzyka - Roman Orłow):
1) Spalona ziemia
2) Ktoś na mnie czeka
3) Nie mów jaką przyjdziesz drogą
4) Umiałabym pokochać cię
5) Zamień, zamień mój chłopcze
6) Jesienny pan
7) A to jest tylko blues
8) Nikt, nigdy nikt
9) Wystarczy powiedzieć "Do widzenia"
10) Może pokocham cię
11) Zaproszenie do snu

Utwory (muzyka - Katarzyna Gärtner):
1) Hej dzień się budzi
2) Nie płacz, nie płacz


Źródła:
http://www.jolantaborusiewicz.com/bio
Informacje przekazane przez Panią Jolantę Borusiewicz
http://kppg.waw.pl/   [kppg#:1571] [Jolanta Borusiewicz]
http://allegro.pl/katarzyna-gaertner-platynowa-kolekcja-20-przebojow-i7041966826.html

Informacje nadesłane przez Pana Sergieja Koczarowa

Niniejszym pragnę podziękować Pani Jolancie Borusiewicz za ogromny wkład pracy przy pisaniu biogramu, życzliwość i cierpliwość.

sobota, 3 marca 2018

Ewa Olszewska [wzmianka]

Ewa Olszewska (wł. Ewa Loranc) - wokalistka.
Debiutowała jako wokalistka w klubie studenckim "Profesorek" w 1965 r. w Częstochowie, biorąc tam udział w programach słowno - muzycznych do 1969 r. Od 1970 r. prowadziła zawodowo działalność artystyczną z różnymi grupami, m. in.: Grupa muzyczna Juliusza Loranca, Grupa I, Grupa Solistów Sektor A, Asocjacja Hagaw. Brała udział w licznych koncertach estradowych i programach kabaretowych, a także w nagraniach dla Polskiego Radia towarzysząc takim wokalistom jak: Ewa Bem, Anna Jantar, Marek Grechuta, Elżbieta Wojnowska i wielu innym. Uczestniczyła w wielu programach telewizyjnych w TVP Warszawa, Katowice, Łódź, Poznań; koncertach oraz programach telewizyjnych w NRD i krajach Europy Wschodniej. Kilkakrotnie brała udział w Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. W 1974 roku piosenka "Radość o poranku" (muz. Juliusz Loranc, sł. Jonasz Kofta) w wykonaniu Grupy I otrzymała nagrodę Ministra Kultury i Sztuki. W repertuarze artystki znajdują się nie tylko utwory czołowych twórców polskiej muzyki rozrywkowej, ale również romanse rosyjskie oraz cygańskie, pieśni gospel, standardy jazzowe czy utwory muzyki poważnej. Aktualnie E. Loranc jest aktywnym członkiem Warszawskiego Chóru Polonia im. Ignacego J. Paderewskiego.

Ewa Olszewska

Źródło:
https://www.facebook.com/Ewa-Olszewska-1737302009623485/   [tekst i zdjęcie]



NAGRANIA PŁYTOWE

LP Muza SX 1490 (1977)
[EWA OLSZEWSKA I ANDRZEJ ROSIEWICZ & ASOCJACJA HAGAW]
Cherokee / Poor old Joe // Sugar / Lover (duet z Andrzejem Rosiewiczem)

MC Muza CK 221
[EWA OLSZEWSKA I ANDRZEJ ROSIEWICZ & ASOCJACJA HAGAW]
Sugar / Lover (duet z Andrzejem Rosiewiczem) // Cherokee / Poor old Joe

SP Muza SS 738 (1978)
[ANDRZEJ ROSIEWICZ]
Lover (duet z Andrzejem Rosiewiczem)

Źródło: http://kppg.waw.pl/  [kppg#:3480] [Ewa Olszewska]

Nagrania wokalistki uzupełniają płyty i rejestracje radiowe dokonane z Grupą I.

niedziela, 4 lutego 2018

Projekt (szkic biogramu)

  Zespół wokalno-instrumentalny Projekt powstał w marcu 1975 r. we Wrocławiu. W jego skład weszli: Zdzisław Janiak - gitara; Paweł Mielczarek - gitara basowa; Tadeusz Blichert - perkusja i Mirosław Bielawski - śpiew. Jeszcze w tym samym roku grupa wzięła udział w festiwalu FAMA '75, a także koncertował wPolsce i NRD. W lutym 1976 r. formacja trafia pod patronat PSJ Kraków i przechodzi reorganizację. Nowy skład zespołu tworzą: Z. Janiak - gitara; Piotr Iskrowicz - gitara; P. Mielczarek - gitara basowa; Henryk Zawada - perkusja i Jerzy Kowalski - śpiew. Grupa zaczęła grać jazz rock i hard rock. Formacja współpracowała ze Stanisławem Wenglorzem i nagrała z nim kilka utworów dla Polskiego Radia. W połowie 1977 r. zespół ponownie zmienia skład: P. Iskrowicz - gitara; Zbigniew Żabowski - gitara; P. Mielczarek - gitara basowa; Krzysztof Krzyśków - perkusja i Włodzimierz Grzesik - śpiew. W rockowym repertuarze grupa występowała w licznych klubach studenckich: Stodoła, Hybrydy, Spodek, Rotunda, Jaszczury. Formacja na swoich koncertach wzmacniała skład o sekcję dętą. Zespół zakończył działalność w 1978 r.

Źródło:
  "Rock we Wrocławiu 1959-2000" - autor Bogusław Klimsa (wyd. Wydawnictwo c2, Wrocław 2016 r.)

niedziela, 14 stycznia 2018

Stowarsi (szkic biogramu)

  Zespół wokalno-instrumentalny Stowarsi powstał w maju 1968 r. z inicjatywy Rady Zakładowej Stoczni Szczecińskiej im. Adolfa Warskiego. Pierwszy skład tworzyli: Krzysztof Ciesielczyk - gitara basowa; Marek Ruszczyński - gitara; Witold Kazimierz Dąbrowski - gitara, saksofon, lider; Leszek Łusiakowski - perkusja i Piotr Polański - śpiew. Pierwszy publiczny występ formacji odbył się jesienią z okazji Dnia Strażaka. W tym czasie grupa zyskała swoją nazwę - Stowarsi (od określenia Stocznia Warskiego).
  W roku następnym zespół występował w imprezach organizowanych przez macierzysty zakład oraz - latem - w stoczniowym ośrodku wypoczynkowym w Dziwnówku.
  Jesienią 1969 r. Stowarsi wystąpili w przeglądzie amatorskich zespołów Szczecina, który odbył się w Zamku Książąt Pomorskich. Zespół zajął drugie miejsce, tuż za grupą Bryczka Cioci Filomeny. Wkrótce potem do formacji dołączył Ryszard Nazdraczew - gitara. Nieco później grupa wystąpiła w programie Telewizji Katowice.
 W roku następnym zespół wystąpił w szczecińskiej Wiośnie Orkiestr. Wkrótce potem z zespołu do wojska odszedł gitarzysta M. Ruszczyński, a dołączył Andrzej Marchel - instrumenty klawiszowe. W zmienionym składzie grupa wystąpiła w lipcu 1970 r. w II Ogólnopolskim Festiwalu Związku Zawodowego Metalowców, gdzie otrzymała wyróżnienie za kulturę muzyczną. Pamiątką po tej imprezie jest płyta "Rytmy metalowców", gdzie Stowarsi wykonują dwa utwory.
  Wkrótce nastąpiły kolejne zmiany personalne. Do grupy dołączył Henryk Śniadowski -  trąbka. Wkrótce potem do wojska odszedł R. Nazdraczew, którego następnie wymienił Jerzy Szlędakowski - gitara, śpiew. W kwietniu 1971 r. formacja zdobyła I miejsce na I Wojewódzkim Przeglądzie Zespołów Amatorskim Związku Zawodowego Metalowców oraz I miejsce na I Wojewódzkim Przeglądzie Zespołów Muzycznych Związków Zawodowych. Sukcesy te zaowocowały występem podczas Wielkiego Koncertu Amatorskich Robotniczych Zespołów Artystycznych w Mielcu. W czerwcu tego roku zespół wystąpił podczas imprez towarzyszących IX KFPP Opole '71. W lipcu 1971 r. grupa wystąpiła na III Ogólnopolskim Festiwalu Zespołów Estradowych Związku Zawodowego Metalowców, gdzie zdobyła I miejsce i Puchar Ministra Przemysłu Ciężkiego (ex aequo z Egent 6 i grupą Zielone Tarcze). Wkrótce potem do formacji dołączył Janusz Mieszek (eks Bizony) - puzon, saksofon barytonowy.
  W marcu 1972 r. Stowarsi wystąpili na IX Festiwalu Muzyki Jazzowej Jazz nad Odrą we Wrocławiu. W silnej konkurencji grupa zdobyła III miejsce (ex aequo z gorzowskim Refleksem) w kategorii zespół jazzu nowoczesnego. Wkrótce potem z formacji odchodzą H. Śniadowski i J. Mieszek. Zespół występował jeszcze na estradach Polski, Czechosłowacji i NRD, ale rozbieżności repertuarowe pomiędzy liderem , a resztą zespołu stawały się coraz większe.
  Stowarsi zakończyli działalność w 1974 r.

NAGRANIA PŁYTOWE

LP ZL539 PN Muza (1971)
[RÓŻNI WYKONAWCY] RYTMY METALOWCÓW
Podarki / Spotkam ciebie
Skład: (1) Andrzej Wyrębski i Stowarsi, (2) Barbara Kwiatkowska i Stowarsi


Źródła:
  "Mocne uderzenie po szczecińsku" - autor: Wojciech Rapa (wyd. Szczecińska Agencja Artystyczna, Szczecin - 2013 r.)" - wspomnienia lidera zespołu Witolda Kazimierza Dąbrowskiego

  http://kppg.waw.pl/

sobota, 13 stycznia 2018

Horoskop (szkic biogramu)

  Zespół wokalno-instrumentalny Horoskop został założony jesienią 1974 r. W skład grupy weszli: Grzegorz Skawiński - gitara, śpiew; Waldemar Tkaczyk - gitara basowa i Jan Pluta - perkusja. Formacja występowała w klubie Medyk, gdzie muzycy grali na tzw. "fajfach" przez całą wiosnę i lato 1975 r. Latem zespół wystąpił w sopockim Non-Stopie.
  Repertuar grupy opierał sie głównie na standardach rockowych - formacja wykonywała utwory m.in. Jimiego Hendrixa, Led Zeppelin, Deep Purple, Cream oraz "Stratus" Billy'ego Cobhama i "Don't Change Horses" Tower of Power. Muzycy grali także swoje pierwsze kompozycje.
  Po roku istnienia grupa uległa rozwiązaniu. Muzycy znaleźli się w grupie Akcenty Sławomira Łosowskiego, która wkrótce przekształciła się w Kombi.

 Źródło:
"Rockowisko Trójmiasta - Lata 70." - autorzy Stanisław Danielewicz i Marcin Jacobson (wyd Bernardinum - Pelplin, 2017 r.) - gdzie przedstawionio wspomnienia basisty zespołu - W. Tkaczyka.

niedziela, 7 stycznia 2018

Dyliżans Generała (wzmianka)

  Zespół wokalno-instrumentalny Dyliżans Generała został założony w 1977 r. w Dzierżoniowie przez Janusza Kota. W skład grupy weszli: Janusz Kot - gitara, lider; Jerzy Kot - gitara; Ryszard Ferster - instrumenty klawiszowe; Włodzimierz Krakus - gitara basowa; Włodzimierz Trzciński - perkusja oraz wokaliści: Teresa Kozak, Piotr Kozerawski i Bogdan Jarguz. Okazjonalnie z formacją występował Tadeusz "Harnaś" Horoszczuk - harmonijka ustna.
  Zespół wykonywał głównie swoje kompozycje. Grupa koncertowała w kraju pod patronatem Państwowego Przedsiębiorstwa Imprez Artystycznych "Impart" we Wrocławiu. Dokonał kilku nagrań w studiu rozgłośni Polskiego Radia w Opolu, a utwory te, oprócz opolskiej anteny, znalazły się na liście przebojów Programu II Polskiego Radia oraz innych audycjach.
  Grupa istniała do 1979 r.

Źródło:
  "Rock we Wrocławiu 1959-2000" - autor Bogusław Klimsa (wyd. Wydawnictwo c2, Wrocław 2016 r.)



Uzupełnienie niniejszego biogramu i zdjęcia zespołu mile widziane!