Rhythm And Blues

 Zespół wokalno-instrumentalny Rhythm And Blues został utworzony formalnie w lutym 1959 r. jako rock and rollowy zespół Gdańskiego Jazz Clubu. Inicjatorem powstania grupy był Franciszek Walicki (ur. 29.07.1921 r.) - dziennikarz, współtwórca międzynarodowych Festiwali Muzyki Jazzowej w Sopocie (1956-1957), założyciel Gdańskiego Jazz Clubu.
  Grupa zadebiutowała 24 marca 1959 r. w klubie "Rudy Kot". Jej pełny skład tworzyli: Bogusław Wyrobek - śpiew; Marek Tarnowski - śpiew; Leszek Bogdanowicz (wł. Bogusław Grzyb 25.02.1934-2.08.1984) (eks Modern Jazz Sekstet) - gitara; Leonard Szymański (eks Modern Jazz Sekstet) - kontrabas; Andrzej Sułocki - pianino; Jan Kirsznik - saksofon tenorowy i Edward Malicki (eks Modern Jazz Sekstet) - perkusja. Później A. Sułockiego zastąpił Zbigniew Garsen (wł. Zbigniew Wilk).
  Podczas tego pierwszego koncertu muzycy wykonali: Rock Everybody (instr.); Rock Around The Clock (voc. B. Wyrobek); Haxa Rock (voc. B. Wyrobek); Night Boogie (instr.); All Of Me (voc. B. Wyrobek); Stormy Weather (voc. B. Wyrobek); Hoola Hoop Boogie (instr.); Love Me (voc. M. Tarnowski); First In Line (voc. B. Wyrobek); Crazy Boogie (instr.); I Don't Care (voc. B. Wyrobek); Diana (voc. B. Wyrobek); Drums Boogie (instr.); Mambo Rock (voc. B. Wyrobek); Elevator Rock (voc. M. Tarnowski); When The Saints Play Rock'n'Roll (voc. M. Tarnowski); Perdido (instr.); Jailhouse Rock (voc. B. Wyrobek) i Rock Everybody (instr.)
  Po imprezie, którą uznano za oficjalna datę narodzin rock and rolla w Polsce, posypały się recenzje zdezorientowanych dziennikarzy. Pisano o niezwykłej potędze brzmienia zespołu i sile hałasu. Sensację budziła zelektryfikowana gitara marki Grazioso L. Bogdanowicza, podłączona do wzmacniacza o mocy 15 watów, wymontowanego z radzieckiego magnetofonu "Dniepr".
  22 maja 1959 r. Rhythm And Blues, uzupełniony nowym wokalistą Andrzejem Jordanem (wł. Andrzej Szmilichowski), wziął udział w zorganizowanym przez redakcję "Sztandaru Młodych" I Ogólnopolskim Konkursie Amatorskich Zespołów Jazzowych i Rozrywkowych w Warszawie. Spośród 27 uczestników grupa okazała się najlepszą w kategorii tanecznej, zdobywając nagrodę ZAIKS - radioodbiornik "Bolero".
  Podczas lipcowych koncertów Rhythm And Blues w Gdańsku, doszło do spotkania muzyków z Wasilem Michajem, 14-letnim interpretatorem piosenek Presleya. Przyjęty do zespołu przyjął pseudonim sceniczny Michaj Burano, stając się drugim po B. Wyrobku gwiazdorem polskiego rock and rolla.
  Nowa muzyka szturmem wdarła się na krajowe estrady. W sierpniu, podczas występów na kortach tenisowych w Sopocie, dwie imprezy z udziałem Rhythm And Bluesa obejrzało łącznie siedem tysięcy widzów. We wrześniu zespół wyruszył na dwutygodniową trasę koncertową, występując w halach i na stadionach 10 miast Polski (m. in. w Toruniu, Bydgoszczy, Lublinie, Katowicach, Poznaniu, Warszawie i Łodzi). Wszelkie rekordy bił B. Wyrobek, bisując na jednym z koncertów standard "All Of Me" aż dziewięć razy. Występy grupy, a właściwie zachowanie się publiczności, zaczęły wkrótce budzić liczne kontrowersje.
  Przyjazd Rhythm And Bluesa do stolicy w dniach 12-14 września 1959 r. poprzedziło oburzenie dziennikarzy. "Sztandar Młodych" zamieszczał apele o zachowanie porządku, które na niewiele się zdały. W efekcie triumfalne koncerty zespołu stały się początkiem jego końca. Pojawiły się artykuły krytykujące już nie tylko publiczność, ale i wykonawców oraz samą muzykę. W końcu Ministerstwo Kultury i Sztuki wydało decyzję zakazującą występów grupy w salach powyżej 400 miejsc. W praktyce oznaczało to zakaz koncertowania.
  Wokaliści zespołu znaleźli później zatrudnienie w zespole Czerwono-Czarni. L. Bogdanowicz stał się cenionym aranżerem, kompozytorem i kierownikiem zesp. Studia M-2. W latach siedemdziesiątych pod pseudonimem Rob Roy był szefem orkiestry studyjnej Polskich Nagrań. Jego przeboje wykonywały m. in. Partita (Kochajcie starszych panów), Maryla Rodowicz (Futbol, futbol, futbol) i Lidia Stanisławska (Dzwon znad doliny).
  Nie istniejący praktycznie od grudnia 1959 r. Rhythm And Blues rozwiązano uchwałą Jazz Clubu 22 czerwca 1960 r. Przez ponad 30 lat jedynymi śladami działalności zespołu były: sesja nagraniowa dokonana prawdopodobnie we wrześniu 1959 r. w Rozgłośni PR w Gdańsku i krótki zapis Polskiej Kroniki Filmowej z maja tego samego roku. Dopiero w 1991 r. w ramach serii "Złote lata polskiego beatu" zaprezentowano publicznie archiwalne nagrania grupy.

NAGRANIA RADIOWE:

1959:
Butterfingers (voc. M. Tarnowski); James Rider (voc. M. Tarnowski); Elevator Rock (voc. M. Tarnowski); Wyjdę w deszcz [Stormy Weather] (voc. B. Wyrobek); Mambo Rock (voc. B. Wyrobek); Rock Everybody [Rock-A-Beatin'Boogie]  (voc. B. Wyrobek); When The Saints Play Rock'n'Roll (voc. M. Tarnowski i B. Wyrobek); Big Boogie Woogie (voc. M. Burano); Malaguena (voc. M. Burano); Blues (voc. M. Burano)

NAGRANIA PŁYTOWE:

LP SX 3003 Muza (1991)
MC CK 1185 Muza (1991)
[RÓŻNI WYKONAWCY] ZŁOTE LATA POLSKIEGO BEATU 1959-1961
Rock-A-Beatin'Boogie / Butterfingers / Mambo-Rock / Big Boogie Woogie / Wyjdę w deszcz / Elevator Rock

Źródło:
"Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - ROCK 'N' ROLL 1959-1973" - autorzy: Jan Kawecki, Janusz Sadłowski, Marek Ćwikła, Wojciech Zając