niedziela, 23 listopada 2014

Heam (szkic biogramu)

  Zespół instrumentalny Heam powstał w lipcu 1975 r. w Poznaniu. Nazwa grupy powstała od pierwszych liter imion członków pierwszego składu zespołu, którymi byli: Henryk Tomczak (eks Stress) - gitara basowa);  Eugeniusz Parzyński  - perkusja; Andrzej Modrzejewski - elektronik-akustyk formacji i  oraz Marek Biliński - instrumenty klawiszowe, lider. Zespół działał przy studenckim klubie "Nurt", a zrzeszony był w Wielkopolskim Klubie Jazzowym. Twórczość grupy zawierała elementy rocka, jazzu, muzyki poważnej i elektronicznej.  Formacja zdobyła I nagrodę - Złotego Kameleona - na VI Wielkopolskich Rytmach Młodych - Jarocin '75. Nagrodą była sesja nagraniowa  studiu Giełda w Poznaniu (zarejestrowano suitę "Przedwiośnie"). Wkrótce w zespole nastąpiły pierwsze zmiany - na perkusji E. Parzyńskiego zastąpił Marek Olszak-Dobosz. W 1976 r. Formacja wystąpiła - obok SBB i Scorpio - podczas 22 Musicoramy Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego oraz gościnnie - obok Apokalipsy i Ergo Bandu - na WRM - Jarocin '76. W tym samym roku Heam został jednym z laureatów I Wałbrzyskiej Jesieni Estradowej.
  Zespół występował m. in. z SBB i Czesławem Niemenem. Grupa zaczęła zmierzać w kierunku muzyki elektronicznej spod znaku Klausa Schulze czy Keitha Emersona. Przykładem tego typu twórczości jest trzydziestominutowa suita pt. "Komedia ludzka", w której pojawiają się muzyczne cytaty z Jana Sebastiana Bacha, Nikołaja Rimskiego-Korsakowa, Fryderyka Chopina, a także fragment kompozycji innego tuza muzyki elektronicznej Jana Hammera.
  W czerwcu 1977 r. do grupy dołączyli: Wojciech Hoffmann - gitara oraz Przemysław Pahl (eks Stress) - perkusja. W tym samym roku zespół wystąpił na imprezie "Maraton Jazzowy" wspólnie z zespołem Warsztat., a także gościnnie - obok Wojciecha Kordy i jego Hordy oraz Homo Homini - na VII Wielkopolskich Rytmach Młodych - Jarocin '77. W 1978 r. Heam pojawił się na imprezach: Międzynarodowej Wiośnie Estradowej w Poznaniu i  Pop Session '78 w Sopocie, gdzie wystąpił razem z Haliną Frąckowiak. Współpraca z wokalistką zaowocowała wspólnymi koncertami podczas tournee po ZSRR - od połowy października do połowy grudnia 1978 r. - w czasie którego zespół zanotował 66 występów. Muzycy specjalnie na tę trasę zmienili aranżacje utworów z płyty "Geira" (nagranej przez wokalistkę z grupą SBB), ale wykonywali także utwory instrumentalne z własnego repertuaru. Po powrocie do Polski grupa zarejestrowała w Studiu Polskiego Radia w Lublinie pięć utworów. W lipcu 1979 r. Heam wystąpił podczas Muzycznego Campingu w Lubaniu, obok m.in. grup Exodus, Irjan, Kombi, Krzak, Porter Band, Bogdana Gajkowskiego i jego Magicznej Maszyny. Muzyka formacji zyskała bardziej rockowe brzmienie, czego wyrazem była zmiana nazwy na Krater, a następnie na Krater Rock Band. Pod nową nazwą zespół działał w składzie: M. Biliński - instrumenty klawiszowe, fortepian; H. Tomczak - gitara basowa; W. Hoffmann - gitara i P. Pahl - perkusja. Grupa wystąpiła 14 grudnia 1979 r. w Poznaniu na imprezie Muzyka Młodej Generacji - Rock 1979 (obok grup: Kasa Chorych, Krzak, Porter Band, Kombi i Exodus). Wkrótce drogi muzyków się rozeszły i na przełomie 1979/1980 zespół zakończył działalność (autor notki biograficznej w wikipedii podaje datę 3 stycznia 1980 r.).
  M. Biliński założył nową formację Arbiter Elegantiarum z wokalistą Włodzimierzem Grzesikiem, a następnie trafił do popularnej grupy Bank, by nieco później rozpocząć karierę solową.  H. Tomczak i W. Hoffmann założyli heavy metalowy zespół Turbo.

Heam (1976 r.).
Od lewej: M. Biliński, M. Olszak-Dobosz i H. Tomczak

Zdjęcie Marek Radzikowski (Panorama nr 48/1976)


Źródła:
 http://pl.wikipedia.org/wiki/Heam
 http://www.jarocin-festiwal.com/historia/popsession/1978/folder/mmg2.html
 http://sbbfanblog.blogspot.com/2011_12_01_archive.html (tekst i zdjęcie)
 http://neptun-gdansk.w.interia.pl/wyw_z_mb.html
 http://www.zl.xn--luba24-leb.pl/1,3558,1,item.html
 archiwalne numery miesięcznika Non Stop ( 12/1976; 1/1978; 8/1978; 11/1978; 10/1979; 12/1979)


1. Biogram grupy Heam w wikipedii jest bodaj najlepiej opracowanym opisem działalności mało znanej formacji dla której brak ogólnie dostępnych źródeł. Brawa dla autora.
2. Moja notka oparta jest na biogramie z wikipedii, zweryfikowanym wiadomościami z Non Stopu. Choć czytając informacje z tego pisma trzeba mieć świadomość, że jego autorzy popełniali sporo błędów...

niedziela, 16 listopada 2014

Eden (szkic biogramu)

  Zespół wokalno-instrumentalny Eden powstał w Warszawie w grudniu 1972 r. Grupę tworzyli: Danuta Ławrynowicz - śpiew, banjo, instrumenty perkusyjne; Tadeusz Bajewski - gitara, harmonijka ustna, fortepian, lider, kompozytor większości piosenek i Maciej Kubicki - gitara basowa, skrzypce, instrumenty perkusyjne.
  Zespół jesienią 1974 r. trafił pod skrzydła Domu Kultury Zakładów Radiowych im. M. Kasprzaka, gdzie zapewniono mu dobre warunki do pracy. Niedługo potem grupa uczestniczyła w Mokotowskiej Jesieni Muzycznej. Na ogólnopolskiej scenie muzycznej formacja pojawiła się dzięki piosence "Oko za oko", która została zauważona na KFPP Opole '75. Efektem tego było roczne stypendium ufundowane przez ZPR oraz kurs szkoleniowy w tej instytucji. W finale III Młodzieżowego Festiwalu Muzycznego, który odbył się w dniach 26-28 września 1975 r. w Katowicach, zespół otrzymał wyróżnienie.
  Utwór z festiwalu opolskiego wydał na singlu Tonpress. Oprócz tego zespół nagrał wydaną przez Pronit EP-kę z utworami: "Wiosna"; Hej przyjacielu" i "Dla ciebie Cygan się powiesił". Utwory grupy Eden były prezentowane na antenie Polskiego Radia, głównie w Programie I. Zespół wystąpił także widowisku telewizyjnym "Sentymenty" w reżyserii Olgi Lipińskiej. Formacja występowała z koncertami na terenie całego kraju i za granicą. Eden zakończył działalność pod koniec lat 70-tych.

NAGRANIA PŁYTOWE:

EP Z-N0609 Pronit
IMPRESJE
Wiosna // Hej przyjacielu / Dla ciebie Cygan się powiesił

SP S10 Tonpress (1975)
[RÓŻNI WYKONAWCY] OPOLE 75
Oko za oko

EDEN (Non Stop nr 9/1975)

EDEN (Non Stop nr 11/1975)

EDEN (Non Stop nr 3/1976)


Żródła:
 Archiwalne numery miesięcznika Non Stop (nr 9/1975, 11/1975, 3/1976) (tekst i zdjęcia)
 http://pl.wikipedia.org/wiki/Eden_%28polski_zesp%C3%B3%C5%82_muzyczny%29
 http://www.kppg.waw.pl/person.php?art=3772&ruch=200

  I to wszystko, co mi się udało znaleźć na temat tego obiecującego - wtedy - zespołu. Dalsze losy grupy nie są mi znane. Wszelka pomoc przy uzupełnieniu tego materiału mile widziana.

  Numery miesięcznika Non Stop, które posiadam w wersji elektronicznej nie są kompletne. Części numerów brakuje, a w niektórych brakuje całych stron lub ich fragmentów, bo ówczesny fan - uczciwy inaczej wandal - wyrwał kartkę lub "wyciął" część strony długopisem i zabrał sobie "trofeum" z bibliotecznego pisma. Szkoda, bo mogły być tam istotne materiały.

Dziękuję bardzo za komentarz, który wskazał na krótki biogram zespołu w Wikipedii!

niedziela, 9 listopada 2014

Stalowy Bagaż

  Zespół wokalno-instrumentalny Stalowy Bagaż powstał na początku 1981 r. Grupę tworzyli: Aleksander Mrożek (eks Porter Band, Test, Nurt) - gitara; Kazimierz Cwynar (eks Porter Band, Test, Nurt) - gitara basowa; Jacek Krzaklewski (eks Test, Spisek, Art Flash) i Bolesław Patryn (eks Jazz Day) - perkusja. Na początku działalności formacja towarzyszyła Izabeli Trojanowskiej podczas jej występów oraz w poznański studiu nagrała cztery utwory, które potem zostały wydane na EP-ce Tonpressu. Zespół zadebiutował z wokalistką podczas "Rock Areny", gdzie także wykonał utwory bez solistki (m.in. "Savage" z rep. The Shadows). Z I. Trojanowską grupa wystąpiła także na XIX KFPP w Opolu, gdzie wykonała "Pieśń o cegle" oraz "Na bohaterów popyt już minął". Po wyjeździe solistki na występy w USA formacja zaczęła samodzielne występy.
  Pod koniec maja 1981 r. Stalowy Bagaż nagrał w studio PR w Poznaniu piosenki: "Baczność"; "Hamuj, hamuj" i "Pożegnanie pychy", które śpiewał K. Cwynar (teksty do dwóch ostatnich piosenek napisał satyryk Jan Kaczmarek) oraz utwór instrumentalny "Riki-tiki"(*), w którym na skrzypcach grał Krzesimir Dębski. Grupa koncertowała na terenie województw: szczecińskiego, katowickiego i olsztyńskiego. W grudniu do zespołu doszedł wokalista Leszek Kot (eks Romuald & Roman; Pakt, Kasa Chorych).
  W maju 1982 r. w rozgłośni PR w Szczecinie zespół nagrał 10 nowych utworów, którymi były kompozycje członków formacji w większości do tekstów Jacka Zwoźniaka. Podczas sesji Grzegorz Dubowski zrealizował dwa programy dla TVP.
  Na początku 1983 r. Stalowy Bagaż tworzyli: K. Cwynar - gitara basowa; A. Mrożek - gitara; Andrzej Polak - perkusja i Leonard Kaczanowski  - śpiew, instrumenty klawiszowe. Zespół przygotował nowy program oparty na tekstach J. Zwoźniaka i Macieja Zembatego. Grupa uległa rozwiązaniu latem 1983 r.
  K. Cwynar i L. Kaczanowski utworzyli grupę Tabu, w skład której weszli także: Jerzy Kaczanowski (eks CDN) - gitara, Waldemar Mleczko (eks Tapir) - gitara, śpiew i Mirosław Kowalczyk (eks Vincent van Gogh) - perkusja. Zespól nagrał kilka utworów dla PR w Poznaniu.
  A. Mrożek wszedł w skład grupy Hazard, która powstała na bazie grupy Cross, towarzyszącej wcześniej Krzysztofowi Cugowskiemu. Formację tworzyli: A. Mrożek - gitara; Grzegorz Markowski  - śpiew; Ireneusz Nowacki - perkusja; Romuald Tarnawski - gitara basowa i Andrzej Wysakowski - gitara. Zespół nagrał singla dla Tonpressu (S-486) z utworami: "Ciągły ból głowy" i "Jeśli nie wiesz, co jest grane".

Stalowy Bagaż 

Stalowy Bagaż
od lewej: A. Mrozek, B. Patryn, L. Kot, J. Krzaklewski, K. Cwynar

NAGRANIA PŁYTOWE

EP N54 Tonpress (1981)
IZABELA TROJANOWSKA I STALOWY BAGAŻ
Przyda się do kartoteki / Na bohaterów popyt minął // Pieśń ocegle / Czysty zysk
 Skład: I. Trojanowska - śpiew i Stalowy Bagaż: K. Cwynar - gitara basowa; A. Mrożek - gitara; J. Krzaklewski - gitara; B. Patryn - perkusja

EP N43 Tonpress (1981)
VIII KONKURS NA PIOSENKĘ DLA MŁODZIEŻY
Na bohaterów popyt minął
 Skład: I. Trojanowska - śpiew i Stalowy Bagaż: K. Cwynar - gitara basowa; A. Mrożek - gitara; J. Krzaklewski - gitara; B. Patryn - perkusja

Żródła:
 archiwalne numery miesięcznika Non Stop (5/1981; 6/1981; 7/1981; 8/1981; 9/1981; 12/1981; 6/1982; 4/1983; 10/1983; 11/1983; 12/1983)
 Non Stop nr 12/1981 (zdjęcie nr 1)
Pan Aleksander Nowak (zdjęcie nr 2)

(*) NS pisze, że to roboczy tytuł. Czy się zmienił? Nie wiem...

PS.

1. Non Stop pisze przeważnie o planach grupy, nie potwierdzając ich w następnych numerach pisma.
 1a. Miesięcznik (nr 12/1981) podaje: "W listopadzie i grudniu zespół występować będzie ze Stefanem Diestelmannem, wokalistą i gitarzystą z NRD, który nagrał m.in. płytę z Memphis Slimem."
 Niestety, NS nie pisze, czy te koncerty się odbyły. Także informacje w wikipedii o tym, zmarłym w 2007 r., wokaliście tego nie potwierdzają...
 1b. Pismo (nr 4/1983) pisze: "Na początku bm. planowany jest wyjazd do  RFN - występy podczas  Wystawy Polskiej Sztuki Współczesnej."
 Tutaj także brak potwierdzenia zrealizowania tych planów.
 1c. NS 7/1981 podaje: "Trwają przygotowania do nowego programu estradowego, którego premiera planowana jest na jesień br. Niewykluczone, że dwie piosenki ukażą się na płytce Tonpressu."
  W żadnym z dostępnych źródeł, z KPPG na czele, nie ma informacji o wydaniu tego singla. Wychodzi z tego, że - niestety - nie wydano tej płyty...
2. W biogramie Aleksandra Mrożka w wikipedii możemy przeczytać:
  "1981 – współzałożyciel zespołu Stalowy Bagaż. Zespół nagrywa LP "Stalowy Bagaż", który ukończony 12 grudnia, w noc przed wprowadzenia stanu wojennego, dotychczas się nie ukazał. Grupa współpracowała z Izabelą Trojanowską. Nagroda publiczności na festiwalu Opole '81 za piosenkę "Pieśń o cegle" (kompozycja – A. Mrożek, A. Mogielnicki)."
  Nigdzie indziej nie spotkałem się z informacją o nagraniu materiału na album grupy. Podejrzewam, że gdyby istniał, to już byłby wydany, nawet w niewielkim nakładzie. Więc, albo zaginął, albo...
  Natomiast, jak na złość, nie ma żadnych informacji o XIX KFPP w Opolu w 1981 r. W wikipedii ten festiwal nie jest jeszcze  opisany. Trudno więc zweryfikować informację o nagrodzie dla piosenki "Pieśń o cegle".
3. O grupie można było kiedyś przeczytać na stronach:
http://tollerblogspotcom-toller.blogspot.com/2009/06/stalowy-bagaz.html
http://tollerblogspotcom-toller.blogspot.com/2011/08/stalowy-bagaz-1980.html
 Niestety teraz to niemożliwe, bo domena jest na sprzedaż i automatycznie przekierowuje na stronę "For Sale". Szkoda.
4. Autor bloga wspomnianego punkt wyżej pisze w komentarzu do
http://musicblog-piotrk.blogspot.com/2009/10/alka-mrozka-projekty-rozne.html

- Tytuły jakie znalazłem, niektóre byc może nieoficjalne:
1. Przyda się do kartoteki
2. Na bohaterów popyt minął
3. Pieśń o cegle
4. Czysty zysk
5. Baczność
6. Hamuj, hamuj
7. Riki tiki
8. Wojna słów
9. Mój powrót
10. Krzywda
11. Po co tu przychodzisz?
12. Bądź sobą
13. Opera
14. Ciężki rock
15. Taki list
16. Koślawe życie
17. Synowie nocy
18. Aisak
19. Morze ognia
20. Paszport
21. Po co
22. Weź mnie
23. Jaśniej
24. Wielki błąd
25. Oto spowiedź
(...)
Wygrzebałem właśnie stare materiały o SB:
- Mrożek i Cwynar rozeszli się z Porterem, bo mieli dosyć narzuconych przez niego konwencji i chcieli wyjść z jego cienia, w 81 najpierw jednak towarzyszyli Trojanowskiej (czy ta "4" gdzieś była w sieci?) i dopiero pod koniec roku nagrali na swoje konto BACZNOŚĆ i HAMUJ, HAMUJ ze śpiewającym Cwynarem i pomagającym mu Mrożkiem. W składzie byli też Krzaklewski i perkusista Bolesław Patryn.
- 1982, wokalistą zostaje Lesław Kot, który śpiewa m.in. piosenkę PO CO TU PRZYCHODZISZ? (w tekście było jakoś tak "przychodzisz zawsze do mnie wczesnym popołudniem", by coś tam...)
- Latem 82 Kot współtworzy OZZY (w tym samym roku nagrywa też singla z Kasą Chorych - "Przed nami drzwi zamknięte"/"Pieniądze to nie wszystko"), Krzaklewski przechodzi do Bandy i Wandy, odchodzi również Patryn, a przychodzą Kaczanowski i Polak.
- Latem 83 Stalowy ulega rozwiązaniu - Cwynar z Kaczanowskim tworzą Tabu (w składzie z nimi niejacy ACE, Nerwowy i Czarownica), a Mrożek - jeszcze przed Janem Kowalskim - Hazard.

niedziela, 2 listopada 2014

Porter Band

  Zespół wokalno-instrumentalny Porter Band powstał w maju 1979 r. we Wrocławiu. Założony został przez - przebywającego w Polsce od 1976 r. - Walijczyka Johna Portera (ur. 15 lipca 1950 r. w Lichfield, Wielka Brytania) - śpiew, gitara akustyczna, wówczas jeszcze muzyka grupy Maanam Elektryczny Prysznic. Spośród członków Maanamu na wrocławski koncert dotarł tylko J. Porter, który postanowił  zagrać na imprezie z miejscowymi muzykami. Na tym koncercie z liderem zagrali: Aleksander Mrożek (eks Nurt, Test) – gitara, Kazimierz Cwynar (eks Nurt, Test) – gitara basowa i Leszek Chalimoniuk (eks Spisek) – perkusja. Powodzenie tego występu skłoniło J. Portera do opuszczenia Maanamu i założenia nowej grupy.
  Właściwy debiut formacji nastąpił podczas Muzycznego Campingu w Lubaniu w lipcu 1979 r. Od tego momentu kwartet zaczął występować na terenie całej Polski. W dniach 10-13 grudnia 1979 r. w Studio Polskiego Radia w Opolu muzycy nagrali swoją pierwszą płytę długogrającą - "Helicopters". Nowa, ożywcza muzyka z tego albumu spowodowała, że album cieszył się wielką popularnością.
  Niedługo po nagraniu pierwszego LP nastąpiły pierwsze zmiany personalne. Na początku 1980 r. odszedł L. Chalimoniuk, a jego miejsce za perkusją zajął Wojciech Morawski (eks Breakout, Test). W tym składzie grupa wystąpiła w czerwcu w Jarocinie, latem na Pop Session w Sopocie, w październiku na Rockin' Jamboree w Warszawie, późną jesienią w NRD. Podczas występu w poznańskim klubie "Browar" 14 września 1980 r. został nagrany koncertowy album "Mobilization", który na rynek trafił dopiero w 1982 r., gdy formacja już nie istniała. Lider rozwiązał zespół po występie na łódzkim Rockowisku w grudniu 1980 r.
  Po kilku miesiącach solowych występów, J. Porter postanowił reaktywować zespół w nowym składzie. Porter Band ponownie "zadebiutował" pod koniec kwietnia 1981 r. koncertem w warszawskiej "Rivierze". Grupę wtedy tworzyli: J. Porter - gitara, śpiew; W. Morawski - perkusja; Krzysztof Mandziara - gitara i Roman Tarczyński - gitara basowa. Następnie formacja odbyła trasę koncertową po kraju, występując m. in. w Białymstoku, Kielcach, Katowicach, Lublinie. Wkrótce doszło do kolejnych zmian personalnych. Na koncercie w Płocku, który odbył się 10 lipca 1981 r. , zespół tworzyli: J. Porter - gitara, W. Morawski - perkusja, Winicjusz Chróst - gitara i Paweł Dąbrowski - gitara basowa. W tym samym składzie grupa wystąpiła przed publicznością Teatru Letniego w Sopocie, podczas "Pop Session". Formacja została rozwiązana jeszcze  w tym samym roku.
  Muzycy rozpoczęli samodzielne występy. J. Porter rozpoczął karierę solową - nagrał kilka albumów, występował m.in. w duecie z Maciejem Zembatym, nagrał także jeden album z zespołem Mirror. A. Mrożek i K. Cwynar utworzyli Stalowy Bagaż, który krótko towarzyszył Izabeli Trojanowskiej. A. Mrożek występował m.in. w Recydywie, a także w pierwszej połowie lat 90-tych reaktywował grupę Nurt. W. Morawski dołączył do grupy Morawski Waglewski Nowicki Hołdys.
  W 1993 zespół został reaktywowany, pod nazwą John Porter Band, w składzie: J. Porter - śpiew, gitara, gitara akustyczna; W. Morawski - perkusja; Sebastian Wojnowski - gitara basowa;  Piotr Domiński - gitara; Neil Black - skrzypce. W tym składzie grupa nagrała płytę Alexandria (1994). Do nazwy Porter Band zespół wrócił pięć lat później, zapewne pod wpływem namów wydawców płyty "Porter Band '99". Zespół, oprócz lidera, tworzyli wtedy: Marek "Bruno" Chrzanowski - gitara basowa; Krzysztof Zawadka - gitara i Piotr "Posejdon" Pawłowski - perkusja. Album, stylistycznie nawiązujący do pierwszego LP, stanowił miłe zaskoczenie dla fanów zespołu. Formacja koncertowała m.in. w 1999 r. i 2000 r. podczas koncertów "Inwazja Mocy". W listopadzie 2000 r. podczas występu w chorzowskiej Leśniczówce zarejestrowano materiał wydany na koncertowym albumie "Electric". W następnym roku Porter Band wystąpił na Tyskim Festiwalu im. Ryśka Riedla i Przystanku Woodstock. W tym roku lider zakończył istnienie formacji.
 W 2007 r., pod nazwą John Porter Band, wydano album "Psychodelikatesy", nagrany w krakowskim Studiu Kopiec w 2002 r. przez J. Portera, K. Zawadkę, P. Pawłowskiego i Krzysztofa Najmana - gitara basowa.

Porter Band (1980)
Od lewej: K. Cwynar, J. Porter, A. Mrożek, L. Chalimoniuk


Źródła:
 "Encyklopedia Polskiego Rocka" - autorzy Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński (wyd. In Rock, Poznań 2001)
 http://pl.wikipedia.org/wiki/Porter_Band
 http://pl.wikipedia.org/wiki/John_Porter
 wkładki do płyt CD "Helicopters" (MMP CD 0503 DG) i "Mobilization" (MMP CD 0504 DG)
 http://poorterband.blogspot.com/2012/04/historia-zespou.html
 http://www.jarocin-festiwal.com/1980/folder80/porter.jpg  (zdjęcie)
 miesięcznik Non Stop - numery 4/1981, 5/1981 i 9/1981

 1. W "Encyklopedii Polskiego Rocka" autorzy piszą: "Porter Band już nie istniał, rozwiązany pod koniec 1981 r. - w którym koncertował z Winicjuszem Chróstem (eks Breakout) w miejsce Mrożka i Pawłem Dąbrowskim w miejsce Cwynara."
  Natomiast we wkładce do płyty CD "Mobilization" (MMP CD 0504 DG) jest opublikowany fragment wspomnień J. Portera z nieistniejącej strony Porter Bandu: "W zimie graliśmy pierwsze "Rockowisko" w Łodzi i po koncercie rozwiązałem kapelę - i tak grali tylko z rutyny..."
Przeglądając archiwalne numery miesięcznika Non Stop z 1981 r. znalazłem notki o istnieniu formacji w nowym składzie. I je zamieszczam w notce biograficznej grupy.

2. Albumu "Helicopters", mimo upływu prawie 35 lat, wciąż słucham z "gęsią skórką". Większość utworów to prawdziwe perełki. Dlatego dziwne jest to, że żaden z utworów zawartych na tej płycie nie został przebojem. A taki "Ain't Got My Music" odpowiednio lansowany miał zadatki nie tylko na ogólnopolski przebój.

niedziela, 26 października 2014

Zodiak (Zodiac) (Zodiac Band)

  Zespół wokalno-instrumentalny Zodiak powstał w Łodzi w 1976 r. W skład grupy weszło trzech łódzkich muzyków: Romuald Wesołowski (eks Bumerang) - gitara, gitara basowa, śpiew; Henryk Zieliński - organy, pianino, śpiew i Bogdan Niezborała - perkusja, gitara basowa, śpiew. Formacja, związana ze Związkiem Zawodowym Muzyków Rozrywkowych w Łodzi, występuje na imprezach estradowych na terenie całego kraju. Repertuar zespołu wypełniały w większości piosenki polskich wykonawców: Czesława Niemena, Czerwonych Gitar, ale grupa wykonywała także swoje utwory - np. "Wiosna" i "Zakochani", oba z tekstem Lucjana Wesołowskiego i muzyką R. Wesołowskiego.
  W 1977 r. Zodiak koncertował przez cztery miesiące w NRD, a następnie w Finlandii i Szwecji. Od trasy koncertowej po Skandynawii grupa zaczęła używać nazwy Zodiac. W roku następnym formacja, za pośrednictwem Pagartu, dostaje kontrakt na występy w RFN. Od tego czasu zespół występuje praktycznie na zachodnioniemieckim rynku, grając zarobkowo w dyskotekach i lokalach tanecznych modny tam repertuar. W 1982 r. z zespołu odchodzi B. Niezborała, którego za perkusją w następnym roku - na występy w Szwajcarii - zastępuje Andrzej Żukiewicz. W 1984 r. zespół powraca na rynek niemiecki. W tym roku odchodzi z grupy H. Zieliński co kończy regularną działalność formacji.
  R. Wesołowski pozostaje w Niemczech i gra zarobkowo na instrumentach klawiszowych podczas rejsów na statkach pasażerskich. Lider występuje także pod szyldem Zodiac, grając z zaproszonymi polskimi muzykami w miastach Zagłębia Ruhry. Byli to m.in. Andrzej Rudnicki - pianino, organy, śpiew;   Mirosław Klepaczka - perkusja, saksofon, klarnet, śpiew (najdłużej współpracujący z liderem) oraz Jerzy Kamiński - pianino, organy, śpiew. W grudniu 1988 r. R. Wesołowski otrzymał od PAA PAGART medal Fryderyka Chopina w uznaniu zasług dla Agencji.
  W 1995 r. R. Wesołowski reaktywuje zespół pod nazwą Zodiac Band. W składzie grupy znaleźli się: Elżbieta Muciek - śpiew; R. Wesołowski -  instrumenty klawiszowe, organy, pianino, śpiew; Daniel Muciek - perkusja; Waldemar Dziedzic - gitara, gitara basowa, śpiew. Największym sukcesem formacji jest wyróżnienie otrzymane od organizatorów największego w Niemczech karnawału w Kolonii, gdzie także indywidualnie R. Wesołowski został wyróżniony. Zespół występuje do dzisiaj w niezmienionym składzie, a od dwóch lat grupę zasilił syn lidera, Julian Henryk Wesołowski - gitara, perkusja.

Zodiac
Na zdjęciu od lewej: Henryk Zieliński, Bogdan Niezborała, Romuald Wesołowski


Źródła:
 Informacje uzyskane od Pana Romualda Wesołowskiego
 Zdjęcie - nadesłał Pan R. Wesołowski

niedziela, 12 października 2014

SBB (Silesian Blues Band)

  Zespół wokalno-instrumentalny Silesian Blues Band powstał w styczniu 1971 r. w Siemianowicach Śląskich. Grupę założył Józef Skrzek (ur. 2.07.1948 r. w Siemianowicach Śląskich-Michałkowicach) - gitara basowa, pianino, instrumenty klawiszowe, harmonijka ustna, śpiew; który współpracował wcześniej m. in. z zespołem Breakout. W składzie formacji obok lidera znaleźli się Apostolis "Lakis" Antymos  (wł. Apostolos Anthimos, ur. 25.09.1954 r. w Siemianowicach Śląskich*) - gitara, instrumenty perkusyjne oraz Jerzy Piotrowski (ur. 9.02.1950 r. w Żywcu*) - perkusja. Intensywne próby, regularne koncerty na Śląsku i pierwsze nagrania radiowe (np. "Popiół") spowodowały, że zespół zaczął być dostrzegany na muzycznej scenie. W końcu 1971 r. cały skład Silesian Blues Band rozpoczął blisko dwuletnią współpracę z Czesławem Niemenem (jako grupa NIEMEN). Koncertowali wówczas wiele w Europie (m.in. podczas festiwalu Rock And Jazz Now w Monachium) i w kraju, zarejestrowali także cztery albumy ["Strange Is This World" (1972); "Niemen vol. 1" (1973); "Niemen vol. 2" (1973); "Ode To Venus" (1973)]. W 1973 r. drogi muzyków rozeszły się, Niemen wkrótce założył Niemen Aerolit.
  Na przełomie 1973/1974 Silesian Blues Band przekształcił się w SBB, a skrót ten już wtedy rozwijano (wedle pomysłu Franciszka Walickiego, ówczesnego opiekuna grupy) jako „Szukaj, Burz i Buduj”. SBB zadebiutowało podczas trasy koncertowej po Polsce, z których najbardziej pamiętny odbył się 4 lutego 1974 r. w Krakowie, a z zespołem występował wtedy grający na skrzypcach Jan Błędowski, Wkrótce grupa rozstała się z J. Błędowskim. W dniach 18-19 kwietnia 1974 r. został zarejestrowany w warszawskiej "Stodole" materiał na pierwszy LP formacji pt. "SBB", który zawiera żywiołową muzykę, wzorującą się na tradycji J. Hendrixa i The Cream, ale także spokojniejsze, wręcz liryczne utwory. Potwierdzeniem klasy zespołu były ówczesne jego koncerty - zarówno w Polsce (np. na XII KFPP w Opolu '74 oraz na Jazz Jamboree '74 i '75 w Warszawie (w 1975 r. wraz z Andrzejem Przybielskim i Helmutem Nadolskim), jak i za granicą (Frankfurt nad Menem - czerwiec 1974 r.). Następne lata przynoszą kolejne koncerty, zarówno w Polsce, jak i w krajach ówczesnego RWPG (grupa pojawia się regularnie w NRD, Czechosłowacji i na Węgrzech). Równocześnie formacja rejestruje kolejne nagrania, w tym mnóstwo nagrań radiowych, dokonywanych najpierw w studiach Programu Trzeciego Polskiego Radia, potem głównie w studiu Polskiego Radia Opole. Z takich nagrań powstaje drugi LP zespołu, „Nowy horyzont” (1975), który jest bardziej stonowany od pierwszego albumu. Kolejne płyty długogrające SBB - „Pamięć” (1976) i „Ze słowem biegnę do ciebie” (1978) to stopniowe odchodzenie od żywiołowego free-rocka na rzecz przemyślanych i rozbudowanych kompozycji, rejestrowanych z użyciem syntezatorów i bogato stosowanej techniki wielośladowej. Zespół współpracuje także z innymi muzykami, m.in. z Tomaszem Stańko, Tomaszem Szukalskim, Haliną Frąckowiak, Janem Błędowskim, Andrzejem Przybielskim.
  W 1977 r. SBB znajduje przedstawiciela na rynek zachodni w postaci firmy Aries z Getyngi. Dzięki temu zespół zaczyna koncertować także w Europie Zachodniej: RFN, Austrii, Francji, Danii, Finlandii. W listopadzie 1977 r. grupa nagrywa w Hannoverze swój pierwszy LP przeznaczony na rynek zachodni: „Follow My Dream”. W roku następnym powstaje płyta „Welcome”, a zespół cały rok spędza w trasach koncertowych (m.in. występ na festiwalu Roskilde w Danii). Równolegle z działalnością na rynku zachodnioeuropejskim, nie słabnie praca w tzw. KDL – także tutaj SBB koncertuje i nagrywa płyty - w Czechosłowacji (płyta "SBB", wydana potem na Zachodzie jako "Slovenian Girl") i NRD (także zatytułowana "SBB", choć zawierająca inny materiał). W 1977 r. w Polsce wydano kasetę "Jerzyk", a w 1978 r. ukazuje się album Haliny Frąckowiak pt. "Geira" nagrany z towarzyszeniem muzyków SBB, zawierający udane piosenki spółki Skrzek - Matej.
  W 1979 r. formacja powiększyła skład o drugiego gitarzystę, którym został Sławomir Piwowar (eks Paradox, Niemen Aerolit). W czteroosobowym składzie zespół odbył trasę po nadmorskich amfiteatrach (m.in. Pop Session w Sopocie) oraz Bytomiu i w Sali Kongresowej w Warszawie (gdzie ilustrowało swój występ awangardowym filmem "Oj, nie mogę się zatrzymać" w reż. Zbigniewa Rybczyńskiego), a w roku następnym m.in. w Czechosłowacji. W 1980 r. SBB nagrało kolejny album "Memento z banalnym tryptykiem" (z udziałem brata lidera, bluesmana Jana Skrzeka - harmonijka ustna), który potwierdził klasę zespołu. Niestety, po koncertach w RFN, w listopadzie 1980 r. J. Skrzek rozwiązał zespół, ze względu na - jak stwierdził - "zmęczenie materiału".
  Nieobecność SBB potrwała ponad 10 lat. W tym czasie J. Skrzek prowadził działalność solową, J. Piotrowski grał m.in. w Kombi, grupach Ireneusza Dudka i Martyny Jakubowicz oraz Dżemie, a A. Antymos w Krzaku i Dżemie oraz z I. Dudkiem i Tomaszem Stańką, by w 1989 r. wyjechać do Grecji.
  Pierwszy koncert po tak długiej przerwie trio dało w lipcu 1991 r,. w Sopocie na koncercie "Trzy Dekady Rocka w Polsce" zorganizowanym przez F. Walickiego. Ten występ nie pociągnął za sobą następnych. Dopiero dwa lata później, zespół zaczął koncertować, gdy zaproponowano udział SBB w koncercie charytatywnym na rzecz dzieci w katowickim Spodku. Do wspólnego grania zaproszono Janusza Hryniewicza - śpiew, gitara akustyczna oraz Andrzeja Ruska - gitara basowa. Na Spodku zespół wystąpił także na benefisie Dżemu, co udokumentował album "Live 1993". Kwintet dał kilka koncertów na przestrzeni dwóch lat (1993-94), by w maju 1994 r. wyjechać na tournee po klubach polonijnych w USA. Wyjazd zakończył się nagraniem kasety „Live In America ’94″, w połowie wypełnionym nagraniami z koncertu w New Jersey, w połowie nagraniami studyjnymi. Amerykańska trasa zakończyła się ponownym rozpadem zespołu oraz pozostaniem J. Piotrowskiego na stałe w USA.
  W 1998 r. SBB powróciło na scenę z perkusistą Mirosławem Muzykantem, który miał już okazję współpracować z Józefem Skrzekiem w jego solowych projektach. To wcielenie formacji pozostawiło po sobie trzy płyty koncertowe, wypełnione nowymi opracowaniami starych utworów i jedną premierową kompozycją („Całkiem spokojne zmęczenie”). M. Muzykant występował z SBB do koncertu w Waltrop w grudniu 1999 r.
  W 2000 r., dzięki pomocy Marka Komara (szefa europejskiego fan-clubu Pata Metheny’ego), do zespołu dołączył Paul Wertico, wcześniej perkusista Pat Metheny Group. P. Wertico zadebiutował w formacji w kwietniu na koncercie w niemieckim Herzogenaurach pod Norymbergą, który został zarejestrowany na płytę live. Właściwą działalność w składzie z P. Wertico otworzyła wiosenna trasa w 2001 r., obejmująca Niemcy, Czechy i Polskę. W trakcie kilkudniowej przerwy w koncertach muzycy zarejestrowali także EP „The Golden Harp”. Jesienią zespół wszedł do studia, by nagrać pierwszą od 1980 r. studyjną płytę. W ten sposób powstał album „Nastroje”. Kolejne dwa lata to regularne, choć niezbyt częste spotkania muzyków, interesujące koncerty i promocja „Nastrojów”, idąca w parze z wydawaniem materiałów archiwalnych (płyty CD z koncertami z Sopotu ’78, Karlstad ’75 i Getyngi ’77 czy DVD z koncertem z Jazz Jamboree ’79).
  Rok 2004 przyniósł trasę koncertową (udokumentowaną płytą „Odlot”), 22-płytowe wydawnictwo „Anthology 1974-2004"″ oraz zapowiedź nowych koncertów i nagrań zespołu. Plany te zespół zrealizował w 2005 r. – grupa nagrała album „New Century”, zagrała szereg koncertów w Polsce i poza jej granicami. Pod koniec roku ukazało się DVD „Live In Theatre 2005"″ oraz 9-płytowy box „Lost Tapes, vol. 1"″ z niepublikowanymi nagraniami studyjnymi i koncertowymi. Część druga, również zawierająca 9 płyt, ukazała się rok później.
  W 2006 r. formacja zagrała m.in. w katowickim Spodku i na warszawskim Torwarze jako gość specjalny Deep Purple (podobnie było w 2010 r.). SBB występował również jako główna gwiazda Baja Prog w Meksyku. Na nowy materiał studyjny przyszło czekać do 2007 r., gdy ukazał się album „The Rock” – pierwszy nagrany w nowym składzie, albowiem Paula Wertico zastąpił Gabor Nemeth, węgierski perkusista znany m.in. z Skorpio i Locomotiv GT. SBB na tym albumie wróciło do rockowych korzeni. Zespół nagrał w tym składzie także DVD „Four Decades” oraz z powodzeniem koncertował w Polsce i poza jej granicami. Na początku 2009 r. ukazał się nowy album grupy, „Iron Curtain”, a jesienią 2010 r. – „Blue Trance”. Niezależnie od nowych działań grupy, za sprawą firmy "e-silesia" ukazały się kompletne rejestracje koncertów grupy z lat 70-tych: m.in. z Neckargemund (1979), Kolonii (1979), Marburga (1980), Opola (1974 i 1976). Jesienią 2011 r. zespół – jako duet Skrzek - Anthimos – przygotował nowy album studyjny, zatytułowany po prostu „SBB”, promowany wiosną roku kolejnego na koncertach w Polsce oraz – w 2013 r. – trasą po Czechach i Słowacji.
  13 kwietnia 2014 r. we Wrocławiu SBB zagrało, po raz pierwszy od 1994 r., w swoim pierwotnym składzie, gdy za perkusją znowu zasiadł J. Piotrowski. W tym składzie grupa wystąpiła potem m.in. w Toruniu, Bytomiu, Warszawie, czeskiej Pradze.

SBB (1974): Józef Skrzek, Apostolis Antymos, Jerzy Piotrowski



Źródła:
 "Encyklopedia Polskiego Rocka" - autorzy Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński (wyd. In Rock, Poznań 2001)
 http://sbb-band.pl/bio/
 http://pl.wikipedia.org/wiki/SBB
 http://pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%B3zef_Skrzek
 http://pl.wikipedia.org/wiki/Apostolis_Anthimos
 http://pl.wikipedia.org/wiki/Jerzy_Piotrowski
 "Szukaj, burz, buduj" - autor Franciszek Walicki (wyd. T.R.Z. - Wojciech Trzciński, Warszawa 1995)
 http://eerock.narod.ru/SBB/SBB.html  (zdjęcie)
 "Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - ROCK'N'ROLL 1959-1973" - autorzy: Jan Kawecki, Janusz Sadłowski,  Marek Ćwikła, Wojciech Zając (wyd. ROCK-SERWIS, Kraków 1995)
 informacje zawarte w komentarzu internauty Gad Records (http://gadrecords.pl/)

1. W "Encyklopedii Polskiego Rocka", autorzy piszą:
  "Powstał w 1969 roku w Siemianowicach Śląskich jako Silesian Blues Band, założony przez Józefa Skrzeka (kbds, bg, hca, voc; ur. 2 VII 1948), muzyka greckiego pochodzenia Apostolisa Antymosa (g, perc; ur. 25 IX 1954) i Jerzego Piotrowskiego (dr; ur. 9 II 1950); a w pierwszych próbach brali udział także Janusz Hryniewicz (voc; Wiślanie 69), Jan Błędowski (viol; później Krzak) i Ireneusz Dudek (voc, hca). Początkowo, zgodnie z nazwą wykonywał muzykę o wyraźnym zabarwieniu bluesowym. Dokonał  nagrań radiowych (np. "Popiół"), ale zdobył ledwie lokalną popularność."
  W pozostałych źródłach nie ma potwierdzenia o 1969 r. jako dacie powstania formacji i dlatego przyjąłem 1971 r., a za "Encyklopedią Polskiej Muzyki Rockowej" - styczeń 1971 r.
2. W wikipedii jako miejsce urodzenia A. Antymosa podaje się Siemianowice Śląskie, natomiast na stronie SBB - Katowice. Anonimowy czytelnik potwierdza informację z wikipedii, co zostało tutaj uwzględnione. Także z Jego informacji wpisałem miejsce urodzenia J. Piotrowskiego, albowiem nigdzie indziej nie ma o tym wzmianki.

niedziela, 7 września 2014

Szalone lata 60 - Przeboje polskiego beatu (3 CD)

  Dziś przedstawiam trzy-płytowy album"Szalone lata 60 - Przeboje polskiego beatu" wydany w 1993 r. przez Polskie Nagrania. Album nie jest dostępny u wydawcy, natomiast na portalu aukcyjnym Allegro za część  3 sprzedawca żąda sporo ponad 100 zł...
  Sam zestaw utworów na płytach nie poraża jakimiś rarytasami, ale zawiera wiele ówczesnych przebojów. Niestety, nie mam tych płyt, a poziom cen - pewnie - tego nie zmieni.
  Na płytach jest sporo błędów. Na pierwszej poprawiłem wykonawców w utworach 10 i 18, a w utworze 16 dodałem literę "ł". Jeśli ktoś zauważy inne nieścisłości, to proszę o komentarz.

[Różni wykonawcy] Szalone lata 60 - Przeboje polskiego beatu (3 CD)

CD [PNCD 249] PN Muza (1992)
[Różni wykonawcy] Szalone lata 60 - Przeboje polskiego beatu vol.1


Lista utworów:
01. Katarzyna Sobczyk i Czerwono-Czarni – O mnie się nie martw
02. Maciej Kossowski i Czerwono-Czarni – Agatko pocałuj
03. Katarzyna Sobczyk i Czerwono-Czarni – Nie bądź taki Szybki Bill
04. Alibabki i Tajfuny – Czarny kot
05. Filipinki i Zespół Instrumentalny J. Janikowskiego – Wala twist
06. Filipinki i Zespół Instrumentalny J. Janikowskiego – Batumi
07. Jacek Lech i Czerwono-Czarni – Cygańska wróżba
08. Toni Keczer i Czerwono-Czarni – Siedemnaście milionów
09. Katarzyna Sobczyk i Czerwono-Czarni – Bądź poważny choć raz
10. Karin Stanek, Klaudiusz Maga i Czerwono-Czarni – Będziesz tylko w tej piosence
11. Jacek Lech i Czerwono-Czarni – Trochę dobrze, trochę źle
12. Katarzyna Sobczyk i Czerwono-Czarni – Trzynastego
13. Trubadurzy – Chcę po twoich poznać oczach
14. Trubadurzy – Znamy się tylko z widzenia
15. Trubadurzy – Byłaś tu
16. Skaldowie i Alibabki – Wszystko mi mówi, ze mnie ktoś pokochał
17. Ada Rusowicz i Wojciech Korda – Czym byłby świat bez ciebie
18. Henryk Fabian i Czerwono-Czarni – Napiszę do ciebie z dalekiej podróży
19. Katarzyna Sobczyk, Henryk Fabian i Czerwono-Czarni – Zakochani są na świecie sami
20. Trubadurzy – Po co ja za tobą biegam
21. Trubadurzy – Uśmiechajcie się dziewczęta
22. No To Co – Lubię patrzyć w twoje oczy
23. No To Co – Ballada o kataryniarzu
24. Wojciech Korda i Niebiesko-Czarni – Na betonie kwiaty nie rosną


CD [PNCD 250] PN Muza (1992)
[Różni wykonawcy] Szalone lata 60 - Przeboje polskiego beatu vol.2


Lista utworów:
01. Karin Stanek i Czerwono-Czarni -Malowana piosenka
02. Helena Majdaniec i Czerwono-Czarni – Wesoły twist
03. Czesław Wydrzycki i Niebiesko-Czarni – Mamo nasza mamo
04. Karin Stanek i Czerwono-Czarni – Chłopiec z gitarą
05. Czerwone Gitary – Dziewczyna z moich snów
06. Niebiesko-Czarni – Wiem że nie wrócisz
07. Siostry Panas i Tajfuny – Wakacyjna piosenka
08. Filipinki i W-wscy Stomperski – Serwus Panie Chief
09. Trubadurzy – Cóż wiemy o miłości
10. Katarzyna Sobczyk i Czerwono-Czarni – Mały książe
11. Karin Stanek i Czerwono-Czarni – Sobota to mój dzień
12. Katarzyna Sobczyk i Czerwono-Czarni – Piosenka z kółkiem
13. Siostry Panas i Tajfuny – Zły chłopak
14. Piotr Janczerski i Niebiesko-Czarni – Kalendarz o tym wie
15. Wojciech Korda i Niebiesko-Czarni – Hej wracajcie chłopcy na wieś
16. Wojciech Korda i Niebiesko-Czarni – Raz ją spotkałem
17. Wojciech Korda i Niebiesko-Czarni – Skończyły się wakacje
18. Jacek Lech i Czerwono-Czarni – Nie bądź zła o byle co
19. Katarzyna Sobczyk i Czerwono-Czarni – To nie grzech
20. Toni Keczer i Czerwono-Czarni – Masz takie same oczy jak ona
21. Toni Keczer i Czerwono-Czarni – Z tobą, tylko z tobą
22. Stanisław Guzek i Blackout – Pozwólcie nam żyć
23. Mira Kubasińska i Blackout – Wyspa

CD [PNCD 251] PN Muza (1992)
[Różni wykonawcy] Szalone lata 60 - Przeboje polskiego beatu vol.3


Lista Utworów:
01. Ryszard Lisiecki – Zielone oczy Anny
02. Wojciech Gąssowski i Roman Hoszowski – Tylko wróć
03. Urszula Sipińska – Zapomniałam
04. Maryla Rodowicz i Jej Gitarzyści – Chcę mieć syna
05. Maryla Rodowicz i Jej Gitarzyści – Dzięcioł i dziewczyna
06. Jacek Lech i Czerwono-Czarni – Bądź dziewczyną moich marzeń
07. Urszula Sipińska i Warszawskie Smyczki – Ale nie z tobą
08. Wiatraki – Zakochamy się któregoś dnia
09. Trubadurzy – Odjechałaś sam nie wiem dokąd
10. Skaldowie – Między nami morze
11. Piotr Janczerski i No To Co – Te opolskie dziouchy
12. Edward Hulewicz i Tarpany – Siała baba mak
13. Wojciech Korda, Niebiesko-Czarni – Hej tam w dolinie
14. Skaldowie – Zawołam na pomoc wszystkie ptaki
15. Piotr Janczerski i No To Co – Kocham moje miasto
16. Wiatraki – Polskie wiatraki
17. Elżbieta Żytkowiak i Wiślanie 69 – Skąd my się znamy
18. Filipinki – Do widzenia profesorze
19. Halina Frąckowiak i ABC – Droga do gwiazd
20. Stanisław Guzek i Blackout – Gdzie chcesz iść
21. Ada Rusowicz i Niebiesko-Czarni – Za daleko mieszkasz miły
22. Blackout – O dziewczynie, psie i jabłku
23. Elżbieta Żytkowiak i Wiślanie 69 – Czy nawet kilku dni nie chcesz podarować mi
24. Elżbieta Żytkowiak i Wiślanie 69 – Kiedyś przecież spotkamy się znów

  Przy tworzeniu tego wpisu posłużyłem się stronami
 http://www.kppg.waw.pl/ ,
blogiem Pana Ryszarda ,
http://allegro.pl/szalone-lata-60-brekaout-rodowicz-abc-1993-pncd-i4575664682.html

niedziela, 24 sierpnia 2014

Wykonawcy bigbitowi w serii "Od piosenki do piosenki" [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]

  W latach 2005-2006 Polskie Radio wydało dwadzieścia kilka płyt CD pod wspólnym tytułem: "Od piosenki do piosenki" w serii "Gwiazdy Muzyki Rozrywkowej". Każdy dysk zawiera po 15 utworów każdego wykonawcy. Wśród wydanych płyt było kilkanaście CD z kręgu muzyki bigbitowej:



CD PRCD 405  Polskie Radio (2005)
Ada Rusowicz - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Nie lubię kłamać / Nie pukaj do moich drzwi / Czym byłby świat bez Ciebie / Nie mów jej / Halo jak się masz / Czekam na miłość / Wczesny zmierzch nad Sanokiem / Mogło być inaczej / Za daleko mieszkasz miły / Hej dziewczyno, hej / Świniorz / Hej, idzie chłopak młody / Po to przyszedłeś na świat / Wspólny jest nasz świat / Tańcz wolna wyspo




CD PRCD  Polskie Radio (2006)
Czerwone Gitary 1965-1969 - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Pluszowe niedźwiadki (Mały miś) / Historia jednej znajomości / Posłuchaj co Ci powiem / Bo Ty się boisz myszy / Taka jak Ty / Nie zadzieraj nosa / Barwy jesieni / Tuż przed zachodem słońca / Kwiaty we włosach / Takie ładne oczy / Jesień idzie przez park / Wróćmy na jeziora / Anna Maria / Już za rok matura (Matura) / Powiedz stary gdzieś Ty był




CD PRCD  Polskie Radio (2006)
Czerwone Gitary 1970-1976 - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Czekam na Twój przyjazd / W drogę / Płoną góry, płoną lasy / Mam dobry dzień / Słowo jedyne - Ty / Uwierz mi Lili / Trzecia miłość - żagle / Droga, którą idę / Dawno i daleko / Mija rok / Dzień, najwyżej dwa / Była to głupia miłość / Pani Nadziejo / Ciągle pada / Remedium




CD PRCD  Polskie Radio (2006)
Helena Majdaniec - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Rudy rydz / Tramwaj 24 / Przyjdź w taką noc / Piosenka o kapitanie / Happy end / Zakochani są wśród nas / Bilet w jedną stronę / Chciałeś wszystko zmienić / Dwadzieścia cztery tysiące pocałunków / Żółte kalendarze / Czarny Alibaba / Wakacje z deszczem / Monika / Wesoły twist / Długi Bill




CD PRCD  Polskie Radio (2006)
Jacek Lech - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Dwadzieścia lat, amoże mniej / Gdzie szumiące topole / Latawce porwał wiatr / Nie mówię żegnaj / Czereśnie, wiśnie / Bądź dziewczyną moich marzeń / Pozwólcie śpiewać ptakom / Mężczyzna nigdy nie płacze / Trochę dobrze, trochę źle / Czy ktoś Ci wierzy, tak jak ja / Ballada o dzikiej róży / Co jej mogłeś dać / Cygańska wróżba / Hej dziewczyno / Kawaler





CD PRCD 862  Polskie Radio (2006)
Krzysztof Klenczon - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Dziesięć w skali Beauforta / Coś / Hej słowiki, słowiki / Stary walc / Kronika podróży czyli ciuchcia w nieznane / Śmigła Diana / Polesia czar / Ludzie wśród ludzi / Nie przejdziemy do historii / Port / Jestem do przodu / Wiosenna miłość / Droga pełna słońca / Pożegnanie z gitarą / Więc jesteś tu




CD PRCD 863  Polskie Radio (2006)
Maciej Kossowski - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Dwudziestolatki / Nie zawsze musi być pochmurny dzień / Agatko pocałuj / Szkolny bal / Nie mów mi sentymentalnych słów / Wakacje z blondynką / Z Cyganami w świat / To Ty Mario / Saga o Cygance Darii / Wiatr od Klimczoka / Taka mgła / Ballada o nocnym expressie / Nie mówię żegnaj / Za co kochasz mnie / Gdy sam zostaniesz




CD PRCD  Polskie Radio (2006)
Piotr Szczepanik - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Puste koperty / Kochać / Zabawa podmiejska / Zanim zaśniesz / Żółte kalendarze / Dlaczego tak ma być / Nigdy więcej / Dzień niepodobny do dnia / Przyszła do mnie nostalgia / Goniąc kormorany / Jeszcze jestem / Głogi / Lepiej nie pytaj / Jutro bez Ciebie / Pójdę drogą w świat daleki





CD PRCD 850  Polskie Radio (2005)
Trubadurzy - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Zakochali się Trubadurzy / Znamy się tylko z widzenia / Po co ja za Tobą biegam / Dziewczyna i pejzaż / Jestem przy Tobie kiedy się śmiejesz / Kiedy dzień za nocą goni / Niekochane dziewczyny / Krajobrazy zimy / Będziesz Ty / Cóż wiemy o miłości / Nigdy więcej nie spotkamy się / Tańczyć z Tobą / Chcę po Twoich poznać oczach / Zapłonęły wszystkie maki / Przyjedź mamo na przysięgę





CD PRCD 404  Polskie Radio (2005)
Wojciech Korda - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Powiedzcie jej / Smutny list / Czy będziesz sama dziś wieczorem / Niedziela będzie dla nas / Raz ją spotkałem / Skończyły się wakacje / Pod naszym niebem / Adagio cantabile / Przeprosimy walca / Przyszedł do mnie blues / Na betonie nie rosną kwiaty / Lot na Wenus / Hej tam w dolinie / Andrea Doria / Stary las





CD PRCD 864  Polskie Radio (2006)
Wojciech Skowroński - Od piosenki do piosenki [Gwiazdozbiór Muzyki Rozrywkowej]
Kominiarz Johnny / Blues to zawsze blues jest / Alabama / Poczułem bluesa / Ja to się cieszę byle czym / Cały świat jaśnieje / Fortepian i ja / Lecz głupiego życia żal / Ludzie coś mi tutaj nie gra / Równy był gość / Wołaj czekaj wspomnij szukaj / Rock & Rolla każdy zna / Hallelujah / Miałem sen / Nas trzech



  Wśród wydanych płyt Polskie Radio swoje albumy mieli także wykonawcy spoza nurtu bigbitowego, m. in.: Hanka Ordonówna, Joanna Rawik, Ludmiła Jakubczak, Sława Przybylska, Maria Koterbska, Marta Mirska, Paulos Raptis, Wojciech Młynarski, Mieczysław Fogg, Zespół Pieśni i Tańca "Śląsk"' Zespół Pieśni i Tańca "Mazowsze" i Orkiestra Uliczna z Chmielnej.


 Źródła:
http://www.fan.pl/shopping/lista.php?qu=GWIAZDOZBI%F3R+POLSKIEJ+MUZYKI+ROZRYWKOWEJ&ot=11&og=3
http://allegro.pl/listing/listing.php?order=m&string=%22Od+piosenki+do+piosenki%22&search_scope=wszystkie+dzia%C5%82y&bmatch=s0-ce-0718


1. Nie posiadam wszystkich okładek z tej serii, może któryś z czytelników pomoże. Mile widziana pomoc w ustaleniu numerów katalogowych.
2. Niestety, na stronie Polskiego Radia nie znalazłem informacji na temat tej serii. Wielka szkoda.

niedziela, 17 sierpnia 2014

Bardowie (cieszyńscy) (szkic biogramu)

  Zespół wokalno-instrumentalny Bardowie  powstał z inicjatywy  pianisty i kompozytora Władysława Wilczaka w połowie lat 60-tych, przy klubie fabryki  CELMA  w Cieszynie. 
 W 1966 r. grupa brała udział w telewizyjnym konkursie "Turniej Miast" z piosenką "Tylko Cieszyn", wokalistą formacji był wtedy Mirosław  Pączek. W 1967 r. nastąpiła reorganizacja zespołu, który wówczas tworzyli: Gabriel Mitraszewski  - gitara; Piotr Buchtyar - gitara basowa, śpiew; Kazimierz Machej - gitara solowa; Władysław Wilczak - pianino, organy, lider; J. Gawlas - perkusja  i Stanislaw  Wenglorz - śpiew. W późniejszym czasie do zespołu dołączyli: Michał Rak - gitara basowa, śpiew; Janusz Marcinek - perkusja. W 1968 r., po kolejnej reorganizacji,  do grupy dołączyli: Marek Fober - gitara, śpiew; Bronisław Wrabec- gitara basowa, śpiew oraz Leszek Kupiec - perkusja,
  Zespół w 1967 r. dokonał pierwszych nagrań w katowickim radiu (reż.dźwięku - Norbert Szklorz). W styczniu 1968 r. podczas IV Przeglądu Zespołów Polski Południowej w Rybniku grupa zdobyła 1 miejsce, ex aequo z zespołem Regenci. Ponadto formacja zdobyła 1 nagrodę na festiwalu "O Złotą Lampkę Górniczą" w Rybniku, a także nagrody i wyróżnienia na innych konkursach lokalnych, np. "Rytmy Katowic".
  W 1969 r., po odejściu S. Wenglorza, grupa zmieniła skład i repertuar, do podstawowego składu doszły instrumenty dęte. Formacja poszła w innym kierunku repertuarowo-brzmieniowym, zmieniła nazwę na "Conglomerat" i działała jeszcze przez kilkanaście  miesięcy.
  S. Wenglorz, po opuszczeniu zespołu, rozpoczął karierę solową, a w drugiej połowie lat 70-tych śpiewał w zespołach Skaldowie i Budka Suflera. Inni muzycy nie kontynuowali działalności w głównym nurcie rodzimej muzyki rozrywkowej.

Bardowie (cieszyńscy) (1967)
Od lewej: Gabriel Mitraszewski, Stanisław Wenglorz, Kazimierz Machej, Leszek Kupiec, Michał Rak

Bardowie (cieszyńscy) (1967)
Od lewej u góry  G. Mitraszewski, S. Wenglorz, od dołu Piotr Buchtyar, K. Machej, w środku: nieznana osoba

Na obu zdjęciach brak Władysława Wilczaka - lidera i założyciela  zespołu
Źródła:
  Informacje uzyskane od Pana Stanisława Wenglorza
  "Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - ROCK'N'ROLL 1959-1973" - autorzy: Jan Kawecki, Janusz Sadłowski,  Marek Ćwikła, Wojciech Zając (wyd. ROCK-SERWIS, Kraków 1995)
  Oba zdjęcia otrzymałem od Pana Stanisława Wenglorza. Wielkie dzięki Panie Stanisławie!

Uzupełnienie biogramu zespołu mile widziane!

niedziela, 10 sierpnia 2014

Wiesław Bernolak (szkic biogramu)

 Wiesław Bernolak - gitarzysta, pianista, organista, kompozytor. Urodził się 21 września 1941 r. w Łucku (obecnie Ukraina).
  Po II Wojnie Światowej rodzina Bernolaków przeniosła się do Gdańska. W muzycznej atmosferze W. Bernolak był wychowywany od najmłodszych lat - ojciec, nauczyciel muzyki, grał na fortepianie i prowadził szkolny chór. Właśnie fortepian był pierwszym instrumentem, który wprowadził artystę w świat muzyki. Pierwsze występy publiczne muzyka związane są z sobotnimi zabawami tanecznymi w klubie PPS "Społem" w Gdańsku. Artysta grał tam na pianinie, a na perkusji jego brat Zbigniew. Następnie w latach 1956-1958 grał z bratem w kwartecie dixielandowym, który tworzyli ponadto: Jan Szpakowski - trąbka i Jerzy Detka - klarnet. Zespół występował na scenach Trójmiasta, m. in. w Pawilonie w Sopocie. W 1959 r., po zachorowaniu na gruźlicę, w czasie pobytu w sanatorium w Dzierżążnie, W. Bernolak nauczył się grać na gitarze i występował w sanatoryjnej orkiestrze.
  W czerwcu 1960 r. zaczął próby z zespołem Czerwono-Czarni. Muzyk zagrał na gitarze w inauguracyjnym koncercie grupy 23 lipca 1960 r. w Klubie Studentów Wybrzeża "Żak" w Gdańsku. Z formacją występował w letnich "Non Stopach" i obu edycjach autorskiej  akcji zespołu "Czerwono-Czarni szukają nowych talentów" zakończonych Festiwalami Młodych Talentów w latach 1962-1963. Z formacją wystąpił także w trzech pierwszych edycjach KFPP w Opolu (1963-1965) oraz na koncertach w Czechosłowacji i NRD (1964).
  Latem 1965 r. odchodzi z Czerwono-Czarnych i z kolegą z zespołu - gitarzystą Piotrem Puławskim oraz trzema muzykami Niebiesko-Czarnych: basistą Z. Bernolakiem, saksofonistą Włodzimierzem Wanderem i perkusistą Andrzejem Nebeskim tworzy nowy zespół Polanie. Po okresie prób, jesienią 1965 r., grupa dokonuje nagrań płytowych i radiowych. W listopadzie 1965 r. nowa formacja odbywa wspólną dwutygodniową trasę koncertową z angielskim zespołem The Animals. Dla Polan to moment przełomowy. Grupa  muzycznie zbliżyła się do Anglików, a W. Bernolak zaczyna grać na organach. W grudniu 1965 r. Polanie występują na warszawskiej "Gitariadzie", a w styczniu 1966 r. w Filharmonii Narodowej. W maju tego roku zespół wyjeżdża na trasę koncertową po RFN i Skandynawii, która trwa do stycznia 1967 r. Po dokonaniu nagrań radiowych grupa koncertuje w kraju i ZSRR. Jesienią 1967 r. Polanie zarejestrowali materiał na debiutancki album i "czwórkę" dla Polskich Nagrań. W listopadzie 1967 r. formacja ponownie wyjechała na serię koncertów do ZSRR, gdzie występowała w składance estradowej z Daną Lerską, Reginą Pisarek i Wojciechem Gąssowskim. Po powrocie z tego tournee w marcu 1968 r. zespół rozpadł się. W. Bernolak nie wraca już do składu grupy po reaktywacji dokonanej przez W. Wandera i A. Nebeskiego.
  Muzyk wraz z bratem Zbigniewem wyjeżdza na siedem miesięcy do Holandii. Po powrocie do kraju przez dwa miesiące gra w zespole Marynarki Wojennej w Gdyni. Przez krótki czas pełni funkcję kierownika  muzycznego Studia Rytm w Polskim Radiu, zastępując Piotra Figla. W sierpniu 1969 r. zostaje gitarzystą grupy Quroum, by w następnym miesiącu wraz z zespołem Władysława Jagiełły, w którym grali m. in. byli muzycy Polan: Z. Bernolak i P. Puławski, wyjechać w trasę koncertową do Szwecji. Grupa rozpada się po czterech miesiącach, a W. Bernolak znajduje zatrudnienie w zespole Leszka Dudziaka (brata wokalistki jazzowej - Urszuli). W 1974 r. występuje w polsko-szwedzkiej formacji The Lolas. W latach 1974-2003 muzyk odbywa występy na statkach pasażerskich (m. in. "Royal Viking Sea", "Black Prince", "Vistafjord", "Sagafjord", "Europa"). W. Bernolak w 1979 r. został nauczycielem muzyki, a w  2003 r. zostaje profesjonalnym stroicielem fortepianów i pracuje w sklepie muzycznym w Malmoe.
  W Polsce muzyk pojawia się w 1996 r. w czasie pierwszej próby wznowienia działalności grupy Polanie w 1996 r., a także w koncertach formacji w 2009 r. Od 2004 r. występuje w składzie Czerwono-Czarnych, podczas występów w Szczecinie. Od tego czasu artysta aktywnie uczestniczy w koncertach grupy (ostatni odbył się 5 lipca 2014 r. w Bielsku-Białej).
 W. Bernolak jest autorem książki "Bernolak Boogie" wydanej Przez GKW (Gdański Kantor Wydawniczy) - Gdańsk 2009 r.

Źródła:
 "Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - ROCK'N'ROLL 1959-1973" - autorzy: Jan Kawecki, Janusz Sadłowski,  Marek Ćwikła, Wojciech Zając (wyd. ROCK-SERWIS, Kraków 1995)
 "Bernolak Boogie" - autor Wiesław Bernolak (wyd. GKW, Gdańsk 2009)
 http://pl.wikipedia.org/wiki/Wies%C5%82aw_Bernolak
 http://web.archive.org/web/20130114064901/http://www.pfm.waw.pl/html/wrzesien.html
 https://www.facebook.com/mark.katowice
 http://jazzforum.com.pl/main/artykul/wiesaw-bernolak-bernolak-boogie

1. Na tylnej okładce książki "Bernolak Boogie" jest napisane "W roku 2005 odznaczony przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego wyróżnieniem "Gloria Artis" za całokształt pracy twórczej i artystycznej."
Informacja ta nie ma potwierdzenia ani w biogramie artysty w Wikipedii http://pl.wikipedia.org/wiki/Wies%C5%82aw_Bernolak), ani wśród odznaczonych
(http://pl.wikipedia.org/wiki/Kategoria:Odznaczeni_Medalem_Zas%C5%82u%C5%BCony_Kulturze_Gloria_Artis). Jeśli jest potwierdzenie tego faktu w innym żródle, proszę
napisać do mnie.
2. Dużo informacji zamieszczonych w tej notce zaczerpnąłem z książki "Bernolak Boogie". Polecam przeczytanie tego dzieła. Mnie szczególnie poruszył opis pobytu zespołu w czasie pobytu w Europie Zachodniej w 1966 r. - spis tygodniowego menu podczas przymusowej bezczynności w Kopenhadze daje wiedzę o "możliwościach finansowych" polskich muzyków. W tym świetle późniejsza emigracja wszystkich Polan nikogo nie powinna dziwić...
3. Uzupełnienie informacji zawartych w biogramie mile widziane!