Zespół wokalno-instrumentalny Szarpacze powstał w Łodzi w 1964 r. Pierwszy skład tworzyli: Paweł Przyłęcki - śpiew; Ryszard Lenczewski - gitara; Szymon Urbański - gitara; Henryk Derewenda - pianino, skrzypce, harmonijka ustna, śpiew; Wojciech Królak - perkusja. Nazwę formacji wymyślił R. Lenczewski. Wszyscy członkowie zespołu byli uczniami II Liceum Ogólnokształcącego w Łodzi.
Po maturze 1965 r.zespół zaprzestał działalności. We wrześniu tego roku muzycy reaktywowali grupę. W składzie formacji znaleźli się wtedy: R. Lenczewski- gitara; H. Derewenda - pianino, skrzypce, harmonijka ustna, śpiew; Piotr Czarnecki - gitara basowa; Grzegorz Borkowski - i W. Królak - perkusja. Muzycy używali także angielskiej nazwy The Choppers, a nawet robili sobie zdjęcia z podpisami w tym języku. Wkrótce po reaktywacji dokonano zmiany - nowym perkusistą został Zbigniew Szczepański. Grupa zaczęła grać coraz więcej utworów rhythm'n'bluesowych, szczególnie The Animals i The Rolling Stones.
Zespół wystartował w Festiwalu Muzyki Rytmicznej, gdzie w Młodzieżowym Klubie "Karolek" zaśpiewali utwór The Animals "I'm Crying" po rosyjsku. Na własnej studniówce 1966 r. grupa występowała na przemian ze Śliwkami.
Formacja zakończyła działalność po maturze 1966 r.
Karierę muzyczną kontynuowali R. Lenczewski i P. Czarnecki.
Źródło:
"Łódzka scena młodzieżowa. Lata 60. i 70. XX wieku" autor: Dariusz Postolski (wyd. Księży Młyn Dom Wydawniczy, Łódź, 2019 r.)
Polecam zakup powyższej książki, gdzie można znaleźć zdjęcia zespołu i sporo informacji o muzykach, a także tzw. "smaczków".
niedziela, 27 grudnia 2020
Szarpacze [wzmianka]
piątek, 25 grudnia 2020
Marek Szczepkowski (wzmianka)
Na scenie muzycznej pojawił się w maju 1961 r. w utworzonym przez Jerzego Kosselę zespole Elektron. Grupę tworzyli: J. Kossela - gitara, lider; Bernard Dornowski – śpiew, M. Szczepkowski – śpiew, Henryk Zomerski – gitara basowa.
W styczniu 1962 r. M. Szczepkowski znalazł się w utworzonym, z inicjatywy Franciszka Walickiego i J. Kosseli, zespole wokalno-instrumentalnym Niebiesko-Czarni. W skład grupy weszli: J. Kossela - gitara, kierownik muzyczny; Andrzej Jasiński - gitara; Paweł Reson (wł. Juszczenko) - gitara; H. Zomerski - gitara basowa; Daniel Danielowski - pianino; Jerzy Kowalski - perkusja; B. Dornowski - śpiew; M. Szczepkowski - śpiew. Debiutancki koncert zespołu odbył się w klubie "Żak", 24 marca 1962 r. Niebiesko-Czarni zagrali wówczas: "Red River Rock" (instr.); "Sentimental Journey" (voc. M. Szczepkowski i B. Dornowski); Huckle-Buck Twist" (voc. M. Szczepkowski i B. Dornowski); "Kołysanka twistowa" (instr.); "Are You Lonesome Tonight?" (voc. M. Szczepkowski); "Georgia In My Mind" (voc. M. Bobrowski); "I Can't Stop Loving You" (voc. M. Bobrowski); "What'd I Say" (voc. M. Bobrowski); "Apache" (instr.); "Stary niedźwiedź mocno śpi" (voc. M. Szczepkowski i B. Dornowski); "Głęboka studzienka" (voc. M. Szczepkowski i B. Dornowski); "Kawaliry" (voc. M. Szczepkowski i B. Dornowski); "Reson-Boogie" (instr.); "Peppermint Twist" (voc. M. Szczepkowski i B. Dornowski); "The Twist" (voc. M. Szczepkowski i B. Dornowski); "Let's Twist Again" (voc. M. Szczepkowski i B. Dornowski) i "Red River Rock" (instr.). Podczas tego koncertu ewolucje twistowe prezentowała tancerka Danuta Szade (wł. Danuta Skórzyńska).
Marek Szczepkowski i Niebiesko-Czarni udanie wystąpili na I Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie na przełomie czerwca i lipca 1962 r. Piosenkarz znalazł się w "rozszerzonej" "Złotej Dziesiątce" wokalistów, a grupa wygrała w kategorii zespołów. Z zespołem wokalista zarejestrował kilka piosenek dla radia i Polskich Nagrań, najczęściej w duecie z B. Dornowskim. Z tą grupą jako pierwszy nagrał piosenkę "Puste koperty", znaną bardziej z wykonania Piotra Szczepanika. W grudniu 1963 r. z Niebiesko-Czarnymi wystąpił w paryskiej 'Olimpii"
Wkrótce znalazł się w składzie zespołu Pięciolinie. W tej formacji wokalista zarejestrował kilka piosenek dla radia, część w duecie z B. Dornowskim.
Po rozpadzie Pięciolinii, na przełomie lat 1964 i 1965, M. Szczepkowski zniknął z polskiej sceny muzycznej.
 |
| Marek Szczepkowski (w zespole Pięciolinie) |
NAGRANIA PŁYTOWE:
EP N-0251 Pronit (03.1963)
NIEBIESKO-CZARNI NA SWOJSKĄ NUTĘ (1)
Głęboka studzienka / Kawaliry / Wiem jo wiem / Gdybyś to tak miała
Skład: B. Dornowski - śpiew; M. Szczepkowski - śpiew; Cz. Niemen - śpiew; K. Klenczon - gitara; J. Popławski - gitara (2-4); J. Kossela - gitara (1); H. Zomerski - gitara basowa; D. Danielowski - pianino; W. Wander - saksofon tenorowy; J. Kowalski - perkusja
SP SP-83 Muza (03.1963)
NIEBIESKO-CZARNI NA SWOJSKĄ NUTĘ (2)
Mamo, nasza mamo / Stary niedźwiedź
Skład: B. Dornowski - śpiew; M. Szczepkowski - śpiew; Cz. Niemen - śpiew; K. Klenczon - gitara; J. Popławski - gitara; J. Kossela - gitara (2); H. Zomerski - gitara basowa; D. Danielowski - pianino; W. Wander - saksofon tenorowy; J. Kowalski - perkusja
EP 460.811 M DECCA [F] (12.1963)
LES NOIR ET BLUE - LES IDOLES DE POLOGNE
Happy End (live) / Gdy pójdę w drogę (live) / Syg, sygedyr (live) / Wiem, że nie wrócisz (live)
Sklad: H. Majdaniec - śpiew (1); M. Burano - śpiew (2,3); Cz. Niemen - śpiew (4); K. Klenczon - gitara; J. Popławski - gitara; H. Z. Podgajny - pianino; A. Nebeski - perkusja oraz chórek: B. Dornowski - śpiew i M. Szczepkowski - śpiew
NAGRANIA RADIOWE:
09.1962 (Niebiesko-Czarni):
Red River Rock; Tramp Twist; Szła dzieweczka do laseczka (instr.); Peppermint Twist; Gdybyś to tak miała...; Głęboka studzienka; Stary niedźwiedź mocno śpi (voc. M. Szczepkowski i B. Dornowski); Mamo nasza mamo (voc. M. Szczepkowski i B. Dornowski)
09.1963 (Niebiesko-Czarni):
A jeśli już kogoś pokochasz [Puste koperty / Nobody's Darlin' But Mine] (voc. M. Szczepkowski);
25.03.1964 (Pięciolinie) (nagranie live):
Piosenka nie na temat [Koniec lata] – voc. M.Szczepkowski
05.1964 (Pięciolinie):
Chciałbym być przy tobie - voc. M. Szczepkowski, B. Dornowski (wersja 1); Koniec lata - voc. M. Szczepkowski;
22-30.11.1964 (Pięciolinie):
Bo to był zły dzień - voc. M.Szczepkowski;
1992 (Pięciolinie):
Chciałbym być przy tobie - voc. M. Szczepkowski i B. Dornowski (remix J.Kossela)
Źródła:
"Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - ROCK'N'ROLL 1959-1973" - autorzy: Jan Kawecki, Janusz Sadłowski, Marek Ćwikła, Wojciech Zając
https://www.youtube.com/watch?v=BurCJUPJRLA (zdjęcie)
Uzupełnienie biogramu mile widziane!
niedziela, 20 grudnia 2020
Ab Ovo (łódzkie) [wzmianka]
Zespół wokalno-instrumentalny Ab Ovo powstał w 1968 r. w Łodzi. Pierwszy skład grupy tworzyli: Jerzy Jefimik (eks Jedynki) - gitara, lider; Jan Jefimik - gitara basowa; Andrzej Olczak - perkusja i Włodzimierz Zalewski - gitara, śpiew. Jan Jefimik zajmował się także stroną techniczną działalności Ab Ovo. Pierwszym miejscem prób formacji była sala w zakładach na rogu ulic Limanowskiego i Klonowej w Łodzi. Tam zagrali swój pierwszy wieczorek taneczny. Wkrótce potem zespół przeniósł się do studenckiego klubu Forum, gdzie odbywały się próby i grupa grała na wieczorkach tanecznych. Do formacji dołączył Marek Kempiński - instrumenty klawiszowe.
W 1969 r. zespół wziął udział w Festiwalu Muzyki Rytmiczne w Łodzi. Wkrótce potem grupa przeniosła się do studenckiego klubu Energetyk, gdzie oprócz prób, grała wieczorki taneczne w soboty i niedziele. Do formacji dołączyła wokalistka Bożena Drzewiecka.
Zespół, wraz z Dziwnymi Rzeczami, zagrało w pod "Siódemkami" przy Piotrkowskiej 77 w Łodzi. Potem nastąpiły następne przenosiny - grupa odbywała próby w klubie studenckim "Perełka", gdzie także grała na klubowych imprezach. Do formacji dołączył Jacek Demontowicz - fortepian, saksofon. Wokalistą zespołu został Dariusz Postolski. W 1972 r. do kapeli dołączył Roman Andruszkiewicz - organy, flet. Zespół zaczął grać w Klubie Nauczyciela. Po blisko roku R. Andruszkiewicza zastąpił Jerzy Szlązak - instrumenty klawiszowe, śpiew, a nowym perkusistą został Ryszard Kozłowski (eks Grupa R).
Następnym miejscem, gdzie grało Ab Ovo był Klub Medyka. J. Szlązaka zastąpił Dariusz Król - instrumenty klawiszowe, harmonijka ustna; który grał w grupie kilka miesięcy, a później występował w No To Co. D. Postolski występował w formacji do 1981 r., a potem utworzył zespół Life Family. Zastąpił go Wiesław Kruk - śpiew. Do zespołu powrócił klawiszowiec D. Król.
Z Ab Ovo współpracowali także perkusiści: Jan Gwiździński, Tomasz Kaffanke i Marek Łuczak; gitarzysta Waldemar Paluszkiewicz oraz multiinstrumentalista Marek Santa - gitara, harmonijka ustna, śpiew.
Zespół grał do 1999 r.
Źródło:
"Łódzka scena młodzieżowa. Lata 60. i 70. XX wieku" autor: Dariusz Postolski (wyd. Księży Młyn Dom Wydawniczy, Łódź, 2019 r.)
Polecam zakup powyższej książki, gdzie można znaleźć zdjęcia zespołu i sporo informacji o muzykach, a także tzw. "smaczków".
niedziela, 13 grudnia 2020
Kompaktowe reedycje dwóch albumów Stanisława Wenglorza wydanych w Polsce w latach 80-tych
Po raz pierwszy na płytach CD ukazały się niedawno reedycje obu płyt długogrających Stanisława Wenglorza, wydanych w Polsce w latach 80-tych. Wydawcą tych płyt jest niemiecka firma Info & Tips Verlag (firma medialna S. Wenglorza), a dystrybutorem jest Kameleon Records, który także pomógł w ich przygotowaniu.
Oba CD są wydane w laminowanych, rozkładanych "card sleeve'ach" ze specjalnymi kopertami na płyty. Obie płyty dopasowują się edycyjnie do wydanej niedawno kompilacji tego wokalisty "Nie widzę ciebie w swych marzeniach".
Na stronie dystrybutora możemy przeczytać:
Stanisław Wenglorz - Dziś dotarłem do rozstajnych dróg (Info&Tips Verlag I&TVCD 01) [CD]
Po raz pierwszy na CD debiutancki album Stanisława Wenglorza z 1983 roku uzupełniony o 6 nagrań dodatkowych.
Płyta portretuje działalność artystyczną Stanisława Wenglorza w okresie kiedy odszedł on od pop-rockowego brzmienia lat 70-tych w stronę intrygującej mieszanki rocka z muzyką charakterystyczną dla pierwszej połowy lat 80-tych. Po zdecydowanie rockowym, otwierającym całość "Dziś dotarłem do rozstajnych dróg", reszta longplaya utrzymana jest w zdecydowanie bardziej balladowym i podniosłym charakterze. Czyli w stylistyce w jakiej Stanisław Wenglorz czuł się zawsze najlepiej.
Właściwy album uzupełnia sześć nagrań dodatkowych, w tym: trzy lekko nowofalowe utwory zarejestrowane z muzykami grupy ZOO; dwa nagania dokonane z zespołem Flesz; oraz alternatywna wersja jednego utworu z longplaya.
Płyta zawiera 15 nagrań, czyli ponad 62 minuty muzyki.
Spis utworów:
1. Dziś dotarłem do rozstajnych dróg (3'13)
2. Za jeden błąd (5'21)
3. Okno z widokiem na parlament (2'41)
4. Cokolwiek chcesz (4'33)
5. Ukryj noc pod płaszczem dnia (4'13)
6. Emanueli część trzecia i ostatnia (4'11)
7. Iść va bank (4'16)
8. Czas już na powrót (3'30)
9. Samotna noc (5'34)
10. Siłą rzeczy (4'55)
11. Stutonowy walec (4'41)
12. Raz na świetlny rok (3'14)
13. Póki licho śpi (4'31)
14. Za ileś tam lat (wersja 1) (4'41)
15. Okno z widokiem na parlament (wersja akustyczna) (2'43)
Stanisław Wenglorz - Niedokończona rozmowa (Info&Tips Verlag I&TVCD 02) [CD]
Po raz pierwszy na CD drugi album Stanisława Wenglorza z 1986 roku uzupełniony o 6 nagrań dodatkowych.
Album to połączenie folku z przebojowym, ambitnym popem. Brzmienie jest nieco oszczędniejsze niż na debiucie. Znakomitą większość partii instrumentalnych wykonał Ryszard Sygitowicz, przeplatając klimaty akustyczne z tymi zaaranżowanymi na większy skład. Niektóre z nagrań, np: kapitalne "Tak spada łza", czy rytmiczny "Badacz bzdur" znamy także w wersjach instrumentalnych z solowych wykonań Ryszarda Sygitowicza. Z kolei utwory takie, jak: "Marzenia suflera", czy "A tu nic" w "normalnych" warunkach rynkowych, bez problemu powinny trafić wówczas na wysokie miejsca list przebojów.
Właściwy album uzupełnia sześć nagrań dodatkowych, w tym: dwa "odrzuty" z sesji (które z powodów czasowych nie zmieściły się na płytę); A i B strona singla Tonpressu z 1984 roku; jedno nagranie dokonane z zespołem Flesz; oraz zupełnie unikatowy (prawdopodobnie ostatni nagrany przez Stanisława Wenglorza przed jego wyjazdem do Niemiec) utwór, odnaleziony w archiwach telewizyjnych
Płyta CD zawiera 16 nagrań, czyli ponad 63 minuty muzyki.
Spis utworów:
1. Niedokończona rozmowa (2'55)
2. Podatnik samotnego mężczyzny (3'29)
3. A może tak odstukać (2'37)
4. Gdy jesienny spadnie deszcz (4'23)
5. Tak spada łza (7'02)
6. Marzenia suflera (3'47)
7. Badacz bzdur (2'18)
8. Poratuj mnie (3'43)
9. Smak melancholii (4'57)
10. A tu nic (4'02)
11. Do złota zło (3'23)
12. Życie jak hazard (3'32)
13. Za ileś tam lat (wersja 2) (4'09)
14. Nie pytajcie mnie o drogę (4'37)
15. Senne wizyty (4'25)
16. Pani O! (3'23)
niedziela, 6 grudnia 2020
Łodzianie 69 [wzmianka]
Zespół wokalno-instrumentalny Łodzianie 69 powstał w Łodzi w 1969 r. Pierwszy skład grupy tworzyli: Andrzej Spałek - gitara basowa, lider; Bogdan Pawłowski - gitara; Adam Szewczyk - organy, Andrzej Milasz - perkusja i Paweł Kucharski - śpiew.
W trakcie istnienia formacji skład się zmieniał. W pewnym okresie skład zespołu wyglądał następująco: A, Spałek - gitara basowa, lider; B. Pawłowski - gitara; P. Kucharski - śpiew; Adam Śliwiński - organy, kierownik muzyczny; Andrzej Olejniczak - saksofon tenorowy; Stanisław (nazwisko nieznane) - trąbka; Andrzej Cygan - puzon i Stanisław Lewiński - perkusja.
Grupa występowała często na imprezach organizowanych przez łódzkie zakłady pracy oraz inne organizacje młodzieżowe i społeczne. Łodzianie 69 występowali w popularnym quizie radiowo-telewizyjnym Zgaduj-Zgadula prowadzonego przez duet konferansjerów - Wacława Przybylskiego i Andrzeja Rokitę. W 1970 r. formacja wystąpiła dwukrotnie na IV Festiwalu Młodzieżowej Muzyki Rytmicznej. W marcu 1971 r. zespół wystąpił na II Festiwalu Kulturalnym Związków Zawodowych już w zmienionym składzie. W maju tego roku grupa wystąpiła w półfinale Festiwalu Muzyki Estradowej oraz w eliminacjach wojewódzkich II Festiwalu Kulturalnego Związków Zawodowych. We wrześniu 1971 r. formacja po raz kolejny zmieniła skład oraz zaczęła występować jako Łodzianie.
Zespół istniał do 1974 r.
Źródło: "Łódzka scena młodzieżowa. Lata 60. i 70. XX wieku" autor: Dariusz Postolski (wyd. Księży Młyn Dom Wydawniczy, Łódź, 2019 r.)
Polecam zakup powyższej książki, gdzie można znaleźć zdjęcia zespołu i sporo informacji o muzykach, a także tzw. "smaczków".
Opis zespołu we wspomnianej powyżej książce kończy akapit:
"Niestety wszyscy członkowie zespołu już nie żyją, dlatego większość informacji o grupie pochodzi od rodziny wokalisty Pawła Kucharskiego. Podstawą były skrupulatnie prowadzone przez niego notatki. Dzięki nim pamięć o muzykach jeszcze nie zginęła."
niedziela, 29 listopada 2020
Apacze Big Beat [wzmianka]
Muzycy, zafascynowani zespołem The Shadows, grali utwory instrumentalne swoich idoli i nikt w grupie nie śpiewał. Formacja występowała w zakładach pracy, a także na zabawach. Po roku do zespołu doszedł Jerzy Czapliński - gitara basowa (pierwsza na której grał, była zrobiona ze strun wyciągniętych ze starego fortepianu).
Przez pięć lat w sezonie grupa występowała w ośrodku wypoczynkowym w Spale. Dwa lata w sezonie letnim formacja występowała w Niechorzu. Poza tym grała w klubach studenckich Łodzi ("Eskulap" i "Futurysta") oraz Wojskowej Akademii Medycznej, a także w Klubie Nauczyciela.
Z biegiem czasu zespół zaczął włączać do repertuaru piosenki. Pierwszym wokalistą był J. Kunce, który śpiewał m.in. "Koci twist" ("Gdy ci kot przebiegnie drogę") z rep. Fryderyki Elkany i utwory Czesława Niemena. W grupie pojawiły sie wokalistki: Bożena Frankowska i Krystyna Wawrzkiewicz.
Z czasem nastąpiły zmiany w składzie formacji. Powołanego do wojska J. Kunce zastąpił Ryszard Bartczak - instrumenty klawiszowe. Na perkusji grali: Maciej Samul, Bogdan Maciejczyk, Tadeusz Kawecki i Wacław Marmucki. W zespole występowali także: Jerzy Wasiński - kontrabas i Włodzimierz Trzaskalski - saksofon. Grupa Apacze Big Beat istniała do 1970 r.
Źródło: "Łódzka scena młodzieżowa. Lata 60. i 70. XX wieku" autor: Dariusz Postolski (wyd. Księży Młyn Dom Wydawniczy, Łódź, 2019 r.)
Polecam zakup powyższej książki, gdzie można znaleźć zdjęcia zespołu i sporo informacji o muzykach, a także tzw. "smaczków".
I na koniec pewna ciekawostka.
Autor podaje, że w grupie na saksofonie grał Stanisław Sojka. Mam nadzieję, że występuje tu zbieżność nazwisk ze sławnym wokalistą jazzowym, który w chwili rozwiązania zespołu miał 11 lat... Dla porządku informuję o tym, niejako, w przypisie.
niedziela, 22 listopada 2020
Post Scriptum [wzmianka]
Zespół wokalno-instrumentalny Post Scriptum powstał w Łodzi w listopadzie 1968 r. Grupę tworzyli: Romuald Wesołowski - gitara basowa, śpiew; Krzysztof Matusiak - gitara, flet, harmonijka ustna, śpiew; Wojciech Kalinowski - perkusja i Stefan Walaszczyk - instrumenty klawiszowe, śpiew. Grupa działała przy zakładach Elta, gdzie ćwiczyła repertuar i grała co tydzień w soboty na wieczorkach tanecznych. Opiekunem zespołu był Jerzy Klimczak.
Na początku 1970 r. grupa wzięła udanie udział w łódzkich eliminacjach do Festiwalu Związku Zawodowego Metalowców. Następnie wygrała finał wojewódzki konkursu, ex aequo z zespołem Fatum z Żychlina. Nagrodą za zwycięstwo był wyjazd wiosną 1970 r. na Ogólnopolski Festiwal Związku Zawodowego Metalowców w Czaplinku. W tej trwającej tydzień imprezie formacja zagrała dwie kompozycje R. Wesołowskiego - "Wiosnę" i "Zakochanych" oraz jedną K. Matusiaka - "Flecistę" do wiersza Juliana Tuwima. Zespół w imprezie ostatecznie zajął czwarte miejsce.
Grupa dalej tworzył nowy repertuar, a także dołączyła kompozycje Erica Claptona i Deep Purple. Nie było w formacji solisty, a muzycy śpiewali na trzy głosy.
Jeszcze w 1970 r. R. Wesołowski i K. Matusiak dostali od Macieja Janaszkiewicza i Krzysztofa Pikały propozycję przejścia do zespołu Bumerang, który przechodził zawirowania personalne. Muzycy zgodzili się na tę propozycję, co oznaczało koniec działalności Post Scriptum.
Po krótkim graniu w Bumerangu drogi muzyków się rozeszły. R. Wesołowski założył zespół Zodiak, który jako Zodac Band istnieje do dzisiaj i gra w Niemczech. K. Matusiak dostał propozycję od Katarzyny Sobczyk i Henryka Fabiana i grał w zespole Koszalińskiej Agencji Artystycznej. Występował także w zespole Mariana Winklera. K. Matusiak zagrał wraz grupą Cross Band w filmie "Amator" (reż. Krzysztof Kieślowski, prem. 16.11.1979 r.). Formację tworzyli: Bogdan Domagała - piano Fendera; Henryk Bednarski - gitara basowa; Tomasz Kawczyński - saksofon; Grzegorz Borowski - trąbka; Bojan Stefanow- trąbka, puzon; K. Matusiak - gitara i Tadeusz Kaźmierski - perkusja.
 | |
| Post Scriptum - od lewej: K. Matusiak, W. Kalinowski, R. Wesołowski, S. Walaszczyk |
 |
| Post Scriptum - od lewej: R. Wesołowski, W. Kalinowski, K. Matusiak, S. Walaszczyk |
 |
| Post Scriptum - od lewej: S. Walaszczyk, K. Matusiak, R. Wesołowski |
 |
| Romuald Wesołowski |
 |
| Krzysztof Matusiak |
 |
| Stefan Walaszczyk |
 |
| Wojciech Kalinowski |
Źródło:
"Łódzka scena młodzieżowa. Lata 60. i 70. XX wieku" autor: Dariusz Postolski (wyd. Księży Młyn Dom Wydawniczy, Łódź, 2019 r.)
Polecam zakup powyższej książki, gdzie można znaleźć zdjęcia zespołu i sporo informacji o muzykach, a także tzw. "smaczków".
niedziela, 15 listopada 2020
Tukany (szkic biogramu)
Zespół wokalno-instrumentalny Tukany powstał w Łodzi w 1966 r. Pierwszy skład grupy tworzyli: Andrzej Janczak - gitara basowa, śpiew; Bolesław Domaradzki - gitara, śpiew; Igor Pogorzelski - gitara, wiolonczela, śpiew i Maciej Busiakiewicz - perkusja. Formacja działała przy Pałacu Młodzieży im. Juliana Tuwima w Łodzi, a jej opiekunem był Leopold Zbierzchowski. Nazwę zespołu wymyślił A. Janczak. Wkrótce po powstaniu do grupy dołączył Witold Piwoński - klawiset. W formacji grał także Henryk Giza - instrumenty klawiszowe.
Początkowo Tukany wykonywały utwory innych wykonawców, ale wkrótce muzycy zaczęli tworzyć swoje piosenki. Najpierw B. Domaradzki i I. Pogorzelski tworzyli kompozycje do wierszy Juliana Tuwima. Potem A. Janczak pisał teksty piosenek, do których muzykę tworzyli B. Domaradzki i W. Piwoński. Do najbardziej znanych utworów zespołu należą: "Zielony gość", "Idzie jesień", "Czarne jaskółki", "Dopiero potem", "Obraz w słońcu", "Tak może być", "W blasku świecy", "Słońce w iskrach", "Łódzki dzień", "Szarmancki bosman", "Przypomnienie", "Piąty dzień tygodnia", "Ta sama, choć inna".
W grupie zaczęły się kolejne zmiany. Na instrumentach klawiszowych zaczął grać Marek Lewandowski, a odchodzącego do wojska M. Busiakiewicza zastąpił Tadeusz Urbański - perkusja, śpiew.
W 1968 r. do zespołu dołączyła wokalistka Bogumiła Pawłowska (eks Entuzjaści), która zadebiutowała utworami "Hello Boy" grupy The Supremes oraz "Nie żegnaj mnie" z repertuaru Heleny Majdaniec. Po dwóch latach, wraz z M. Lewandowskim, odeszła z zespołu.
Formacja trzykrotnie uczestniczyła w letnim Ogólnopolskim Zlocie Zespołów Artystycznych w Pieczarkach. Duży wpływ na rozwój zespołu miał udział w Rewii Taneczno-Rozrywkowej organizowanej przez znanego choreografa, Leszka Woszczyńskiego, gdzie oprócz Tukanów występowali śpiewacy operowi, tancerze baletowi i zespół dixielandowy.
W 1969 r. zespół wygrał III Festiwal Muzyki Rytmicznej organizowany przez Andrzeja Jóźwiaka. Był to trzeci występ na tej cyklicznej imprezie - poprzednio grupa zajęła dziewiąte miejsce (1967) i szóste (1968). W zwycięskiej edycji z zespołem wystąpili: Ryszard Galant - puzon i Zbigniew Baranowski - trąbka. W konkursie grupa zaprezentowała dwa utwory: "Zielony gość" i "W blasku świecy". Nagrodą za zwycięstwo w tym festiwalu by udział w ogólnopolskim przeglądzie w Warszawie i sesja nagraniowa w Radiu Łódź. Tukany zagrały także koncert finałowy w Pałacu Kultury i Nauki, a w Polskim Radiu przy ul. Myśliwieckiej nagrały kilka utworów. Dodatkowo solistka zespołu B. Pawłowska wystąpiła w konkursie wokalistek. Rok później grupa powtórzyła sukces na IV Festiwalu Muzyki Rytmicznej. W finale ogólnopolskim w Chorzowie formacja otrzymała wyróżnienie.
Tukany mają także na swoim koncie udział w "mszy beatowej" w kościele parafialnym pw. św. Wojciecha na Chojnach w Łodzi.
W kwietniu 1970 r. zespół uczestniczył w Jarmarku Piosenki w Katowicach oraz w cyklu imprez Parada Gwiazd organizowanym przez Janusza Gusta. W tym samym roku na VIII KFPP w Opolu grupa akompaniowała Pro Contrze, Ali Eksztajn i Framerom. Latem przez dwa i pół miesiąca formacja grała w Giżycku. Do zespołu dołączyli wtedy Jerzy Klepczyński - gitara, Bogdan Trzepałkowski - trąbka i Bronisław Jedliński - saksofon.
W 1970 formację tworzyli: A. Janczak - gitara basowa, śpiew; B. Domaradzki - gitara, śpiew; I. Pogorzelski - gitara, wiolonczela, śpiew; T. Urbański - perkusja, śpiew; H. Giza - klawiset; Andrzej Zamolski - trąbka; Andrzej Łęgowski - skrzypce ; Włodzimierz Wyczechowski - skrzypce i Ryszard Marchewa - trąbka.
Ostatni koncert zespól zagrał w maju 1971 r. na VI Łódzkiej Giełdzie Piosenek i Piosenkarzy. W czerwcu tego roku, po powołaniu do wojska B. Domaradzkiego, grupa zakończyła działalność.
W trakcie istnienia formacji grali w niej także Janusz Kławsuć - flet, instrumenty klawiszowe i Zbigniew Szczepański - perkusja.
Po rozwiązaniu zespołu muzycy kontynuowali działalność muzyczną. W maju 1972 r. A. Janczak, M. Lewandowski i T. Urbański jako trio The Vox Remedium wyjechali do Finlandii, aby grać w tamtejszych klubach. A. Janczak do dziś mieszka w tym kraju. Po służbie wojskowej B. Domaradzki trafił do chóru Operetki w Łodzi, a w 1978 r. dostał kontrakt do Theater an der Wien w Wiedniu. H. Giza grał w Orkiestrze Toruńskiej.
Źródło:
"Łódzka scena młodzieżowa. Lata 60. i 70. XX wieku"
autor: Dariusz Postolski (wyd. Księży Młyn Dom Wydawniczy, Łódź, 2019
r.)
Polecam zakup powyższej książki, gdzie można znaleźć zdjęcia zespołu i sporo informacji o muzykach, a także tzw. "smaczków".
niedziela, 8 listopada 2020
Melfiry [wzmianka]
Zespół wokalno-instrumentalny Melfiry powstał w 1965 w Łodzi. Grupę tworzyli: Andrzej Gołąbek - perkusja; Tadeusz Gołąbek - gitara basowa; Zbigniew Dworakowski - gitara; Marek Trzcionek - gitara i Jerzy Walczak - śpiew. Nazwę formacji nadał A. Gołąbek przeglądając encyklopedię. Zespół działał przy Szkole Podstawowej nr 48 w Łodzi, a później reprezentował Hufiec Łódź-Bałuty. Pierwszy publiczny występ Melfiry dały po trzech miesiącach prób. Wokalista występował w grupie krótko, a formacja stała się zespołem instrumentalnym.
Repertuar grupy to muzyka gitarowa, głównie utwory The Shadows. Sygnałem, którym zaczynali występ był "Spacer z gwiazdami" Janusza Popławskiego. Formacja występowała na imprezach szkolnych, a także na zabawach w klubach, m. in. w klubie Zakładów Przemysłu Wełnianego w Łodzi.
W zespole nastąpiły zmiany. Do składu dołączył gitarzysta Zbigniew Jóźwiak zmieniając Z. Dworakowskiego, a A. Gołąbka na perkusji zastąpił Lech Kamiński. W 1967 r. grupa wzięła udział w II Przeglądzie Muzyki Młodzieżowej. W tym samym roku przestała istnieć.
W późniejszym czasie muzycy założyli zespół Kwanty, który tworzyli: A. Gołąbek - perkusja, T. Gołąbek - gitara basowa; Z. Jóźwiak - gitara i Zbigniew Łuczak - gitara.
Źródło:
"Łódzka scena młodzieżowa. Lata 60. i 70. XX wieku" autor: Dariusz Postolski (wyd. Księży Młyn Dom Wydawniczy, Łódź, 2019 r.)
Polecam zakup powyższej książki, gdzie można znaleźć zdjęcia zespołu i sporo informacji o muzykach, a także tzw. "smaczków".
niedziela, 1 listopada 2020
Komety [próba biogramu]
Zespół wokalno-instrumentalny Komety powstał w 1962 r. w Łodzi. Założycielem grupy był Jerzy Krzemiński - akordeon, gitara. Pozostałymi członkami formacji byli: Janusz Płyta - gitara; Jerzy Rybiński - gitara basowa, śpiew; Henryk Stolarski - perkusja; Krzysztof Krawczyk - śpiew; Marian Lichtman - śpiew i Aleksander Kawecki - śpiew. Konferansjerem w czasie występów Komet był Andrzej Maciejewski. Grupa odbywała próby w Młodzieżowym Domu Kultury w Łodzi.
Repertuar Komet składał się z utworów instrumentalnych The Shadows i The Ventures oraz piosenek Billa Haleya, Elvisa Presleya, Paula Anki, Neila Sedaki, Roya Orbisona, Cliffa Richarda, The Platters i The Beatles. Zespół grał w MDK, klubie Hermes oraz w innych łódzkich klubach.
Grupa zakończyła działalność w 1964 r. J. Krzemiński, M. Lichtman i K. Krawczyk znależli się w składzie powstałego wtedy zespołu Trubadurzy.
Źródło:
"Łódzka scena młodzieżowa. Lata 60. i 70. XX wieku" autor: Dariusz Postolski (wyd. Księży Młyn Dom Wydawniczy, Łódź, 2019 r.)
Polecam zakup powyższej książki, gdzie można znaleźć zdjęcia zespołu i sporo informacji o muzykach, a także tzw. "smaczków".
Przed powstaniem Komet istniał zespół bez nazwy stworzony na przełomie 1961/1962 przez Jerzego Krzemińskiego. Jego skład tworzyli: J. Krzemiński - akordeon, śpiew, lider; Henryk Stolarski - perkusja; Janusz Przeździecki - pianino; Stanisław (nazwisko nieznane) - klarnet; Iwan (nazwisko nieznane) - śpiew; Krzysztof Sowiński - saksofon i Aleksander Kawecki - śpiew. Jednak jego żywot nie był długi...
W książce jest biogram zespołu Teenagers. Powstały na podstawie wspomnień grającego na saksofonie Krzysztofa Sowińskiego powtarza skład Komet wraz z paroma dodatkowymi muzykami (m.in. K. Sowińskim). Nie był to jednak opisany nieco wyżej zespół bez nazwy, bo istniał - jak napisano w źródle - w latach 1963-1964, czyli w czasie istnienia Komet. To nie dodaje temu biogramowi wiarygodności...