niedziela, 12 października 2014

SBB (Silesian Blues Band)

  Zespół wokalno-instrumentalny Silesian Blues Band powstał w styczniu 1971 r. w Siemianowicach Śląskich. Grupę założył Józef Skrzek (ur. 2.07.1948 r. w Siemianowicach Śląskich-Michałkowicach) - gitara basowa, pianino, instrumenty klawiszowe, harmonijka ustna, śpiew; który współpracował wcześniej m. in. z zespołem Breakout. W składzie formacji obok lidera znaleźli się Apostolis "Lakis" Antymos  (wł. Apostolos Anthimos, ur. 25.09.1954 r. w Siemianowicach Śląskich*) - gitara, instrumenty perkusyjne oraz Jerzy Piotrowski (ur. 9.02.1950 r. w Żywcu*) - perkusja. Intensywne próby, regularne koncerty na Śląsku i pierwsze nagrania radiowe (np. "Popiół") spowodowały, że zespół zaczął być dostrzegany na muzycznej scenie. W końcu 1971 r. cały skład Silesian Blues Band rozpoczął blisko dwuletnią współpracę z Czesławem Niemenem (jako grupa NIEMEN). Koncertowali wówczas wiele w Europie (m.in. podczas festiwalu Rock And Jazz Now w Monachium) i w kraju, zarejestrowali także cztery albumy ["Strange Is This World" (1972); "Niemen vol. 1" (1973); "Niemen vol. 2" (1973); "Ode To Venus" (1973)]. W 1973 r. drogi muzyków rozeszły się, Niemen wkrótce założył Niemen Aerolit.
  Na przełomie 1973/1974 Silesian Blues Band przekształcił się w SBB, a skrót ten już wtedy rozwijano (wedle pomysłu Franciszka Walickiego, ówczesnego opiekuna grupy) jako „Szukaj, Burz i Buduj”. Trio zadebiutowało 4 lutego 1974 r. na koncercie w Krakowie, a już 18-19 kwietnia 1974 r. został zarejestrowany w warszawskiej "Stodole" materiał na pierwszy LP formacji pt. "SBB", który zawiera żywiołową muzykę, wzorującą się na tradycji J. Hendrixa i The Cream, ale także spokojniejsze, wręcz liryczne utwory. Potwierdzeniem klasy zespołu były ówczesne jego koncerty - zarówno w Polsce (np. na XII KFPP w Opolu '74 oraz na Jazz Jamboree '74 i '75 w Warszawie w składzie poszerzonym m.in. o Włodzimierza Nahornego - saksofon), jak i za granicą (Frankfurt nad Menem - czerwiec 1974 r.). Następne lata przynoszą kolejne koncerty, zarówno w Polsce, jak i w krajach ówczesnego RWPG (grupa pojawia się regularnie w NRD, Czechosłowacji i na Węgrzech). Równocześnie formacja rejestruje kolejne nagrania, w tym mnóstwo nagrań radiowych, dokonywanych najpierw w studiach Programu Trzeciego Polskiego Radia, potem głównie w studiu Polskiego Radia Opole. Z takich nagrań powstaje drugi LP zespołu, „Nowy horyzont” (1975), który jest bardziej stonowany od pierwszego albumu. Kolejne płyty długogrające SBB - „Pamięć” (1976) i „Ze słowem biegnę do ciebie” (1978) to stopniowe odchodzenie od żywiołowego free-rocka na rzecz przemyślanych i rozbudowanych kompozycji, rejestrowanych z użyciem syntezatorów i bogato stosowanej techniki wielośladowej. Zespół współpracuje także z innymi muzykami, m.in. z Tomaszem Stańko, Tomaszem Szukalskim, Haliną Frąckowiak, Janem Błędowskim, Andrzejem Przybielskim.
  W 1977 r. SBB znajduje przedstawiciela na rynek zachodni w postaci firmy Aries z Getyngi. Dzięki temu zespół zaczyna koncertować także w Europie Zachodniej: RFN, Austrii, Francji, Danii, Finlandii. W listopadzie 1977 r. grupa nagrywa w Hannoverze swój pierwszy LP przeznaczony na rynek zachodni: „Follow My Dream”. W roku następnym powstaje płyta „Welcome”, a zespół cały rok spędza w trasach koncertowych (m.in. występ na festiwalu Roskilde w Danii). Równolegle z działalnością na rynku zachodnioeuropejskim, nie słabnie praca w tzw. KDL – także tutaj SBB koncertuje i nagrywa płyty - w Czechosłowacji (płyta "SBB", wydana potem na Zachodzie jako "Slovenian Girl") i NRD (także zatytułowana "SBB", choć zawierająca inny materiał). W 1977 r. w Polsce wydano kasetę "Jerzyk", a w 1978 r. ukazuje się album Haliny Frąckowiak pt. "Geira" nagrany z towarzyszeniem muzyków SBB, zawierający udane piosenki spółki Skrzek - Matej.
  W 1979 r. formacja powiększyła skład o drugiego gitarzystę, którym został Sławomir Piwowar (eks Paradox, Niemen Aerolit). W czteroosobowym składzie zespół odbył trasę po nadmorskich amfiteatrach (m.in. Pop Session w Sopocie) i w Sali Kongresowej w Warszawie (gdzie ilustrowało swój występ awangardowym filmem), a w roku następnym m.in. w Holandii i Czechosłowacji. W 1980 r. SBB nagrało kolejny album "Memento z banalnym tryptykiem" (z udziałem brata lidera, bluesmana Jana Skrzeka - harmonijka ustna), który potwierdził klasę zespołu. Niestety, po koncertach w RFN, w listopadzie 1980 r. J. Skrzek rozwiązał zespół, ze względu na - jak stwierdził - "zmęczenie materiału".
  Nieobecność SBB potrwała ponad 10 lat. W tym czasie J. Skrzek prowadził działalność solową, J. Piotrowski grał m.in. w Kombi, grupach Ireneusza Dudka i Martyny Jakubowicz oraz Dżemie, a A. Antymos w Krzaku i Dżemie oraz z I. Dudkiem i Tomaszem Stańką, by w 1989 r. wyjechać do Grecji.
  Pierwszy koncert po tak długiej przerwie trio dało w lipcu 1991 r,. w Sopocie na koncercie "Trzy Dekady Rocka w Polsce" zorganizowanym przez F. Walickiego. Ten występ nie pociągnął za sobą następnych. Dopiero dwa lata później, zespół zaczął koncertować, gdy zaproponowano udział SBB w koncercie charytatywnym na rzecz dzieci w katowickim Spodku. Do wspólnego grania zaproszono Janusza Hryniewicza - śpiew, gitara akustyczna oraz Andrzeja Ruska - gitara basowa. Na Spodku zespół wystąpił także na benefisie Dżemu, co udokumentował album "Live 1993". Kwintet dał kilka koncertów na przestrzeni dwóch lat (1993-94), by w maju 1994 r. wyjechać na tournee po klubach polonijnych w USA. Wyjazd zakończył się nagraniem kasety „Live In America ’94″, w połowie wypełnionym nagraniami z koncertu w New Jersey, w połowie nagraniami studyjnymi. Amerykańska trasa zakończyła się ponownym rozpadem zespołu oraz pozostaniem J. Piotrowskiego na stałe w USA.
  W 1998 r. SBB powróciło na scenę z perkusistą Mirosławem Muzykantem, który miał już okazję współpracować z Józefem Skrzekiem w jego solowych projektach. To wcielenie formacji pozostawiło po sobie trzy płyty koncertowe, wypełnione nowymi opracowaniami starych utworów i jedną premierową kompozycją („Całkiem spokojne zmęczenie”). M. Muzykant występował z SBB do koncertu w Waltrop w grudniu 1999 r.
  W 2000 r., dzięki pomocy Marka Komara (szefa europejskiego fan-clubu Pata Metheny’ego), do zespołu dołączył Paul Wertico, wcześniej perkusista Pat Metheny Group. P. Wertico zadebiutował w formacji w kwietniu na koncercie w niemieckim Herzogenaurach pod Norymbergą, który został zarejestrowany na płytę live. Właściwą działalność w składzie z P. Wertico otworzyła wiosenna trasa w 2001 r., obejmująca Niemcy, Czechy i Polskę. W trakcie kilkudniowej przerwy w koncertach muzycy zarejestrowali także EP „The Golden Harp”. Jesienią zespół wszedł do studia, by nagrać pierwszą od 1980 r. studyjną płytę. W ten sposób powstał album „Nastroje”. Kolejne dwa lata to regularne, choć niezbyt częste spotkania muzyków, interesujące koncerty i promocja „Nastrojów”, idąca w parze z wydawaniem materiałów archiwalnych (płyty CD z koncertami z Sopotu ’78, Karlstad ’75 i Getyngi ’77 czy DVD z koncertem z Jazz Jamboree ’79).
  Rok 2004 przyniósł trasę koncertową (udokumentowaną płytą „Odlot”), 22-płytowe wydawnictwo „Anthology 1974-2004"″ oraz zapowiedź nowych koncertów i nagrań zespołu. Plany te zespół zrealizował w 2005 r. – grupa nagrała album „New Century”, zagrała szereg koncertów w Polsce i poza jej granicami. Pod koniec roku ukazało się DVD „Live In Theatre 2005"″ oraz 9-płytowy box „Lost Tapes, vol. 1"″ z niepublikowanymi nagraniami studyjnymi i koncertowymi. Część druga, również zawierająca 9 płyt, ukazała się rok później.
  W 2006 r. formacja zagrała m.in. w katowickim Spodku i na warszawskim Torwarze jako gość specjalny Deep Purple (podobnie było w 2010 r.). SBB występował również jako główna gwiazda Baja Prog w Meksyku. Na nowy materiał studyjny przyszło czekać do 2007 r., gdy ukazał się album „The Rock” – pierwszy nagrany w nowym składzie, albowiem Paula Wertico zastąpił Gabor Nemeth, węgierski perkusista znany m.in. z Skorpio i Locomotiv GT. SBB na tym albumie wróciło do rockowych korzeni. Zespół nagrał w tym składzie także DVD „Four Decades” oraz z powodzeniem koncertował w Polsce i poza jej granicami. Na początku 2009 r. ukazał się nowy album grupy, „Iron Curtain”, a jesienią 2010 r. – „Blue Trance”. Niezależnie od nowych działań grupy, za sprawą firmy "e-silesia" ukazały się kompletne rejestracje koncertów grupy z lat 70-tych: m.in. z Neckargemund (1979), Kolonii (1979), Marburga (1980), Opola (1974 i 1976). Jesienią 2011 r. zespół – jako duet Skrzek - Anthimos – przygotował nowy album studyjny, zatytułowany po prostu „SBB”, promowany wiosną roku kolejnego na koncertach w Polsce oraz – w 2013 r. – trasą po Czechach i Słowacji.
  13 kwietnia 2014 r. we Wrocławiu SBB zagrało, po raz pierwszy od 1994 r., w swoim pierwotnym składzie, gdy za perkusją znowu zasiadł J. Piotrowski. W tym składzie grupa wystąpiła potem m.in. w Toruniu, Bytomiu, Warszawie, czeskiej Pradze.

SBB (1974): Józef Skrzek, Apostolis Antymos, Jerzy Piotrowski



Źródła:
 "Encyklopedia Polskiego Rocka" - autorzy Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński (wyd. In Rock, Poznań 2001)
 http://sbb-band.pl/bio/
 http://pl.wikipedia.org/wiki/SBB
 http://pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%B3zef_Skrzek
 http://pl.wikipedia.org/wiki/Apostolis_Anthimos
 http://pl.wikipedia.org/wiki/Jerzy_Piotrowski
 "Szukaj, burz, buduj" - autor Franciszek Walicki (wyd. T.R.Z. - Wojciech Trzciński, Warszawa 1995)
 http://eerock.narod.ru/SBB/SBB.html  (zdjęcie)
 "Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - ROCK'N'ROLL 1959-1973" - autorzy: Jan Kawecki, Janusz Sadłowski,  Marek Ćwikła, Wojciech Zając (wyd. ROCK-SERWIS, Kraków 1995)

1. W "Encyklopedii Polskiego Rocka", autorzy piszą:
  "Powstał w 1969 roku w Siemianowicach Śląskich jako Silesian Blues Band, założony przez Józefa Skrzeka (kbds, bg, hca, voc; ur. 2 VII 1948), muzyka greckiego pochodzenia Apostolisa Antymosa (g, perc; ur. 25 IX 1954) i Jerzego Piotrowskiego (dr; ur. 9 II 1950); a w pierwszych próbach brali udział także Janusz Hryniewicz (voc; Wiślanie 69), Jan Błędowski (viol; później Krzak) i Ireneusz Dudek (voc, hca). Początkowo, zgodnie z nazwą wykonywał muzykę o wyraźnym zabarwieniu bluesowym. Dokonał  nagrań radiowych (np. "Popiół"), ale zdobył ledwie lokalną popularność."
  W pozostałych źródłach nie ma potwierdzenia o 1969 r. jako dacie powstania formacji i dlatego przyjąłem 1971 r., a za "Encyklopedią Polskiej Muzyki Rockowej" - styczeń 1971 r.
2. W wikipedii jako miejsce urodzenia A. Antymosa podaje się Siemianowice Śląskie, natomiast na stronie SBB - Katowice. Anonimowy czytelnik potwierdza informację z wikipedii, co zostało tutaj uwzględnione. Także z Jego informacji wpisałem miejsce urodzenia J. Piotrowskiego, albowiem nigdzie indziej nie ma o tym wzmianki.

niedziela, 7 września 2014

Szalone lata 60 - Przeboje polskiego beatu (3 CD)

  Dziś przedstawiam trzy-płytowy album"Szalone lata 60 - Przeboje polskiego beatu" wydany w 1993 r. przez Polskie Nagrania. Album nie jest dostępny u wydawcy, natomiast na portalu aukcyjnym Allegro za część  3 sprzedawca żąda sporo ponad 100 zł...
  Sam zestaw utworów na płytach nie poraża jakimiś rarytasami, ale zawiera wiele ówczesnych przebojów. Niestety, nie mam tych płyt, a poziom cen - pewnie - tego nie zmieni.
  Na płytach jest sporo błędów. Na pierwszej poprawiłem wykonawców w utworach 10 i 18, a w utworze 16 dodałem literę "ł". Jeśli ktoś zauważy inne nieścisłości, to proszę o komentarz.

[Różni wykonawcy] Szalone lata 60 - Przeboje polskiego beatu (3 CD)

CD [PNCD 249] PN Muza (1992)
[Różni wykonawcy] Szalone lata 60 - Przeboje polskiego beatu vol.1


Lista utworów:
01. Katarzyna Sobczyk i Czerwono-Czarni – O mnie się nie martw
02. Maciej Kossowski i Czerwono-Czarni – Agatko pocałuj
03. Katarzyna Sobczyk i Czerwono-Czarni – Nie bądź taki Szybki Bill
04. Alibabki i Tajfuny – Czarny kot
05. Filipinki i Zespół Instrumentalny J. Janikowskiego – Wala twist
06. Filipinki i Zespół Instrumentalny J. Janikowskiego – Batumi
07. Jacek Lech i Czerwono-Czarni – Cygańska wróżba
08. Toni Keczer i Czerwono-Czarni – Siedemnaście milionów
09. Katarzyna Sobczyk i Czerwono-Czarni – Bądź poważny choć raz
10. Karin Stanek, Klaudiusz Maga i Czerwono-Czarni – Będziesz tylko w tej piosence
11. Jacek Lech i Czerwono-Czarni – Trochę dobrze, trochę źle
12. Katarzyna Sobczyk i Czerwono-Czarni – Trzynastego
13. Trubadurzy – Chcę po twoich poznać oczach
14. Trubadurzy – Znamy się tylko z widzenia
15. Trubadurzy – Byłaś tu
16. Skaldowie i Alibabki – Wszystko mi mówi, ze mnie ktoś pokochał
17. Ada Rusowicz i Wojciech Korda – Czym byłby świat bez ciebie
18. Henryk Fabian i Czerwono-Czarni – Napiszę do ciebie z dalekiej podróży
19. Katarzyna Sobczyk, Henryk Fabian i Czerwono-Czarni – Zakochani są na świecie sami
20. Trubadurzy – Po co ja za tobą biegam
21. Trubadurzy – Uśmiechajcie się dziewczęta
22. No To Co – Lubię patrzyć w twoje oczy
23. No To Co – Ballada o kataryniarzu
24. Wojciech Korda i Niebiesko-Czarni – Na betonie kwiaty nie rosną


CD [PNCD 250] PN Muza (1992)
[Różni wykonawcy] Szalone lata 60 - Przeboje polskiego beatu vol.2


Lista utworów:
01. Karin Stanek i Czerwono-Czarni -Malowana piosenka
02. Helena Majdaniec i Czerwono-Czarni – Wesoły twist
03. Czesław Wydrzycki i Niebiesko-Czarni – Mamo nasza mamo
04. Karin Stanek i Czerwono-Czarni – Chłopiec z gitarą
05. Czerwone Gitary – Dziewczyna z moich snów
06. Niebiesko-Czarni – Wiem że nie wrócisz
07. Siostry Panas i Tajfuny – Wakacyjna piosenka
08. Filipinki i W-wscy Stomperski – Serwus Panie Chief
09. Trubadurzy – Cóż wiemy o miłości
10. Katarzyna Sobczyk i Czerwono-Czarni – Mały książe
11. Karin Stanek i Czerwono-Czarni – Sobota to mój dzień
12. Katarzyna Sobczyk i Czerwono-Czarni – Piosenka z kółkiem
13. Siostry Panas i Tajfuny – Zły chłopak
14. Piotr Janczerski i Niebiesko-Czarni – Kalendarz o tym wie
15. Wojciech Korda i Niebiesko-Czarni – Hej wracajcie chłopcy na wieś
16. Wojciech Korda i Niebiesko-Czarni – Raz ją spotkałem
17. Wojciech Korda i Niebiesko-Czarni – Skończyły się wakacje
18. Jacek Lech i Czerwono-Czarni – Nie bądź zła o byle co
19. Katarzyna Sobczyk i Czerwono-Czarni – To nie grzech
20. Toni Keczer i Czerwono-Czarni – Masz takie same oczy jak ona
21. Toni Keczer i Czerwono-Czarni – Z tobą, tylko z tobą
22. Stanisław Guzek i Blackout – Pozwólcie nam żyć
23. Mira Kubasińska i Blackout – Wyspa

CD [PNCD 251] PN Muza (1992)
[Różni wykonawcy] Szalone lata 60 - Przeboje polskiego beatu vol.3


Lista Utworów:
01. Ryszard Lisiecki – Zielone oczy Anny
02. Wojciech Gąssowski i Roman Hoszowski – Tylko wróć
03. Urszula Sipińska – Zapomniałam
04. Maryla Rodowicz i Jej Gitarzyści – Chcę mieć syna
05. Maryla Rodowicz i Jej Gitarzyści – Dzięcioł i dziewczyna
06. Jacek Lech i Czerwono-Czarni – Bądź dziewczyną moich marzeń
07. Urszula Sipińska i Warszawskie Smyczki – Ale nie z tobą
08. Wiatraki – Zakochamy się któregoś dnia
09. Trubadurzy – Odjechałaś sam nie wiem dokąd
10. Skaldowie – Między nami morze
11. Piotr Janczerski i No To Co – Te opolskie dziouchy
12. Edward Hulewicz i Tarpany – Siała baba mak
13. Wojciech Korda, Niebiesko-Czarni – Hej tam w dolinie
14. Skaldowie – Zawołam na pomoc wszystkie ptaki
15. Piotr Janczerski i No To Co – Kocham moje miasto
16. Wiatraki – Polskie wiatraki
17. Elżbieta Żytkowiak i Wiślanie 69 – Skąd my się znamy
18. Filipinki – Do widzenia profesorze
19. Halina Frąckowiak i ABC – Droga do gwiazd
20. Stanisław Guzek i Blackout – Gdzie chcesz iść
21. Ada Rusowicz i Niebiesko-Czarni – Za daleko mieszkasz miły
22. Blackout – O dziewczynie, psie i jabłku
23. Elżbieta Żytkowiak i Wiślanie 69 – Czy nawet kilku dni nie chcesz podarować mi
24. Elżbieta Żytkowiak i Wiślanie 69 – Kiedyś przecież spotkamy się znów

  Przy tworzeniu tego wpisu posłużyłem się stronami
 http://www.kppg.waw.pl/ ,
blogiem Pana Ryszarda ,
http://allegro.pl/szalone-lata-60-brekaout-rodowicz-abc-1993-pncd-i4575664682.html

niedziela, 24 sierpnia 2014

Wykonawcy bigbitowi w serii "Od piosenki do piosenki" [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]

  W latach 2005-2006 Polskie Radio wydało dwadzieścia kilka płyt CD pod wspólnym tytułem: "Od piosenki do piosenki" w serii "Gwiazdy Muzyki Rozrywkowej". Każdy dysk zawiera po 15 utworów każdego wykonawcy. Wśród wydanych płyt było kilkanaście CD z kręgu muzyki bigbitowej:



CD PRCD 405  Polskie Radio (2005)
Ada Rusowicz - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Nie lubię kłamać / Nie pukaj do moich drzwi / Czym byłby świat bez Ciebie / Nie mów jej / Halo jak się masz / Czekam na miłość / Wczesny zmierzch nad Sanokiem / Mogło być inaczej / Za daleko mieszkasz miły / Hej dziewczyno, hej / Świniorz / Hej, idzie chłopak młody / Po to przyszedłeś na świat / Wspólny jest nasz świat / Tańcz wolna wyspo




CD PRCD  Polskie Radio (2006)
Czerwone Gitary 1965-1969 - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Pluszowe niedźwiadki (Mały miś) / Historia jednej znajomości / Posłuchaj co Ci powiem / Bo Ty się boisz myszy / Taka jak Ty / Nie zadzieraj nosa / Barwy jesieni / Tuż przed zachodem słońca / Kwiaty we włosach / Takie ładne oczy / Jesień idzie przez park / Wróćmy na jeziora / Anna Maria / Już za rok matura (Matura) / Powiedz stary gdzieś Ty był




CD PRCD  Polskie Radio (2006)
Czerwone Gitary 1970-1976 - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Czekam na Twój przyjazd / W drogę / Płoną góry, płoną lasy / Mam dobry dzień / Słowo jedyne - Ty / Uwierz mi Lili / Trzecia miłość - żagle / Droga, którą idę / Dawno i daleko / Mija rok / Dzień, najwyżej dwa / Była to głupia miłość / Pani Nadziejo / Ciągle pada / Remedium




CD PRCD  Polskie Radio (2006)
Helena Majdaniec - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Rudy rydz / Tramwaj 24 / Przyjdź w taką noc / Piosenka o kapitanie / Happy end / Zakochani są wśród nas / Bilet w jedną stronę / Chciałeś wszystko zmienić / Dwadzieścia cztery tysiące pocałunków / Żółte kalendarze / Czarny Alibaba / Wakacje z deszczem / Monika / Wesoły twist / Długi Bill




CD PRCD  Polskie Radio (2006)
Jacek Lech - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Dwadzieścia lat, amoże mniej / Gdzie szumiące topole / Latawce porwał wiatr / Nie mówię żegnaj / Czereśnie, wiśnie / Bądź dziewczyną moich marzeń / Pozwólcie śpiewać ptakom / Mężczyzna nigdy nie płacze / Trochę dobrze, trochę źle / Czy ktoś Ci wierzy, tak jak ja / Ballada o dzikiej róży / Co jej mogłeś dać / Cygańska wróżba / Hej dziewczyno / Kawaler





CD PRCD 862  Polskie Radio (2006)
Krzysztof Klenczon - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Dziesięć w skali Beauforta / Coś / Hej słowiki, słowiki / Stary walc / Kronika podróży czyli ciuchcia w nieznane / Śmigła Diana / Polesia czar / Ludzie wśród ludzi / Nie przejdziemy do historii / Port / Jestem do przodu / Wiosenna miłość / Droga pełna słońca / Pożegnanie z gitarą / Więc jesteś tu




CD PRCD 863  Polskie Radio (2006)
Maciej Kossowski - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Dwudziestolatki / Nie zawsze musi być pochmurny dzień / Agatko pocałuj / Szkolny bal / Nie mów mi sentymentalnych słów / Wakacje z blondynką / Z Cyganami w świat / To Ty Mario / Saga o Cygance Darii / Wiatr od Klimczoka / Taka mgła / Ballada o nocnym expressie / Nie mówię żegnaj / Za co kochasz mnie / Gdy sam zostaniesz




CD PRCD  Polskie Radio (2006)
Piotr Szczepanik - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Puste koperty / Kochać / Zabawa podmiejska / Zanim zaśniesz / Żółte kalendarze / Dlaczego tak ma być / Nigdy więcej / Dzień niepodobny do dnia / Przyszła do mnie nostalgia / Goniąc kormorany / Jeszcze jestem / Głogi / Lepiej nie pytaj / Jutro bez Ciebie / Pójdę drogą w świat daleki





CD PRCD 850  Polskie Radio (2005)
Trubadurzy - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Zakochali się Trubadurzy / Znamy się tylko z widzenia / Po co ja za Tobą biegam / Dziewczyna i pejzaż / Jestem przy Tobie kiedy się śmiejesz / Kiedy dzień za nocą goni / Niekochane dziewczyny / Krajobrazy zimy / Będziesz Ty / Cóż wiemy o miłości / Nigdy więcej nie spotkamy się / Tańczyć z Tobą / Chcę po Twoich poznać oczach / Zapłonęły wszystkie maki / Przyjedź mamo na przysięgę





CD PRCD 404  Polskie Radio (2005)
Wojciech Korda - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Powiedzcie jej / Smutny list / Czy będziesz sama dziś wieczorem / Niedziela będzie dla nas / Raz ją spotkałem / Skończyły się wakacje / Pod naszym niebem / Adagio cantabile / Przeprosimy walca / Przyszedł do mnie blues / Na betonie nie rosną kwiaty / Lot na Wenus / Hej tam w dolinie / Andrea Doria / Stary las





CD PRCD 864  Polskie Radio (2006)
Wojciech Skowroński - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Kominiarz Johnny / Blues to zawsze blues jest / Alabama / Poczułem bluesa / Ja to się cieszę byle czym / Cały świat jaśnieje / Fortepian i ja / Lecz głupiego życia żal / Ludzie coś mi tutaj nie gra / Równy był gość / Wołaj czekaj wspomnij szukaj / Rock & Rolla każdy zna / Hallelujah / Miałem sen / Nas trzech



  Wśród wydanych płyt Polskie Radio swoje albumy mieli także wykonawcy spoza nurtu bigbitowego, m. in.: Hanka Ordonówna, Joanna Rawik, Ludmiła Jakubczak, Sława Przybylska, Maria Koterbska, Marta Mirska, Paulos Raptis, Wojciech Młynarski, Mieczysław Fogg, Zespół Pieśni i Tańca "Śląsk"' Zespół Pieśni i Tańca "Mazowsze" i Orkiestra Uliczna z Chmielnej.


 Źródła:
http://www.fan.pl/shopping/lista.php?qu=GWIAZDOZBI%F3R+POLSKIEJ+MUZYKI+ROZRYWKOWEJ&ot=11&og=3
http://allegro.pl/listing/listing.php?order=m&string=%22Od+piosenki+do+piosenki%22&search_scope=wszystkie+dzia%C5%82y&bmatch=s0-ce-0718


1. Nie posiadam wszystkich okładek z tej serii, może któryś z czytelników pomoże. Mile widziana pomoc w ustaleniu numerów katalogowych.
2. Niestety, na stronie Polskiego Radia nie znalazłem informacji na temat tej serii. Wielka szkoda.

niedziela, 17 sierpnia 2014

Bardowie (cieszyńscy) (szkic biogramu)

  Zespół wokalno-instrumentalny Bardowie  powstał z inicjatywy  pianisty i kompozytora Władysława Wilczaka w połowie lat 60-tych, przy klubie fabryki  CELMA  w Cieszynie. 
 W 1966 r. grupa brała udział w telewizyjnym konkursie "Turniej Miast" z piosenką "Tylko Cieszyn", wokalistą formacji był wtedy Mirosław  Pączek. W 1967 r. nastąpiła reorganizacja zespołu, który wówczas tworzyli: Gabriel Mitraszewski  - gitara; Piotr Buchtyar - gitara basowa, śpiew; Kazimierz Machej - gitara solowa; Władysław Wilczak - pianino, organy, lider; J. Gawlas - perkusja  i Stanislaw  Wenglorz - śpiew. W późniejszym czasie do zespołu dołączyli: Michał Rak - gitara basowa, śpiew; Janusz Marcinek - perkusja. W 1968 r., po kolejnej reorganizacji,  do grupy dołączyli: Marek Fober - gitara, śpiew; Bronisław Wrabec- gitara basowa, śpiew oraz Leszek Kupiec - perkusja,
  Zespół w 1967 r. dokonał pierwszych nagrań w katowickim radiu (reż.dźwięku - Norbert Szklorz). W styczniu 1968 r. podczas IV Przeglądu Zespołów Polski Południowej w Rybniku grupa zdobyła 1 miejsce, ex aequo z zespołem Regenci. Ponadto formacja zdobyła 1 nagrodę na festiwalu "O Złotą Lampkę Górniczą" w Rybniku, a także nagrody i wyróżnienia na innych konkursach lokalnych, np. "Rytmy Katowic".
  W 1969 r., po odejściu S. Wenglorza, grupa zmieniła skład i repertuar, do podstawowego składu doszły instrumenty dęte. Formacja poszła w innym kierunku repertuarowo-brzmieniowym, zmieniła nazwę na "Conglomerat" i działała jeszcze przez kilkanaście  miesięcy.
  S. Wenglorz, po opuszczeniu zespołu, rozpoczął karierę solową, a w drugiej połowie lat 70-tych śpiewał w zespołach Skaldowie i Budka Suflera. Inni muzycy nie kontynuowali działalności w głównym nurcie rodzimej muzyki rozrywkowej.

Bardowie (cieszyńscy) (1967)
Od lewej: Gabriel Mitraszewski, Stanisław Wenglorz, Kazimierz Machej, Leszek Kupiec, Michał Rak

Bardowie (cieszyńscy) (1967)
Od lewej u góry  G. Mitraszewski, S. Wenglorz, od dołu Piotr Buchtyar, K. Machej, w środku: nieznana osoba

Na obu zdjęciach brak Władysława Wilczaka - lidera i założyciela  zespołu
Źródła:
  Informacje uzyskane od Pana Stanisława Wenglorza
  "Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - ROCK'N'ROLL 1959-1973" - autorzy: Jan Kawecki, Janusz Sadłowski,  Marek Ćwikła, Wojciech Zając (wyd. ROCK-SERWIS, Kraków 1995)
  Oba zdjęcia otrzymałem od Pana Stanisława Wenglorza. Wielkie dzięki Panie Stanisławie!

Uzupełnienie biogramu zespołu mile widziane!

niedziela, 10 sierpnia 2014

Wiesław Bernolak (szkic biogramu)

 Wiesław Bernolak - gitarzysta, pianista, organista, kompozytor. Urodził się 21 września 1941 r. w Łucku (obecnie Ukraina).
  Po II Wojnie Światowej rodzina Bernolaków przeniosła się do Gdańska. W muzycznej atmosferze W. Bernolak był wychowywany od najmłodszych lat - ojciec, nauczyciel muzyki, grał na fortepianie i prowadził szkolny chór. Właśnie fortepian był pierwszym instrumentem, który wprowadził artystę w świat muzyki. Pierwsze występy publiczne muzyka związane są z sobotnimi zabawami tanecznymi w klubie PPS "Społem" w Gdańsku. Artysta grał tam na pianinie, a na perkusji jego brat Zbigniew. Następnie w latach 1956-1958 grał z bratem w kwartecie dixielandowym, który tworzyli ponadto: Jan Szpakowski - trąbka i Jerzy Detka - klarnet. Zespół występował na scenach Trójmiasta, m. in. w Pawilonie w Sopocie. W 1959 r., po zachorowaniu na gruźlicę, w czasie pobytu w sanatorium w Dzierżążnie, W. Bernolak nauczył się grać na gitarze i występował w sanatoryjnej orkiestrze.
  W czerwcu 1960 r. zaczął próby z zespołem Czerwono-Czarni. Muzyk zagrał na gitarze w inauguracyjnym koncercie grupy 23 lipca 1960 r. w Klubie Studentów Wybrzeża "Żak" w Gdańsku. Z formacją występował w letnich "Non Stopach" i obu edycjach autorskiej  akcji zespołu "Czerwono-Czarni szukają nowych talentów" zakończonych Festiwalami Młodych Talentów w latach 1962-1963. Z formacją wystąpił także w trzech pierwszych edycjach KFPP w Opolu (1963-1965) oraz na koncertach w Czechosłowacji i NRD (1964).
  Latem 1965 r. odchodzi z Czerwono-Czarnych i z kolegą z zespołu - gitarzystą Piotrem Puławskim oraz trzema muzykami Niebiesko-Czarnych: basistą Z. Bernolakiem, saksofonistą Włodzimierzem Wanderem i perkusistą Andrzejem Nebeskim tworzy nowy zespół Polanie. Po okresie prób, jesienią 1965 r., grupa dokonuje nagrań płytowych i radiowych. W listopadzie 1965 r. nowa formacja odbywa wspólną dwutygodniową trasę koncertową z angielskim zespołem The Animals. Dla Polan to moment przełomowy. Grupa  muzycznie zbliżyła się do Anglików, a W. Bernolak zaczyna grać na organach. W grudniu 1965 r. Polanie występują na warszawskiej "Gitariadzie", a w styczniu 1966 r. w Filharmonii Narodowej. W maju tego roku zespół wyjeżdża na trasę koncertową po RFN i Skandynawii, która trwa do stycznia 1967 r. Po dokonaniu nagrań radiowych grupa koncertuje w kraju i ZSRR. Jesienią 1967 r. Polanie zarejestrowali materiał na debiutancki album i "czwórkę" dla Polskich Nagrań. W listopadzie 1967 r. formacja ponownie wyjechała na serię koncertów do ZSRR, gdzie występowała w składance estradowej z Daną Lerską, Reginą Pisarek i Wojciechem Gąssowskim. Po powrocie z tego tournee w marcu 1968 r. zespół rozpadł się. W. Bernolak nie wraca już do składu grupy po reaktywacji dokonanej przez W. Wandera i A. Nebeskiego.
  Muzyk wraz z bratem Zbigniewem wyjeżdza na siedem miesięcy do Holandii. Po powrocie do kraju przez dwa miesiące gra w zespole Marynarki Wojennej w Gdyni. Przez krótki czas pełni funkcję kierownika  muzycznego Studia Rytm w Polskim Radiu, zastępując Piotra Figla. W sierpniu 1969 r. zostaje gitarzystą grupy Quroum, by w następnym miesiącu wraz z zespołem Władysława Jagiełły, w którym grali m. in. byli muzycy Polan: Z. Bernolak i P. Puławski, wyjechać w trasę koncertową do Szwecji. Grupa rozpada się po czterech miesiącach, a W. Bernolak znajduje zatrudnienie w zespole Leszka Dudziaka (brata wokalistki jazzowej - Urszuli). W 1974 r. występuje w polsko-szwedzkiej formacji The Lolas. W latach 1974-2003 muzyk odbywa występy na statkach pasażerskich (m. in. "Royal Viking Sea", "Black Prince", "Vistafjord", "Sagafjord", "Europa"). W. Bernolak w 1979 r. został nauczycielem muzyki, a w  2003 r. zostaje profesjonalnym stroicielem fortepianów i pracuje w sklepie muzycznym w Malmoe.
  W Polsce muzyk pojawia się w 1996 r. w czasie pierwszej próby wznowienia działalności grupy Polanie w 1996 r., a także w koncertach formacji w 2009 r. Od 2004 r. występuje w składzie Czerwono-Czarnych, podczas występów w Szczecinie. Od tego czasu artysta aktywnie uczestniczy w koncertach grupy (ostatni odbył się 5 lipca 2014 r. w Bielsku-Białej).
 W. Bernolak jest autorem książki "Bernolak Boogie" wydanej Przez GKW (Gdański Kantor Wydawniczy) - Gdańsk 2009 r.

Źródła:
 "Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - ROCK'N'ROLL 1959-1973" - autorzy: Jan Kawecki, Janusz Sadłowski,  Marek Ćwikła, Wojciech Zając (wyd. ROCK-SERWIS, Kraków 1995)
 "Bernolak Boogie" - autor Wiesław Bernolak (wyd. GKW, Gdańsk 2009)
 http://pl.wikipedia.org/wiki/Wies%C5%82aw_Bernolak
 http://web.archive.org/web/20130114064901/http://www.pfm.waw.pl/html/wrzesien.html
 https://www.facebook.com/mark.katowice
 http://jazzforum.com.pl/main/artykul/wiesaw-bernolak-bernolak-boogie

1. Na tylnej okładce książki "Bernolak Boogie" jest napisane "W roku 2005 odznaczony przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego wyróżnieniem "Gloria Artis" za całokształt pracy twórczej i artystycznej."
Informacja ta nie ma potwierdzenia ani w biogramie artysty w Wikipedii http://pl.wikipedia.org/wiki/Wies%C5%82aw_Bernolak), ani wśród odznaczonych
(http://pl.wikipedia.org/wiki/Kategoria:Odznaczeni_Medalem_Zas%C5%82u%C5%BCony_Kulturze_Gloria_Artis). Jeśli jest potwierdzenie tego faktu w innym żródle, proszę
napisać do mnie.
2. Dużo informacji zamieszczonych w tej notce zaczerpnąłem z książki "Bernolak Boogie". Polecam przeczytanie tego dzieła. Mnie szczególnie poruszył opis pobytu zespołu w czasie pobytu w Europie Zachodniej w 1966 r. - spis tygodniowego menu podczas przymusowej bezczynności w Kopenhadze daje wiedzę o "możliwościach finansowych" polskich muzyków. W tym świetle późniejsza emigracja wszystkich Polan nikogo nie powinna dziwić...
3. Uzupełnienie informacji zawartych w biogramie mile widziane!

niedziela, 3 sierpnia 2014

Zbigniew Bernolak (szkic biogramu)

  Zbigniew Bernolak - gitarzysta basowy, perkusista, kompozytor. Rocznik 1939 (*).
 Z muzyką był związany od najmłodszych lat. Występował na okolicznościowych imprezach wraz z braćmi - młodszym Wiesławem i starszym Edwardem. Początkowo grał na perkusji w zespole pobliskiego klubu PSS "Społem". W latach 1956-1958, wraz z bratem Wiesławem i dwójką kolegów, stworzył kwartet diexielandowy. Następnie, odbywając służbę w polskiej armii w Łomży grał na perkusji w orkiestrze wojskowej. Jesienią 1962 r. znalazł się w składzie zespołu Karmazyn, w którym śpiewali m. in. Sława Mikołajczyk, Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski.
  W lipcu 1963 r. został gitarzystą basowym Niebiesko-Czarnych. Z formacją dwukrotnie wystąpił na KFPP w Opolu (1964-1965), grał w trakcie letnich "Non Stopów", nagrał 7 "czwórek", 4 single i kilkadziesiąt utworów dla radia. W grudniu 1963 r. wystąpił z Niebiesko-Czarnymi w paryskiej "Olimpii" w programie "Idole młodzieży" obok Stevie Wondera, Dionne Warwick, Franka Alamo i The Shirelles, a w styczniu 1964 r. zagrał w pierwszej części koncertów Marleny Dietrich w Sali "Kongresowej" w Warszawie. We wrześniu i październiku 1964 r. z formacją koncertował w Szwecji.
  W lipcu 1965 r. odchodzi z Niebiesko-Czarnych i wspólnie z muzykami tego zespołu: A. Nebeskim - perkusja i Włodzimierzem Wanderem - saksofon tenorowy oraz Czerwono-Czarnych: Wiesławem Bernolakiem - gitara i Piotrem Puławskim - gitara, śpiew, tworzą pierwszą polską "supergrupę" Polanie. W listopadzie 1965 r., po wspólnej trasie koncertowej z brytyjskim zespołem The Animals Polanie zaczynają grać ostrzej i wypracowują swoje charakterystyczne brzmienie. W grudniu 1965 r. grupa występuje na warszawskiej Gitariadzie. Z. Bernolak z zespołem nagrywa 1 LP, 3 "czwórki" i 2 "pocztówki dźwiękowe" oraz kilkadziesiąt utworów dla Polskiego Radia. Z formacją występuje na koncertach w RFN, Skandynawii, ZSRR. Po powrocie z drugiej trasy koncertowej po Związku Radzieckim w marcu 1968 r. grupa zawiesza działalność. Z. Bernolak nie wraca już do składu formacji po reaktywacji.
 Od maja do końca sierpnia 1969 r. był basistą Grupy ABC Andrzeja Nebeskiego, a następnie, przez krótki czas, grał w zespole Quorum. Potem został muzykiem zespołu Władysława Jagiełły, gdzie grali także Piotr Puławski - gitara; Zbigniew Namysłowski - saksofon altowy; Piotr Kott - trąbka i Stanisław Cieślak - puzon.
  Następnie emigruje do USA, gdzie gra w klubach polonijnych Chicago (m. in. "Cafe Polonaise").
 W Polsce muzyk pojawił się na imprezach wspomnieniowych: "Old Rock Meeting" (1986) i "Przeżyjmy to jeszcze raz - Srebrne wesele Niebiesko-Czarnych" (1987). Brał udział w koncertach Polan w 1996 r. i 2009 r.
 Artysta także pisze wiersze, opublikowane w 2011 r. na stronach: http://zbigniewbernolak.wordpress.com/   i   https://www.facebook.com/zbigniew.bernolak
 Zbigniew Bernolak podczas pobytu w USA nagrał kilka płyt. Jedna z nich „Nadziei Znak” z piosenką Michała Kienki, do słów Z. Bernolaka, powstała dzień po śmierci Jana Pawła II. Na drugiej gra polski zespół dixielendowy oldboyów The Dixie Kings założony przez Włodka Wandera w Chicago. Zespół występował na olimpiadzie w Atlancie, grał na różnych imprezach polonijnych.
Zbigniew Bernolak pisze także teksty dla polskiego kabaretu "Bocian" działającego w Chicago.

Źródła:
"Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - ROCK'N'ROLL 1959-1973" - autorzy: Jan Kawecki, Janusz Sadłowski,  Marek Ćwikła, Wojciech Zając (wyd. ROCK-SERWIS, Kraków 1995)
 "Mocne uderzenie - Niebiesko-Czarni" - autor Marek Gaszyński (wyd. Prószyński i S-ka);
 http://tomaszdziubinski.pl/index.php/fotokalendarium/2000-2009
 Wiesław Bernolak - "Bernolak Boogie" (wyd. GKW, Gdańsk - 2009)
  http://pl.wikipedia.org/wiki/Zbigniew_Bernolak
  http://wrzeszcz.info.pl/wordpress/rodzina-bernolakow-czerwono-czarni-i-czesio-niemen/


1. (*) Rok urodzenia - pośrednio za książką W. Bernolaka - "Bernolak Boogie", gdzie  autor (rocznik 1941) podaje, że jego brat w 1945 r. miał 6 lat. Dokładniejszej daty urodzenia Pana Z. Bernolaka brak. Inne źródła także na temat milczą.
2. Próba kontaktu z Panem Zbigniewem na facebooku nie powiodła się...
3. Co do zdjęcia, to wkleiłbym to ze strony:
http://galeria.trojmiasto.pl/Sopocki-Non-Stop-1967-85571.html?id_container=49809&pozycja=0
ale nie kopiuje się w przyzwoitej jakości... Proponuję obejrzeć wszystkie fotografie tam zamieszczone.

niedziela, 27 lipca 2014

Włodzimierz Wander (szkic biogramu)

  Włodzimierz Wander - saksofonista tenorowy, klarnecista, wokalista, kompozytor. Urodził się 19 kwietnia 1939 r. w Łodzi. W dzieciństwie uczył się gry na skrzypcach i fortepianie. Ukończył Średnią Szkołę Muzyczną w Łodzi w klasie klarnetu. Na tym instrumencie grał w dixielandowym zespole Tiger Rag, z którym wystąpił w 1959 r. na Juwenaliach w Krakowie. Następnie występował w łódzkiej formacji Modern Jazz Swing, gdzie grali także Andrzej Nebeski i Stanisław Krawczyk.
  W lipcu 1962 r. został saksofonistą Niebiesko-Czarnych, świeżo po triumfie grupy na I Festiwalu Młodych Talentów. Po odejściu Jerzego Kosseli z zespołu (powołanie do wojska) jesienią 1962 r. został liderem grupy i pełnił tą funkcję do czerwca 1964 r. Z formacją trzykrotnie wystąpił na KFPP w Opolu (1963-1965), grał w trakcie letnich "Non Stopów", nagrał 9 "czwórek", 7 singli i kilkadziesiąt utworów dla radia. W grudniu 1963 r. wystąpił z Niebiesko-Czarnymi w paryskiej "Olimpii" w programie "Idole młodzieży" obok Stevie Wondera, Dionne Warwick, Franka Alamo i The Shirelles, a w styczniu 1964 r. zagrał w pierwszej części koncertów Marleny Dietrich w Sali "Kongresowej" w Warszawie. We wrześniu i październiku 1964 r. z formacją koncertował w Szwecji.
  W lipcu 1965 r. odchodzi z Niebiesko-Czarnych i wspólnie z muzykami tego zespołu: A. Nebeskim - perkusja i Zbigniewem Bernolakiem - gitara basowa oraz Czerwono-Czarnych: Wiesławem Bernolakiem - gitara i Piotrem Puławskim - gitara, śpiew, tworzą pierwszą polską "supergrupę" Polanie. Po wspólnej trasie koncertowej z brytyjskim zespołem The Animals w listopadzie 1965 r. krystalizuje się rhythm'n'bluesowe brzmienie Polan. W następnym miesiącu grupa występuje na warszawskiej Gitariadzie. Z zespołem nagrywa 1 LP, 3 "czwórki" i 2 "pocztówki dźwiękowe" oraz kilkadziesiąt utworów dla Polskiego Radia. Z formacją występuje na koncertach w RFN, Skandynawii, ZSRR. Po powrocie z drugiej trasy koncertowej po Związku Radzieckim w marcu 1968 r. grupa zawiesza działalność. We wrześniu tego roku W. Wander razem z A. Nebeskim reaktywują zespół pod nazwą Nowi Polanie, w skład której wchodzą także: Dana Lerska - śpiew; Wojciech Skowroński (eks Hubertusy) - śpiew, pianino; Hubert Szymczyński (eks Drumlersi) - gitara basowa, śpiew; Andrzej Mikołajczak (eks Drumlersi) - organy i Zbigniew Karwacki (eks Januszki) - saksofon altowy, flet. Formacja nie sprostała oczekiwaniom liderów i z końcem roku zakończyła działalność.
  W. Wander wspólnie z D. Lerską tworzy nowy zespół pod nazwą Wanderpol. Grupa debiutuje w lipcu 1969 r. na  III FPŻ w Kołobrzegu, gdzie za piosenkę "We wrzosach" otrzymuje 'Złoty Pierścień". Formacja koncertuje w kraju i ZSRR, stając się grupą akompaniującą solistce grupy (D. Lerskiej) - używa także nazwy Zespół instrumentalny W. Wandera. Wanderpol zarejestrował kilka nagrań radiowych w latach 1969-1971. Lider w 1971 r. rozwiązuje formację, by we wrześniu 1972 r. z nowymi muzykami ją reaktywować na występy w kraju i ZSRR. W sierpniu 1974 r. Wanderpol wystąpił w Sopocie. Następnie grupa wyjechała do Chicago, gdzie występowała w polonijnym klubie "Cafe Polonaise".
  W. Wander w czerwcu 1975 r. powrócił do kraju, by ostatecznie wyjechać do USA w styczniu 1977 r. Wraz ze swoją grupą Wanderpol (lub wymiennie Wanderband) występował w klubie "Cardinal", który w latach 80-tych stał się własnością muzyka. W klubie występowało wielu polskich wykonawców: Stan Borys, Ryszard Sygitowicz, Karin Stanek, Katarzyna Sobczyk, Wojciech Korda. W lutym 1981 r. W. Wander ze swoim zespołem wystąpił w koncercie charytatywnym w klubie "Milford", obok Krzysztofa Klenczona (ostatni koncert przed wypadkiem) i Krystof Bandu Krzysztofa Krawczyka.    W. Wander przyjechał do Polski w 1991 r. na imprezę "To tylko rock and roll - Trzy dekady rocka", a rok później pojawił się podczas "Koncertu dla Ady". Brał udział w koncertach Polan w 1996 r. i 2009 r.
  W. Wander jest bohaterem hasła w telewizyjnej wersji Leksykonu Polskiej Muzyki Rozrywkowej (odc. 187 w reżyserii Ryszarda Wolańskiego).
  Dyskografię muzyka uzupełniają płyty nagrane z zespołami Niebiesko-Czarni, Polanie i Wanderpol.

NAGRANIA PŁYTOWE:

WŁODEK WANDER _ KOLĘDY INSTRUMENTALNIE  (CD)
Wśród nocnej ciszy / Gdy się Chrystus rodzi / Lulajże Jezuniu / Dzisiaj w Betlejem / Jezus malusieńki / Przybieżeli do Betlejem / Gdy śliczna Panna... / Pójdźmy wszyscy do stajenki / Cicha noc / Bóg się rodzi / Oj, maluśki, maluśki / White Christmas
  Skład: Włodzimierz Wander - saksofon sopranowy; Wojciech Kozłowski - instrumenty klawiszowe, aranżacja; Michał Kienko - organy Hammonda; Tomasz Ciastko - gitara

WŁODEK WANDER _ ZŁOTE PRZEBOJE INSTRUMENTALNIE
CD Wander Records WR 002
Nie wiem czy to warto / Wiązanka z repertuaru P. Szczepanika (Nigdy więcej / Kochać / Goniąc kormorany / Puste kopert / Żółte kalendarze) / Dziwny jest ten świat / Pod papugami / Mały książę / Wakacje z blondynką / Kasztany // Wiązanka z repertuaru "Czerwone Gitary" (Kwiaty we włosach / Anna Maria / Dozwolone do lat 18-tu) / Wiem, że nie wrócisz / Czekam na miłość / Sen o Warszawie / Nieprawda, nie wierzę / Wierniejsza od marzenia / Ciebie wybrałem / Dzień wspomnienie lata

50 GOLDEN ANNIVERSARY AMTA (AMERICAN TRAVEL ABROAD) 1946-1996 (CD)
Song about AMTA (wyk. Waldemar Kocoń) / Przed nami świat (wyk. Zbigniew Rogowski) / Bedę czekał(wyk. Zbigniew Rogowski) / Last Vacation (instr.) / Milwaukee Blues - Orange Vibes (wyk. Jacek Adamski); Wesele na dwa domy (wyk. Elżbieta Jadczak) / Ciebie wybrałem (wyk. Wanderband) / Falling Too Deep - Orange Vibes (wyk. Bill Rozman); Side by Side - Orange Vibes (wyk. Jacek Adamski) / Przemijanie (instr.) / Na dobre i złe (wyk. Bożena Hutnicka) / Do raju zabierz mnie (wyk. Grażyna Orędowicz) / Nie wypowiem tych słów (wyk. Waldemar Kocoń) / Song about AMTA (instr. mix)
  Skład: (utwór nr 7) Włodzimierz Wander - śpiew, saksofon; Ryszard Sygitowicz - gitara, instrumenty klawiszowe

GRAŻYNA ORĘDOWICZ _ DZIEŃ JAK CO DZIEŃ (THE DAY LIKE EVERY DAY) (CD)
Dzień jak co dzień / Coś o kimś / Kasztany / The River Arkansas / Jesteś cieniem mym / Touch My Mind / Nim zamknę drzwi / Billy / Jeszcze nie odchodź / Zabierz mnie do raju
  Skład: Grażyna Orędowicz - śpiew; Leszek Mierzejewski - instrumenty klawiszowe (1-10); Włodzimierz Wander - saksofon; Mieczysław Wolny - flet; Andrzej Dylewski - perkusja, instrumenty klawiszowe (11); Maciej Barabasz - gitara (1); Wojciech Chołdaś - gitara (2, 9); Tom Logan - gitara (5, 7); Tomasz Ciastko - gitara (11)

ELŻBIETA JADCZAK _ LATO MOTYLA (CD)
Ta chwila / Człowiek porzuca sady bielone / Zielony flirt / Barowa ćma / Wesele na dwa domy / Jak w grze / Kołysanka dla kochanka / Nic takiego nic wielkiego / Tancerze / Ostatnie świerszcze - piosenka dziewczynki z zapałkami
  Skład: Elżbieta Jadczak - śpiew; Tom Cake Ciastko - gitara (1, 4, 5, 7, 8); Maciej Pańczyk - gitara (2, 6, 9); Andrzej Dylewski - perkusja (4); Andrzej Gozdek - gitara basowa (4), narracja (3); Michał Kienko - puzon (4); Włodzimierz Wander - saksofon sopranowy (3), saksofon tenorowy (4, 6); Włodzimierz Zuterek - instrumenty klawiszowe (1, 4, 6, 9), solo na trąbce (4, 10), sequencer; Krzysztof Śniadowski - solo na instrumentach klawiszowych (2, 9)

PIOSENKI ANASTAZJI P. - OCZY STEFANA.
CD CD 0004 Ryszard Music (1993)
Oczy Stefana / Jestem niewinna / Nocny zmazio / Akademia posła Jurka / Bon ton / Jajo Boby / Wodzuś / Marsz oszołomów


Źródła:
 "Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - ROCK'N'ROLL 1959-1973" - autorzy: Jan Kawecki, Janusz Sadłowski,  Marek Ćwikła, Wojciech Zając (wyd. ROCK-SERWIS, Kraków 1995)
 "Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej" - autor:  Ryszard Wolański (wyd. Agencja Artystyczna MTJ - Warszawa 2003)
 "Mocne uderzenie - Niebiesko-Czarni" - autor Marek Gaszyński (wyd. Prószyński i S-ka);
 http://tomaszdziubinski.pl/index.php/fotokalendarium/2000-2009
 Zdjęcia przysłane przez Pana Erwina - do wykonania spisu płyt Pana Wandera


1. Pan Wander w czasie pobytu w USA wydał kilka płyt. Wdzięczny byłbym za pomoc w zrobieniu zestawienia tych albumów.
2. Nie zamieszczam zdjęcia, bo "skończył mi się transfer" w sieci T-Mobile, a kolejne doładowania słono kosztują. Bardzo słono.
Ciekawe, czy tak samo jest u operatorów z Francji i Cypru...

niedziela, 20 lipca 2014

Piotr Puławski (szkic biogramu)

  Piotr Puławski (wł. Peter Steiman) - gitarzysta, wokalista, kompozytor. Urodził się 22 czerwca 1941 r. Pierwsze doświadczenia muzyczne datują się na 1956 r., kiedy zaczął grać na banjo w dixielandowym zespole Vistula Stompers. W latach 1958-1960 nieregularnie występował  jako gitarzysta w swingtecie Janusza Zabieglińskiego.
  Na ogólnopolskiej scenie muzycznej zaistniał w styczniu 1960 r., gdy na I Ogólnopolskim Konkursie Wokalistów Jazzowych w Warszawie zajął 3 miejsce. W roku następnym, podczas występów Czerwono-Czarnych w Warszawie (m. in. na tzw. "fajfach" w restauracji "Kongresowa" oraz na porankach w kinach "Palladium i "Skarpa"), P. Puławski został drugim gitarzystą zespołu. Z grupą występował w letnich "Non Stopach" i obu edycjach autorskiej  akcji zespołu "Czerwono-Czarni szukają nowych talentów" zakończonych Festiwalami Młodych Talentów w latach 1962-1963. Z formacją wystąpił także w trzech pierwszych edycjach KFPP w Opolu (1963-1965) oraz na koncertach w Czechosłowacji i NRD (1964).
  Latem 1965 r. odchodzi z Czerwono-Czarnych i z kolegą z zespołu - gitarzystą Wiesławem Bernolakiem oraz trzema muzykami Niebiesko-Czarnych: basistą Zbigniewem Bernolakiem, saksofonistą Włodzimierzem Wanderem i perkusistą Andrzejem Nebeskim tworzy nowy zespół Polanie. Po okresie prób, jesienią 1965 r., grupa dokonuje nagrań płytowych i radiowych. W listopadzie 1965 r. nowa formacja odbywa wspólną dwutygodniową trasę koncertową z angielskim zespołem The Animals. Dla Polan i P. Puławskiego to moment przełomowy. Grupa  muzycznie zbliżyła się do Anglików, a zafascynowany E. Burdonem P. Puławski przejął wiele z jego stylu stając się największą indywidualnością formacji. W grudniu 1965 r. Polanie występują na warszawskiej "Gitariadzie", a w styczniu 1966 r. w Filharmonii Narodowej. W maju tego roku zespół wyjeżdża na trasę koncertową po RFN i Skandynawii, która trwa do stycznia 1967 r. Po dokonaniu nagrań radiowych grupa koncertuje w kraju i ZSRR. Jesienią 1967 r. Polanie zarejestrowali materiał na debiutancki album i "czwórkę" dla Polskich Nagrań. W listopadzie 1967 r. formacja ponownie wyjechała na serię koncertów do ZSRR, gdzie występowała w składance estradowej z Daną Lerską, Reginą Pisarek i Wojciechem Gąssowskim. Po powrocie z tego tournee w marcu 1968 r. zespół rozpadł się.
  P. Puławski nie wszedł w skład reaktywowanych Polan, ale utworzył własny zespół. Grupę Piotra Puławskiego tworzyli: Mirosław Męczyński (eks Burano And Leske Rom) - gitara; Janusz Zieliński (eks Burano And Leske Rom) - gitara basowa; Andrzej Ibek (eks Drumlersi) - organy i Aleksander Bem (eks Pięciu) - perkusja. W styczniu 1969 r. formacja wystąpiła na IV "Musicoramie", a w maju podczas Telewizyjnej Giełdy Piosenki wykonała utwór "Tu gdzie jesteś ty".
  Po rozwiązaniu grupy lider pojawił się w zespole Władysława Jagiełły. Obok P. Puławskiego grali tam: Z. Bernolak - gitara basowa; Zbigniew Namysłowski - saksofon altowy; Piotr Kott - trąbka i Stanisław Cieslak - puzon.
  Podczas jednego z wyjazdów do Skandynawii zdecydował sie na pozostanie za granicą. Ze Szwecji wyjechał do stolicy Danii - Kopenhagi, gdzie mieszkała jego matka. Stamtąd pod koniec 1970 r. wyjechał do RFN, gdzie zajął się pracą w branży komputerowej. P. Puławski jest do dzisiaj właścicielem firmy Informacji Technologicznej.
W Niemczech mógł oddać się swojej drugiej pasji - lataniu, które wcześniej uprawiał w kraju. Odnowił licencję lotniczą,  którą nabył wcześniej w Polsce. Z powodzeniem zajął się akrobacjami powietrznymi. W tym bardzo niebezpiecznym sporcie osiągnął wiele: został instruktorem latania akrobatycznego i kilka razy był członkiem niebieckiej kadry narodowej, biorąc udział w mistrzostwach świata.
  P. Puławski uczestniczył w próbach reaktywacji Polan w 1996 r. i 2009 r.. Brał udział w kilku koncertach, które w nowym tysiącleciu dali Czerwono-Czarni. Na jednym z nich, który odbył się w warszawskiej Sali Kongresowej 30 listopada 2007 r., potwierdził swoją muzyczną formę doskonale wykonując dwa utwory: "The House of the Rising Sun" i "Unchain My Heart".
  Dyskografię Piotra Puławskiego tworzą płyty nagrane z zespołami Czerwono-Czarni i Polanie.

Piotr Puławski (Polanie)
Po lewej Andrzej Nebeski.


Źródła:
 "Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - ROCK'N'ROLL 1959-1973" - autorzy: Jan Kawecki, Janusz Sadłowski,  Marek Ćwikła, Wojciech Zając (wyd. ROCK-SERWIS, Kraków 1995)
 "Mocne uderzenie - Czerwono-Czarni" - autor Marek Gaszyński (wyd. Prószyński i S-ka);
 "Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej" - autor:  Ryszard Wolański (wyd. Agencja Artystyczna MTJ - Warszawa 2003)
 http://tomaszdziubinski.pl/index.php/fotokalendarium/2000-2009
  kontakt z Panem Piotrem na Facebook'u
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=4094137913401&set=a.4094135233334.2148192.1281394050&type=3&theater  (zdjęcie)

1. Wielkie dzięki dla Pana Piotra za uzupełnienie informacji i korektę nieścisłości.

niedziela, 13 lipca 2014

Andrzej Nebeski

  Andrzej Nebeski - perkusista, pianista. Urodził się 27 marca 1939 r. w Przemyślu. Debiutował w szkolnych zespołach muzycznych. Gry na perkusji uczył się w Średniej Szkole Muzycznej w Łodzi oraz w szkole wojskowej, gdzie grał w Reprezentacyjnej Orkiestrze Wojska Polskiego. Z jazzowymi zespołami Włodzimierza Gulgowskiego i Zbigniewa Bizonia występowal w klubie studenckim "Pod Siódemkami" w Łodzi.
   Latem 1963 r. zostaje perkusistą grupy Niebiesko-Czarni, która przeszła w tym czasie gruntowną zmianę składu. Oprócz A. Nebeskiego formację wówczas tworzyli: Janusz Popławski - gitara; Krzysztof Klenczon - gitara; Zbigniew Podgajny (eks Luxemburg Combo) - organy, pianino, harmonijka ustna; Zbigniew Bernolak (eks Karmazyn) - gitara basowa; Włodzimierz Wander - saksofon tenorowy; Czesław Niemen - śpiew; Bernard Dornowski - śpiew; Marek Szczepkowski - śpiew. W grudniu tego roku w składzie poszerzonym o dwoje byłych wokalistów Czerwono-Czarnych: Helenę Majdaniec i Michaja Burano Niebiesko-Czarni wystąpili w paryskiej "Olimpii" w programie "Idole młodzieży" (12-25.12.1963), gdzie wystąpili także: 13-letni wówczas Steve Wonder oraz Dionne Warwick, Frank Alamo i The Sherelles. Po powrocie do Polski grupa zagrała w pierwszej części koncertów Marleny Dietrich w Sali "Kongresowej" (18-20.01.1964 r.). Zespół wziął udział w II KFPP w Opolu, gdzie otrzymał wyróżnienie. Z początkiem września Niebiesko-Czarni wyjechali na dwumiesięczną trasę koncertową w Szwecji. Po powrocie  grupa koncertowała w kraju i nagrała dla Polskiego Radia ponad 30 utworów, z których większość nie ukazała się na płytach. W czerwcu następnego roku formacja wystąpiła na III KFPP w Opolu, gdzie wyróżniono  Wojciecha Kordę i Piotra Janczerskiego.
   W lipcu 1965 r. A. Nebeski wraz z W. Wanderem i Z. Bernolakiem odchodzą z Niebiesko-Czarnych. Z dwoma byłymi gitarzystami Czerwono-Czarnych: Piotrem Puławskim i  Wiesławem Bernolakiem tworzą zespół Polanie. Formacja w założeniach miała obywać się bez solisty, jedynie okazjonalnie występował z grupą Wojciech Gąssowski. Po okresie prób i trasie koncertowej po kraju, na przełomie października i listopada zespół zrealizował swoje pierwsze nagrania radiowe i płytowe. W listopadzie 1965 r. formacja występuje wraz z The Animals na jej koncertach w Polsce. Zaowocowało to zmianą brzmienia grupy na ostrzejsze. W. Bernolak zaczyna grać na organach, a zafascynowany E. Burdonem P. Puławski wyrasta na "frontmana" zespołu. W grudniu Polanie "Can-canem" Offenbacha otworzyli w Warszawie "Gitariadę". W styczniu 1966 r. grupa wystąpiła w Filharmonii Narodowej,  następnie odbyła serię koncertów w kraju i nagrała kolejne utwory dla Programu III Polskiego Radia. W maju Polanie, jako drugi polski zespół beatowy, koncertowali w krajach Europy Zachodniej. Trasa grupy obejmowała kluby młodzieżowe Skandynawii i RFN. W styczniu 1967 r., po powrocie do Polski, formacja nagrała dla Programu III PR i Młodzieżowego Studia "Rytm" kolejne utwory. Później grupa koncertowała w kraju i ZSRR. Jesienią 1967 r. Polanie zarejestrowali materiał na debiutancki album i "czwórkę" dla Polskich Nagrań. W listopadzie tego roku formacja wyjechała znowu do ZSRR, gdzie występowała w składance estradowej z innymi polskimi wykonawcami. W marcu 1968 r. zespół się rozpadł.
  We wrześniu 1968 r. A. Nebeski wraz z W. Wanderem reaktywowali Polan, angażując młodych poznańskich muzyków. Grupę tworzyli: Dana Lerska - śpiew; Wojciech Skowroński (eks Hubertusy) śpiew, pianino; Hubert Szymczyński (eks Hubertusy) - gitara basowa, śpiew; Andrzej Mikołajczak (eks Drumlersi) - organy; Zbigniew Karwacki (eks Januszki) - saksofon altowy, flet. Z końcem września grupa dokonała nagrań dla Programu III PR i Młodzieżowego Studia "Rytm". Oficjalny debiut zespołu miał miejsce w Telewizyjnej Giełdzie Piosenki (3.10.1968). Żywot nowej formacji był krótki - grupa rozpadła się z końcem roku.
  Niezrażony tym faktem A. Nebeski w styczniu 1969 r. zakłada nowy zespół, który debiutuje pod nazwą Grupa O! (w domyśle: O! To grają właśnie oni!). Z Polan, oprócz grającego na perkusji lidera, pozostali: W. Skowroński - śpiew, pianino; H. Szymczyński - gitara basowa, puzon, śpiew; A. Mikołajczak - organy i Z. Karwacki - saksofon. W lutym grupa dokonała pierwszych nagrań radiowych, a po debiucie w Telewizyjnym Ekranie Młodych 11 lutego 1969 r. formacja, kierując się decyzją telewidzów, zmienia nazwę na Grupa ABC Andrzeja Nebeskiego. Po nawiązaniu współpracy z Haliną Frąckowiak, kariera formacji nabrała rozpędu, o czym świadczą kolejne przeboje: "Napisz proszę:; "Gdzie jest wczorajszy dzień"; "Czekam tu"; "Ze mną bądź". Grupa wzięła udział w w VII KFPP w Opolu, wykonując nagrodzoną piosenkę "Czekam tu", a podczas II FPŻ w Kołobrzegu wyróżniono utwór "Już lat 25". Grupa w ciągu pierwszego roku przeszła głębokie zmiany personalne. Odeszli W. Skowroński i H. Szymczyński, na krótko współpracę podjęli Z. Bernolak - gitara basowa i Tadeusz Gogosz - gitara basowa. W drugiej połowie 1969 r. wykrystalizował się skład zespołu, który występował przez półtora roku: H. Frąckowiak - śpiew; Jerzy Kozłowski - śpiew; W. Gąssowski - śpiew; Marek Mataczyński - gitara basowa; Z. Karwacki - saksofon; Aleksander Michalski - saksofon; A. Mikołajczak - organy i A. Nebeski - perkusja. Formacja nagrywała kolejne przeboje: "Za mną nie oglądaj się"; "Prezent od wiosny"; "Nie tą drogą"; "Moja mała sprawa". Aranżacje, eksponujące brzmienie saksofonów i organów, tworzyły charakterystyczny styl grupy, obywającej się, jako jedna z nielicznych w Polsce bez gitary solowej. ABC wykonywało muzykę z pogranicza rhythm and bluesa, soulu i popu. Nie stroniło od tzw. piosenek zaangażowanych i żołnierskich, co świetnie pasowało do ówczesnej rzeczywistości. W 1970 r. oprócz wyróżnienia za "Barwy ziemi" na VIII KFPP w Opolu grupa zdobyła II nagrodę podczas IV FPŻ w Kołobrzegu. Wojaże zagraniczne ograniczały się do koncertów w Rumunii i Bułgarii (1970) oraz NRD i Jugosławii (1971).
  Wiosną 1971 r. nastąpiła gruntowna zmiana składu ABC. Z zespołu odeszli: W. Gąssowski, A. Michalski, A. Mikołajczak,  J. Kozłowski i Z. Karwacki. Nowym organistą grupy został Marian Zimiński (eks Hard Road), a gitarzystą najpierw Tomasz Myśków (eks zesp. Maryli Rodowicz), a potem Mirosław Męczyński (eks Bizony). Rezygnacja z sekcji instrumentów dętych spowodowała całkowitą zmianę brzmienia zespołu i wyraźny kryzys popularności. Rok zakończył się właściwie tylko jednym przebojem - "Idę dalej".
  Po odejściu H. Frąckowiak, w lutym 1972 r. nowym wokalistą grupy został Grzegorz Szczepaniak. Z nim ABC dokonało nagrań radiowych. W marcu A. Nebeski rozwiązał grupę, aby wrócić do Niebiesko-Czarnych, z którymi zarejestrował album "Naga". Miesiąc później na listy przebojów weszła piosenka "Asfaltowe łąki" w wykonaniu nie istniejącego już zespołu.
  Jesienią tego samego roku ABC zostało reaktywowane z wokalistką Marią Głuchowską (eks Trzy Korony). Grupę tworzyli wówczas: M. Zimiński - organy; Winicjusz Chróst (eks System) - gitara; Andrzej Pawlik (eks Niebiesko-Czarni) - gitara basowa i A. Nebeski - perkusja. Po miesiącu z grupy odszedł W. Chróst, później w ABC grali jeszcze: M. Męczyński (eks zesp. Haliny Frąckowiak) - gitara; Stefan Sendecki - pianino i Jarosław Śmietana (eks Hall). Zespół istniał jeszcze rok, wylansowując jeszcze utwór "Ogrody słońca". Był to jednak tylko łabędzi śpiew formacji, która zakończyła działalność niemal niezauważenie z końcem 1973 r.
   A. Nebeski w 1974 r. wyjechał do Szwecji, gdzie przez pewien czas występował z M. Zimińskin i M. Męczyńskim, węgierską Panonią, a później szwedzką orkiestrą Lobos. Od jesieni 1980 r. muzyk grał w orkiestrze Rune Linderstrama. W 1986 r. A. Nebeski wystąpił na "Old Rock Meeting" w Sopocie, a rok później w koncercie "Przeżyjmy to jeszcze raz - 25 lat Niebiesko-Czarnych". W 1992 r. wziął udział w koncercie pamięci Ady Rusowicz - "Niebiesko-Czarni Adzie". Od wiosny 2009 r. Andrzej Nebeski gra i występuje z zespołem "Korda-Nebeski Band" w skład którego wchodzą ponadto: Wojciech Korda, Andrzej Mikołajczak, Tomasz Dziubiński i Leszek Muth. W 2010 r. odchodzi z grupy, która jesienią tego roku zmienia nazwę na Korda Band.(*)

Dyskografię Artysty tworzą albumy, EP-ki i single nagrane z zespołami Niebiesko-Czarni, Polanie i Grupa ABC Andrzeja Nebeskiego.

Andrzej Nebeski i ABC
Od lewej: Marian Zimiński, Andrzej Nebeski, Mirosław Męczyński, Grzegorz Szczepaniak, Marek Mataczyński

Źródła:
 "Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - ROCK 'N' ROLL 1959-1973" - autorzy: Jan Kawecki, Janusz Sadłowski, Marek Ćwikła, Wojciech Zając (wyd. Rock Serwis Kraków, 1995);
Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej autor - Ryszard Wolański (wyd. Agencja Artystyczna MTJ Warszawa, 2003);
wikipedia
http://4.bp.blogspot.com/-8l9Tnoooiew/UpZcqJyfH1I/AAAAAAAAAx8/XK7m4C5okZE/s1600/1424496_10200865774076295_748542565_n.jpg  (zdjęcie)
(*) http://tomaszdziubinski.pl/index.php/fotokalendarium/2010-2019

Strona Artysty: http://nebeski.se/ jest "w budowie" (This webpage is under construction, please contact us for more information.), choć datowany jest: Posted on Feb. 15th, 2010 by Nebeski  Nie znam się na programowaniu, ale myślę, że nie tylko ja pomogę w jej stworzeniu. 
Nie mogę wejść na stronę:  http://wojtekkorda.pl/  aby tam spróbować zweryfikować informacje ze strony Pana Tomasza Dziubińskiego.

niedziela, 6 lipca 2014

Studio muzyki i mody - Muzyka i sport (NO TO CO kontra SKALDOWIE) (PL 1968) [dokument filmowy]

Studio muzyki i mody - Muzyka i sport (No To Co kontra Skaldowie) (PL 1968) [dokument filmowy]

  Film przedstawia zapis widowiska zrealizowanego w Łódzkiej Hali Sportowej, w którym swoją muzykę prezentują zespoły No To Co i Skaldowie, a uczestniczą także Alibabki i Maryla Rodowicz.
  Widowisko to ma formę rewii na lodzie, gdzie odbywa się mecz hokejowy ŁKS Łódź - Cracovia Kraków, pokazy mody i występy naszych wspaniałych wykonawców bigbitowych. I to dla Nich warto ten program obejrzeć!
  Program został wyemitowany przez TVP Kultura 15 maja 2009 r.



Dane techniczne:

Czas trwania: 50:46 min
Rozmiar pliku: 510 MB
Format pliku: .mpg
Rozmiar video:  352x288 (4:3), 25fps
Rozmiar audio:  stereo 224kbps
Żródło: TVP Kultura