Urząd Celny

  Zespół wokalno-instrumentalny Urząd Celny powstał w końcu 1979 r. w Legnicy. W skład grupy wchodzili: Stefan Melcer - gitara, śpiew; Andrzej Melcer - gitara basowa, śpiew; Robert Kwasiński - instrumenty klawiszowe i Waldemar Szelepiński - perkusja.
  Muzycy uprzednio grali przez półtora roku  w zespole Kontrast. Grupa próby odbywała w MDK przy ul. Mickiewicza w Legnicy, a opiekunem formacji był Cezary Rzeszot. Kontrast swój pierwszy koncert dał 1 maja 1978 r., występując w składzie: S. Melcer - gitara, śpiew; A. Melcer - gitara basowa, śpiew; R. Kwasiński - instrumenty klawiszowe i W. Szelepiński - perkusja. Przez pewien czas w zespole występował drugi gitarzysta - Waldemar Kania. Od początku września 1978 r. nowym klawiszowcem formacji został Mirosław Kostyszak, który grał w formacji cały rok. Po wakacjach 1979 r. na jego miejsce do zespołu powrócił R. Kwasiński. Kontrast zakończył działalność po odejściu z MDK-u.
  Nazwę nowego zespołu - Urząd Celny -  zaproponował muzykom ich kolega po fachu - Mariusz Jasiński, wokalista grupy Cirrostratus (później Fakt). Urząd Celny z nowym perkusistą rozpoczął intensywne próby w WDK-u przy ul. Leńskiego (obecnie Nowy Świat), przygotowując nowy repertuar. Grupa występowała na lokalnych imprezach, m.in. Maraton Muzyki Młodzieżowej w Złotoryi. W listopadzie 1980 r. doszło do zmiany perkusisty - W. Szelepińskiego zastąpił Mirosław Wasielewski.
  W 1981 r. zespół zakwalifikował sie do pierwszej edycji przeglądu zespołów młodzieżowych "Muzyczny Start" we Wrocławiu. 6 czerwca - po udanym występie na tej imprezie - grupa dostała wyróżnienie i możliwość dokonania nagrań w studu wrocławskiej rozgłośni Polskiego Radia (do których doszło dopiero w marcu 1983 r.). 11 grudnia 1981 r. formacja wystąpiła na "Spotkaniach Muzycznych nad Zimnicą" w Lubinie, gdzie Urząd Celny został laureatem imprezy (obok zespołu Etna z Jawora). Koncert laureatów dwa dni później uniemożliwiło wprowadzenie stanu wojennego.
  Po trzymiesięcznej przerwie, 13 marca 1982 r., grupa daje dwa koncerty w legnickim kinie "Ognisko", a dochód z imprezy zostaje przeznaczony na wychowanków domu dziecka. 12 czerwca na amatorskim sprzęcie formacja nagrywa cztery utwory: "Przeklęty dom", "Kapela rockowa", "Sumienie" i "Nałóg". Dzień później występuje na drugim "Muzycznym Starcie". 21 lipca zespół zajmuje II miejsce na przeglądzie "Rock na Pojezierzu" w Brodnicy. Miesiąc później grupa występuje na festiwalu "Open Rock" (20-22 sierpnia 1982 r.).
  W marcu 1983 r. formacja dokonała pierwszych nagrań w studiu PR we Wrocławiu - zarejestrowano  dwa utwory: "Szczyty marzeń" i "Śnieżna kula". "Szczyty marzeń" przez dwanaście tygodni gościły na Dolnośląskiej Liście Przebojów PR Wrocław. Zespół wygrał także wiosenny przegląd "Rockolekcje" w Poznaniu, gdzie nagrodą była możliwość dokonania nagrań w poznańskiej rozgłośni Polskiego Radia.
 Po ponad dwuletniej grze w niezmienionym składzie, z początkiem lata 1983 r. do grupy dołączył drugi gitarzysta, Jacek Talko, przez pewien czas łączący grę w formacji Fakt. W pięcioosobowym składzie zespół wystąpił w lokalnych przeglądach, m.in. "Rock na Grodźcu". 13 sierpnia 1983 r. grupa zagrała na I Festiwalu Muzyków Rockowych w Jarocinie.
  Jesienią 1983 r. w studiu PR w Poznaniu formacja dokonała nagrania  "W bezpiecznej ciszy". Wkrótce potem nastąpiła zmiana perkusisty - miejsce M. Wasielewskiego zajął Marek Podstawek.
  Latem 1984 r. zespół zwyciężył w konkursie muzycznym zorganizowanym przez "Trybunę Ludu" w Warszawie. Nagrodą w tej imprezie było przejęcie opieki artystycznej nad formacją przez Estradę Stołeczną. Jesienią tego roku grupa dokonała kolejnych trzech nagrań w poznańskiej rozgłośni Polskiego Radia: "Równy gość", "Jeszcze zdążysz" i "Jak dzieci". Niedługo potem potem w studiu Tonpressu zespół zarejestrował dwa utwory: "Nałóg" i "Ostrogi życia". Piosenki miały wejść na pierwszy singiel formacji, ale wydawnictwo zrezygnowało z wydania płyty, a nagrania skasowano. Tylko drugie nagranie udało się odnaleźć. W końcu listopada następuje kolejna zmiana perkusisty - miejsce M. Podstawka zajmuje Tomasz Ofman (eks Fakt).
  W dniach 22-25 kwietnia 1985 r. w Studiu S-1 Polskiego Radia w Warszawie Urząd Celny rejestruje dwa nagrania: "Wariat" i "Nieśmiały", chętnie prezentowane na antenie Programu II PR. W dniach 6-11 maja w szczecińskiej rozgłośni Polskiego Radia zespół nagrywa cztery utwory: "Biznesmen", "Nocny klub", "Ostrogi życia" i "Naprzód".
  Latem 1985 r. grupa wystąpiła - jako ubiegłoroczny laureat - na kolejnej edycji przeglądu organizowanego przez "Trybunę Ludu" w Warszawie. Po koncercie miała miejsce sesja fotograficzna formacji - jedno ze zdjęć trafiło jako plakat do tygodnika "Zarzewie". W tym czasie Estrada Stołeczna zorganizowała zespołowi sporą trasę po Górnym Śląsku. Jesienią 1985 r. następuje zmiana klawiszowca - R. Kwasińskiego zastąpił Paweł Lenar.
  Niewystarczające na utrzymanie rodzin dochody z muzycznej działalności stały się końcem grupy. W 1986 r. Urząd Celny zawiesił działalność, której już nie wznowił.

Urząd Celny (1983) (zdjęcie z wkładki płyty CD)

 

Urząd Celny (1985) [plakat w tygodniku Zarzewie]
od lewej: S. Melcer, J. Talko (siedzi najniżej), R. Kwasiński, T. Ofman i A. Melcer

NAGRANIA RADIOWE:

03.1983:
Szczyty marzeń; Śnieżna kula

1983:
W bezpiecznej ciszy

1984:
Równy gość; Jeszcze zdążysz; Jak dzieci

04.1985:
Wariat; Nieśmiały

06.1985:
Biznesmen; Nocny klub; Ostrogi życia; Naprzód


NAGRANIA PŁYTOWE:

2CD ATR 005 LEGNICKIE CENTRUM KULTURY / ATRAMENT RECORDS  2019
SZCZYTY MARZEŃ - ARCHIWUM 1981-1985
CD1: Urząd Celny / Przeklęty dom / Kapela rockowa / Sumienie / Nałóg / Szczyty marzeń / Śnieżna kula
CD2: Pokerowa noc / Śnieżna kula / Szczyty marzeń / Równy gość / Krąg miłości / W bezpiecznej ciszy / Równy gość / Jeszcze zdążysz / Jak dzieci / Ostrogi życia / Indory / Wariat / Nieśmiały / Biznesmen / Nocny klub / Ostrogi życia / Naprzód


Źródła:
"Urząd Celny. Miłość do przesterowanej gitary" - autorzy: Mieczysław Pytel, Zbigniew Tymyk, Robert Luchowski, Paweł Jurczyk (wyd. Czerwone Miasto - Legnickie Centrum Kultury, Legnica 2019 r.)
Wkładka do płyty CD Urząd Celny - Szczyty marzeń. Archiwum 1981-1985 (Legnickie Centrum Kultury - Atrament Records ATR 005 (2019)

Powyższe materiały nadesłał Pan Robert Luchowski
Wielkie dzięki Panie Robercie!

  Wymienione powyżej w wykazie źródeł - dwupłytowy album CD i książkę - wysyłkowo można kupić pisząc na adres mailowy: bgk@lck.art.pl, bądź szukać w sklepie Kultowe Nagrania wydawnictwa GAD Records - https://kultowenagrania.pl/  (niebawem będzie drugie wydanie z delikatnymi poprawkami w poligrafii).

 Pan Robert jest m.in. autorem bloga:
http://zmuzycznejszafy.blogspot.com/

Dziwne Rzeczy [szkic biogramu]

  Zespół wokalno-instrumentalny Dziwne Rzeczy powstał w 1967 r. w Łodzi. Grupę tworzyli: Kazimierz Kowalski - organy, śpiew; Donat Maludziński - gitara, śpiew; Jacek Wiśniewski - gitara basowa, śpiew i Andrzej Szewczyk - perkusja.
  Formacja miała próby w klubie "77", a w obsłudze technicznej znaleźli się akustycy: Andrzej Kułakowski i Piotr Walczak.
  Wkrótce w zespole nastąpiła pierwsza zmiana - nowym perkusistą został Krzysztof Dobrowolski. W 1968 r. grupa wygrała Festiwal Kultury Studentów w Krakowie, gdzie zaprezentowała dwie kompozycje: "Liczę uderzenia zegara" i "Chorału Bacha słyszę dźwięki" do tekstu Jana Lechonia. W tym samym roku formacja wygrała podobny konkurs piosenki studenckiej w Łodzi, gdzie wykonała piosenkę "Wiosna".
  Dla zespołu teksty pisali: Jadwiga Wileńska, Zdzisław Jaskuła i Zdzisław Hejduk. Muzycy sięgali także do poezji Jana Lechonia. Formacja wykonywała swoje kompozycje oraz utwory z repertuaru m.in. Bee Gees i Otisa Reddinga.
  Grupa występowała na studniówkach i imprezach organizowanych przez łódzkie młodzieżowe kluby kultury. Muzykom zdarzyło się dwa razy wystąpić z popularnym saksofonistą Włodzimierzem Wanderem.
  Formacja wystartowała w konkursie na piosenkę na Festiwal Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu. Zaprezentowała utwór "Jaś Malinowski" napisany przez Cezarego Juszyńskiego, czyli Jana Gwoździa.
  W 1971 r. zespół koncertował w Czechosłowacji. Potem w Opolu grupa nagrała pięć utworów z nowym perkusistą, Zbigniewem Gajewskim, który skomponował jedną z tych piosenek, "Wiem, jesteś ze mną". Wkrótce potem na krótko na perkusji zmienił go Grzegorz Gierłowski.
  Grupa wystąpiła na przeglądzie muzycznym w Gliwicach (obok m.in. Grupy Bluesowej Stodoła i Testu). W wakacje formacja wystąpiła z czeską formacją The Rebels, gdzie na gitarze basowej grał Jiri Korn, znany później piosenkarz.
 Niestety, jeszcze w tym samym, 1971 r., odeszli z grupy D. Maludziński, Z. Gajewski i J. Wiśniewski i był to koniec zespołu w najbardziej znanym składzie.
  K. Kowalski kontynuował działalność pod szyldem Dziwne Rzeczy, a skład formacji uzupełnili: A. Szewczyk - perkusja i Ryszard Mielniczuk - gitara basowa, śpiew. W Łodzi zespół występował w klubie "77" i w klubie Państwowych Zakładów Przemysłu Bawełnianego im. F. Dzierżyńskiego. Co roku latem muzycy wyjeżdżali na występy do Finlandii. Grupa zakończyła działalność w 1976 r.

   NAGRANIA RADIOWE:
 1967-1970
Bo odeszła; Pozostałaś w mej pamięci; Nie było go na jeziorach; Wiem że przyjdziesz; Słoneczniki; Wiosna; Chorału Bacha słyszę dźwięki; Jesteś daleko ode mnie; Za siódmą górą; Nasze lato; A dzwon na wieży; Zieleń z lasu odleciała; Czarne chmury, czarne
 

  Źródła:
"Łódzka scena młodzieżowa. Lata 60. i 70. XX wieku" autor: Dariusz Postolski (wyd. Księży Młyn Dom Wydawniczy, Łódź, 2019 r.)
 https://www.youtube.com/channel/UCuT7Hw8rHOT_gIvvaVPtZpw/videos

 PS.
 1. Informacje o nagraniach zespołu z kanału Pana Andre Janczaka na portalu Youtube.com - link w wykazie źródeł. Tytuł ostatniego nagrania nadesłał Pan Aleksander Nowak
 2. W książce jest napisane, że piosenka "Jaś Malinowski" wygrała konkurs na piosenkę na Festiwal Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu. Konsultowałem tą sprawę z Panem Krzysztofem, najlepszym znawcą kołobrzeskich festiwali i ich historii. Ale Pan Krzysztof nie potwierdził takiego faktu.
 3. W książce nie ma chronologicznej kolejności faktów, za to dużo jest wtrętów w postaci cytatów wypowiedzi muzyków. Co też ma swój urok...
 4. Półtora roku temu próbowałem  skontaktować się na portalu społecznościowym z Panem Kazimierzem Kowalskim z pytaniem o historię grupy Dziwne Rzeczy. Niestety, Pan Kazimierz prośbę zignorował.
Inna rzecz, że tak kończy się większość takich prób...

Meteory (łódzkie) [wzmianka]

  Zespół wokalno-instrumentalny Meteory powstał w Łodzi jesienią 1964 r. W składzie grupy znaleźli się: Kazimierz Kowalski - gitara, Jacek Wiśniewski - gitara basowa i Andrzej Szewczyk - perkusja. Młodzi muzycy próby odbywali w domu K. Kowalskiego i Młodzieżowym Domu Kultury. Tam poznali bardziej doświadczonego gitarzystę - Arkadiusza Kuraszewskiego i zaczęli grać w kwartecie.
  Zespół występował na wieczorkach tanecznych i lokalnych przeglądach wykonawców muzyki młodzieżowej. Kolejne miejsce do prób znaleźli w Domu Kultury Kolejarza na Dworcu Fabrycznym, a później przenieśli się do Domu Kultury Zakładów im. Juliana Marchlewskiego.
  W maju 1965 r. Meteory zajęły pierwsze miejsce na Ogólnopolskim Przeglądzie Amatorskich Zespołów Bigbeatowych organizowanym przez Pałac Młodzieży im. Juliana Tuwima, gdzie wykonawcy rywalizowali o Złotą Gitarę.
  W późniejszym czasie do formacji dołączył kolejny gitarzysta - Michał Potępa, który na pewien czas zastąpił K. Kowalskiego.
  Kres działalności zespołu położyło odejście muzyków pierwszego składu. A. Szewczyk musiał wstąpić do wojska, a K. Kowalski i J. Wiśniewski wraz Donatem Maludzińskim założyli nowy zespół - Dziwne Rzeczy.

  Źródło:
"Łódzka scena młodzieżowa. Lata 60. i 70. XX wieku" autor: Dariusz Postolski (wyd. Księży Młyn Dom Wydawniczy, Łódź, 2019 r.)

Łódzka scena młodzieżowa. Lata 60. i 70. XX wieku [dokument książkowy]

Łódzka scena młodzieżowa. Lata 60. i 70. XX wieku, autor: Dariusz Postolski (wyd. Księży Młyn Dom Wydawniczy - Łódź, 2019 r.)

 Ze zdziwieniem, ale i radością, dostrzegłem wśród oferty nowych książek wymienioną w tytule. Uradowany tym faktem, wkrótce po otrzymaniu wynagrodzenia zamówiłem tą pozycję, zachęcony opisem wydawcy:

  "Łódź jest wyjątkowym miejscem, w którym tworzyli znakomici muzycy. To tu w latach 60. i 70. powstało wiele kultowych zespołów. Prawie każda z późniejszych gwiazd rozpoczynała karierę w zespołach młodzieżowych. W zespole ABC śpiewał brat Michaja Burano – Kola Roni Kwiek. W 1962 roku w Łodzi wystąpił, pierwszy raz grając na perkusji w zespole z Tomaszowa Mazowieckiego, późniejszy znany piosenkarz Bogusław Mec. To dla niego przepiękną liryczną piosenkę Jej portret skomponował jeden z łódzkich muzyków Marian Siejka. W Łodzi uczyli się i grali: Marek Jackowski (jeden z twórców Maanamu), Zbyszek Frankowski (Rytmy, Śliwki, Vox Gentis, Quorum i The Bootels). Właśnie Frankowski wspólnie z Jackowskim stworzyli genialny duet gitarzystów Vox Gentis, który robił furorę na wielu estradach i zachwycił swoim niezwykłym występem w Piwnicy pod Baranami gwiazdę polskiej sceny Ewę Demarczyk.
  Z Łodzi pochodzą: Alicja Majewska, Andrzej Nebeski, Maciek Czaj, późniejsi świetni aktorzy: Jerzy Braszka i Krzysztof Majchrzak. To w łódzkich zespołach młodzieżowych: Dziwne Rzeczy, Ab Ovo i Grupa „R” szlifowali swój talent znakomici śpiewacy operowi europejskich scen: prof. Włodzimierz Zalewski, Kazimierz Kowalski, Jerzy Wolniak i Janusz Marciniak. To z Łodzi pochodzi saksofonista Kajtek Wojciechowski, który współpracował potem ze słynną ABBĄ. „Łódzkim” muzykiem jest także Peter Bart, czyli Piotr Bartczak, skrzypek nagrywający między innymi z Black Sabbath. W mieście nad Łódką powstały takie znane zespoły, jak: No To Co, Trubadurzy, Cykady, Ad Astra, Dziwne Rzeczy czy Pro Contra.
  Ta niezwykła książka zawiera historie ponad 80 łódzkich zespołów i mnóstwo unikatowych zdjęć pokazujących ciekawe, choć już odległe czasy."

  Mając tą książkę w rękach mogę pokusić się o kilka zdań. Autor, Pan Dariusz Postolski, wykonał wręcz tytaniczną pracę przy swojej książce. Opisał w niej 86 zespołów działających w Łodzi w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Niektóre opisy są kilkustronicowe, a niektóre to tylko zaznaczenie faktu istnienia formacji, bez podania jakichkolwiek konkretów (np. Pięciolinie, Płomienie, Szamani). Szkoda, że w książce opisane są tylko zespoły, a nie ma sylwetek solistów. Może autor pokusi się o takie uzupełnienie? Mnie osobiście brakuje także spisu nagrań radiowych opisywanych wykonawców. Inna rzecz, że trudno od radiowych archiwistów uzyskać taki spis, co sam kiedyś miałem okazję doświadczyć...
  Gorąco polecam zakup tej książki każdemu miłośnikowi polskiego bigbitu!

No To Co - Grająca szafa [Kameleon Records KAM CD 56] (CD)

No To Co - Grająca szafa [Nagrania archiwalne z lat 1967-1968] [Kameleon Records KAM CD 56] (CD)

 Niedawno firma fonograficzna Kameleon Records wydała trzecia płytę CD grupy No To Co. Jest to - katalogowo - pierwsza z planowanych sześciu płyt kompaktowych zespołu. Wielka to gratka dla fanów grupy i miłośników polskiego bigbitu.

Na stronie wydawcy możemy m.in. przeczytać:

  Płyta stanowi pierwszą część z przygotowywanej serii 6 CD, zawierającej – w ogromnej większości – nigdy niewydane nagrania (radiowe, telewizyjne, filmowe, zagraniczne, koncertowe, prywatne) zespołu No To Co, zrealizowane w latach 1967-1976. Przedstawiony CD to zbiór w 95 % nigdy niepublikowanych: radiowych, telewizyjnych i koncertowych nagrań zespołu No To Co z lat 1967-1968. Płyta zawiera 29 nagrań, ponad 79 minut muzyki.
  W zestawie zawarte są:
 - radiowe wersje wielkich hitów zespołu: "Gwiazdka z nieba", "Gdy chciałem być żołnierzem", "Te opolskie dziouchy", "Ptaki pola lasy" i wiele, wiele innych
 - nagrania które nie miały swoich płytowych odpowiedników: "Grająca szafa", "Droga bez celu", "Patrzajta ludziska"…
 - kompletnie nieznane, unikatowe utwory: "Kobieta już nie jest aniołem", "Mój podpis znajdziesz w pamiętniku", "Kogut z kokoszą"
 - koncertowe wersje klasyków: "Po ten kwiat czerwony", "Wiązanka góralska", "Te opolskie dziouchy"…
Wszystkie utwory zostały zremasterowane z oryginalnych taśm matek oraz w przypadku ich zaginięcia, najlepiej zachowanych kopii.
Płytę CD uzupełnia 16-stronicowa, kolorowa książeczka, zawierająca mnóstwo unikatowych, znakomitej jakości zdjęć.
Wydawnictwo przygotowane pod patronatem i przy współpracy z byłym leaderem zespołu – Jerzym Krzemińskim.

    Spis utworów:
 1. Gdy chciałem być żołnierzem (wersja radiowa)   (2'09)
 2. Kocham swoje miasto (wersja radiowa 1)    (2'58)
 3. Grająca szafa   (3'15)
 4. Gwiazdka z nieba (wersja radiowa)   (2'58)
 5. Alleluja (wersja radiowa)   (1'52)
 6. Tańcowała Magdalena (wersja radiowa)   (6'24)
 7. Z tamtej strony lądu (wersja radiowa)   (1'30)
 8. Droga bez celu   (2'36)
 9. Zabawa w naszym mieście (wersja radiowa)   (2'17)
10. Kogut z kokoszą   (1'29)
11. Kocham swoje miasto (wersja radiowa 2)   (2'58)
12. Wiązanka góralska (wersja radiowa)   (3'18)
13. Inne kwiaty (wersja radiowa)   (2'37)
14. Te opolskie dziouchy (wersja radiowa)   (1'52)
15. Krowi dzwonek (wersja radiowa)   (1'54)
16. Franek lodziarz (wersja radiowa)   (2'12)
17. Świeci się Warszawa (wersja radiowa)   (4'11)
18. Ptaki, pola, lasy (wersja radiowa)   (2'15)
19. Motyw instrumentalny z programu "Kobieta już nie jest aniołem" (2'31)
20. Patrzajta ludziska   (2'47)
21. Defilady (wersja radiowa)   (2'35)
22. Z soboty na niedzielę (wersja radiowa)   (3'02)
23. Gdy chciałem być żołnierzem (Opole 1968)   (2'06)
24. Te opolskie dziouchy (Opole 1968)   (1'59)
25. Gwiazdka z nieba (Opole 1968)   (2'41)
26. Po ten kwiat czerwony (Opole 1968)   (3'32)
27. Wiązanka góralska (Sopot 1968)   (3'34)
28. Z tamtej strony lądu (Sopot 1968)   (1'36)
29. Mój podpis znajdziesz w pamiętniku   (3'28)


  Od siebie dodam, ze - choć powoli - Kameleon Records wydaje, w znakomitej większości, niepublikowane wcześniej nagrania zespołu No To Co, zachowane w radiowych, telewizyjnych i prywatnych archiwach. Takie podejście wydawcy cieszy wszystkich fanów zespołu, miłośników bigbitu i polskiej muzyki.
  Mnie osobiście cieszy wydanie tego zestawu na płycie CD, a nie - jak to robi często ten wydawca - na trzeszczącym winylu. A wydawało się, że ten nośnik odszedł do lamusa, gdzie jego miejsce. I żal, że Kameleon Records wydaje wiele tytułów wyłącznie na płycie analogowej, bez ich odpowiedników w wersji cyfrowej.
 Szkoda także, że takiej serii - najprawdopodobniej - nie doczekają się Czerwone Gitary...

Błękitne Pończochy [wzmianka]

  Późną jesienią 1963 r., w ramach zespołu Niebiesko-Czarni, Czesław Niemen utworzył towarzyszący mu tercet wokalny Błękitne Pończochy, wzorowany na amerykańskich żeńskich grupach wokalnych. Grupę początkowo tworzyły: Maria Dziecielska (eks PZPiT Mazowsze), Anita Mrajska (eks ork. Z. Wicharego) i Adriana Rusowicz. Pierwszą piosenką, w której wokalistki towarzyszyły Cz. Niemenowi był utwór "Locomotion". Chórek w grudniu 1963 r. pozostał w kraju i nie występował z Cz. Niemenem i Niebiesko-Czarnymi w czasie koncertów w paryskiej "Olimpii". Błękitne Pończochy wystąpiły w epizodzie filmu "Dwa żebra Adama" (reż. Janusz Morgenstern, prem. 24.01.1964). Skład tria się zmieniał. W późniejszym okresie A. Rusowicz towarzyszyły: Katarzyna Wasilewska oraz wymiennie Urszula Dziecielska i Maria Wit. Błękitne Pończochy istniały do sierpnia 1965 r.

Źródła:
  Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - Rock'n'Roll 1959-1973" - autorzy: Jan Kawecki, Janusz Sadłowski, Marek Ćwikła, Wojciech Zając (Wyd. Rock-Serwis, Kraków - 1995 r.)
 Mocne uderzenie - Niebiesko-Czarni - autor Marek Gaszyński (wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa - 2008 r.)

Dyliżans (wzmianka)

  Zespół wokalno-instrumentalny Dyliżans powstał na przełomie lat 1972/1973 z inicjatywy Kazimierza Szemiotha i Sławomira Żaka. Pomysł założenia grupy wyszedł od K. Szemiotha, znanego autora tekstów, zarazem świetnego rysownika i malarza. Napisał on wiersz pt. "Dyliżans", a S. Żak skomponował do niego muzykę. Powstała w ten sposób piosenka, która stała się "wizytówką" zespołu. Od niej formacja zaczynała każdy występ publiczny, a tytuł utworu dał zespołowi nazwę. 
 Pierwszy skład  Dyliżansu, który dał się poznać szerzej w "Telewizyjnym Ekranie Młodych", "Studio 13" i w programie "Piosenka dla ciebie" rozpadł się w 1974 r. Z pierwotnego składu pozostało dwóch muzyków: Mirosław Kuszakowski - gitara basowa oraz Witold Małecki - gitara dwunastostrunowa, flet, harmonijka ustna, kierownik zespołu. W tym samym roku dołączyli do nich nowi muzycy: Bogusław Teper (z grupy bluesowej) - śpiew; Andrzej Wójcik (eks zesp. Stana Borysa) - perkusja oraz Jacek Pogorzelski (eks Janczary) - gitara.
  Dyliżans grał muzykę folk i pop. Repertuar formacji oparty był na kompozycjach S. Żaka z tekstami K. Szemiotha. Piosenki komponowali także  wszyscy członkowie grupy, choć najwięcej B. Teper i W. Małecki. Zespół współpracował także z innymi autorami tekstów (Bogdan Olewicz, Tadeusz Bielski i Maria Lerman).
  Grupa nagrała kilka piosenek dla Polskiego Radia. Dorobek fonograficzny formacji to tylko dwie "pocztówki dźwiękowe" wydane przez Ruch.

Dyliżans (zdjęcie Lech Kadlec)

NAGRANIA PŁYTOWE:

PD R0094-II  PWP Ruch
Jeden dzień, który wszystko odmieni / Przeholowałaś już

PD R0066-II PWP Ruch
Dyliżans rusza w drogę

  Źródła:
Synkopa - Klub Miłośników Piosenki nr 46 (1975) (autor tekstu i zdjęcia - Lech Kadlec)
http://kppg.waw.pl/Strona%202019/person.php [kppg#:2446] [Dyliżans]

Polanie - Przyjdzie kiedyś taki dzień (2CD)

Polanie - Przyjdzie kiedyś taki dzień [Nagrania archiwalne z lat 1965-1968] [Kameleon Records KAMCD 68] (2CD)

  Na jutro (7 stycznia 2020 r.) nieoceniona firma fonograficzna Kameleon Records zapowiada rozpoczęcie sprzedaży dwupłytowego albumu (na CD!) z niepublikowanymi dotychczas radiowymi, koncertowymi i płytowymi (dwie "czwórki" Veritonu) nagraniami pierwszej polskiej supergrupy Polanie. Jest to pierwszy z dwóch albumów prezentujących fonograficzne dokonania Polan. A "drugi" album jest dostępny w sprzedaży już od dwóch lat...

  A oto jak reklamuje płytę wydawnictwo:
  Dwupłytowy album prezentuje zestaw radiowych, koncertowych i płytowych (czwórki) nagrań pierwszej polskiej supergrupy – Polanie.
  Pierwszy CD jest pierwszą częścią kolekcji zbierającej komplet odnalezionych: radiowych, telewizyjnych i koncertowych, jednym słowem niepublikowanych nagrań zespołu z lat 1965-1968.
  Wszystkie utwory na CD1 są publikowane po raz pierwszy na jakimkolwiek nośniku - 29 nagrań, w sumie ponad 79 minut muzyki.
  Album portretuje Polan głównie w pierwszym okresie ich działalności (1965-1966), kiedy zespół grywał przeważnie (własne i cudze) tematy instrumentalne. Na dysku jest masa coverów jazzowych i beatowych klasyków z tamtego okresu: "The House Of The Rising Sun", "Shazam", "Tea For Two", "Yakety Sax", "Watermelon Man" oraz oryginalne kompozycje zespołu – "Twist lalek", "Słodko i namiętnie", "Kuźnia", "Kan-Kan". W zestawie są także radiowe wersje utworów znanych z dwóch pierwszych czwórek zespołu – "Mój przyjaciel cień", "Fiński nóż", "Orneta", "Nonio" oraz kilka późniejszych nagrań (z lat 1966-1967) prezentujących Polan już w zdecydowanie rhythm'n’bluesowym odcieniu: "I’m Crying", "I Feel Good", "Comin’ Home Baby". Na płycie są trzy unikatowe nagrania koncertowe: "Can-Can" (z epoki) oraz "Nie wiem sam" i "Dlaczego tak mnie traktujesz" (dokumentujące dwie reaktywacje zespołu z lat 1996-2009) oraz jedno (świeżo odnalezione) nagranie zespołu Nowi Polanie: "Wade In The Water" – cover tematu wykonywanego m.in. przez Graham Bond Organization
  Uzupełnieniem pierwszego albumu jest drugi dysk z kompletem nagrań z dwóch czwórek wydanych oryginalnie przez Veriton w 1965 r.
  Materiał w znakomitej większości jest zremasterowany z taśm matek oraz w przypadku ich zaginięcia, bądź zniszczenia z najlepiej zachowanych kopii! Niezwykle starannie i pieczołowicie odrestaurowane brzmienie – bez nadmiernej kompresji i przesadnego odszumiania
  Wspaniałym uzupełnieniem obu płyt jest dwudziestostronicowa kolorowa książeczka zawierająca mnóstwo unikatowych fotografii, w tym pełną grafikę (przody i tyły) obywdu "czwórek" z 1965 r., prezentowanych na CD2 zestawu.

CD KAMCD 68 Kameleon Records (2020) (2CD)
POLANIE - PRZYJDZIE KIEDYŚ TAKI DZIEŃ
Spis utworów
 1. Prezentacja zespołu   (0'09)
 2. Fiński nóż (wersja radiowa)   (2'51)
 3. Mój przyjaciel cień (wersja radiowa)   (2'57)
 4. Twist lalek   (2'07)
 5. Letkis (wersja 1)   (2'24)
 6. Niedziela na wsi (wersja radiowa)   (2'19)
 7. Nonio (wersja radiowa)   (3'48)
 8. Shazam   (2'05)
 9. The House Of The Rising Sun   (3'47)
10. Kan-Kan   (2'04)
11. Stompin' At The Savoy   (2'49)
12. Yakety Sax   (1'45)
13. Tea For Two   (2'26)
14. Orneta (wersja radiowa)   (2'07)
15. Jalousie 'Tango Tzigane'   (3'17)
16. Can Can   (2'05)
17. Kuźnia   (3'27)
18. Watermelon Man   (2'13)
19. Słodko i namiętnie   (4'46)
20. Letkis (wersja 2)   (2'34)
21. Can't You See That She's Mine   (3'33)
22. I'm Crying (wersja radiowa)   (2'46)
23. I Feel Good   (2'31)
24. I Got A Woman   (3'05)
25. Comin' Home Baby   (2'56)
26. Wade In The Water   (2'49)
27. Can Can (live 1965)   (2'02)
28. Nie wiem sam (live 1996)   (2'59)
29. Dlaczego tak mnie traktujesz (live 2009)   (3'38)
30. Niedziela na wsi (wersja EP)   (2'22)
31. Fiński nóż (wersja EP)   (2'50)
32. Mój kolega   (1'57)
33. Orneta (wersja EP)   (2'04)
34. Przyjdzie kiedyś taki dzień   (3'04)
35. Mój przyjaciel cień (wersja EP)   (2'38)
36. Już nie czekaj   (2'38)
37. Nonio (wersja EP)   (3'19)

Big Beat Combo [wzmianka]

  Zespół wokalno-instrumentalny Big Beat Combo powstał w 1961 r. w Świebodzinie na bazie szkolnej orkiestry Syrena. W skład grupy weszli: Marek Tucholski – saksofon, klarnet, fortepian; Henryk Klim – instrumenty klawiszowe; Józef Lenkajtis – perkusja i Stanisław Dajczak – gitara, banjo, kontrabas. Formacja wykonywała wówczas utwory nadawane przez Radio Luxembourg, z repertuaru takich wykonawców jak: Fats Domino, Chuck Berry, Elvis Presley, Bill Haley. Podczas letnich pobytów w Sopocie członkowie zespołu podpatrywali innych pionierów polskiego big beatu w czasie letnich Non Stopów. Zdecydowali się włączyć do swego repertuaru utwory Niebiesko-Czarnych: „Stary niedźwiedź mocno śpi”; „Mamo nasza Mamo”; „Kałakolczyk”. Po powrocie z Sopotu, na bazie utworu „Let’s Twist Again”, muzycy uczyli innych tańczyć twista. Big Beat Combo było pionierem muzyki bigbeatowej w powiecie świebodzińskim i województwie zielonogórskim. Formacja stała się wizytówką szkoły, a zespołem zainteresowało się Polskie Radio Zielona Góra, gdzie grupa miała nagrania i wywiady. W 1963 r., po zdaniu matury, muzycy zakończyli działalność formacji i rozpoczęli kariery w innych zespołach. W tym roku S. Dajczak wyjechał do Poznania, gdzie zaczął grać na gitarze basowej w poznańskiej grupie Meteory w klubie studenckim „Agora”.

Big Beat Combo (1961)

Dla ułatwienia identyfikacji Pan Stanisław opisał poszczególnych członków grupy: 1 - Stanisław Dajczak, 2 - Marek Tucholski, 3 - Waldemar Miszczyński, 4 - Zygfryd Bejenko, 5 - Józef Lenkajtis


Źródło:
Wspomnienia Pana Stanisława Dajczaka 
Zdjęcie z archiwum Pana Stanisława Dajczaka 

 

Uzupełnienie z dnia 21.01.2022 r.

Pan Stanisław Dajczak  przysłał link do artykułu - Jego rozmowy o zespole Big Beat Combo i muzyce bigbitowej w Świebodzinie, gdzie zamieszczono zdjęcie szkolnej orkiestry Syrena:

https://swiebodzin.naszemiasto.pl/to-byli-swiebodzinscy-pionierzy-big-beatu-czyli-lokalne/ar/c13-8458677?fbclid=IwAR10Z-8bBkGjFbr0ALR8aQyr6qC490wgOAtbxKOwI1ETxzusS9y3_SiCido

Pechowcy

  Zespół wokalno-instrumentalny Pechowcy powstał we wrześniu 1964 r. przy Domu Kolejarza w Poznaniu. Początkowo występował jako kwartet gitarowy w składzie: Janusz Wasio - gitara; Roman Burchacki – gitara; Zbigniew Rejek - gitara basowa i Grzegorz Zerbst – perkusja. Grupa grała głównie utwory zespołów The Shadows i The Ventures. Wiosną 1965 r. formację zasilił wokalista Wojciech Meller i repertuar grupy stał się już typowo rockowy. Na początku 1966 r. Janusza Wasio zmienił gitarzysta Stanisław Kaczmarek. Zespół grał w klubach studenckich - m.in. “Pod Maskami” i “Nurt” oraz klubach młodzieżowych Poznania. Dzięki menedżerowi grupy - Adamowi Grochulskiemu, który aktywnie działał i promował Pechowców, zespół rozpoczął współpracę z Estradą Poznańską, grając w większości miast Wielkopolski. Formacja zanotowała występy jako support  na jednej z tras Czerwonych Gitar. Grupa kilkakrotnie wystąpiła w poznańskiej TV i radio, W 1966 r. była laureatem ogólnopolskiego przeglądu zespołów mocnego uderzenia w Świnoujściu. We wrześniu 1966 r. odbyły się dwa duże koncerty w kinie “Grunwald”. Pechowcy również zawitali do stolicy naszego kraju, gdzie mieli bardzo udane występy w “Stodole”, “Mospanie” i amfiteatrze na Powiślu. Ze względu na podjęcie studiów przez część muzyków zespołu, Pechowcy latem 1967 r. zakończyli działalność.
  Na bazie zespołu powstała nowa grupa Ex Aequo, której członkami byli między innymi: Roman Burchacki, Wojciech Meller oraz Adam Grochulski.

Pechowcy
 od lewej: Zbigniew  Rejek, Janusz Wasio, Grzegorz Zerbst i Roman Burchacki

Pechowcy
od lewej: Janusz Wasio,  Wojciech Meller, Roman Burchacki, Grzegorz Zerbst i Zbigniew  Rejek

Plakat

Wycinek prasowy

Żródło:
            informacje, zdjęcia oraz skany plakatu i wycinka prasowego przekazał Pan Roman Burchacki
 Wielkie dzięki Panie Romanie! 
Bardzo dziękuję także Panu Zbigniewowi Rothowi, który dotarł do Pana Romana i dzięki temu możemy przeczytać biogram zespołu Pechowcy!

   

  Pan Roman Burchacki zamieścił zachowany krótki fragment koncertu zespołu: https://youtu.be/YQoZlcb5YvM
  Jest to koncert w kinie Grunwald w składzie: Wojciech Meller - śpiew, Grzegorz Zerbst - perkusja, Roman Burchacki - gitara, Stanisław Kaczmarek - gitara i Zbigniew Rejek - gitara basowa (niestety, nie jest przedstawiony na zdjęciu ilustrującym muzykę).